Dyskoliza ozonowa – wskazania, przebieg i bezpieczeństwo zabiegu

Dyskoliza ozonowa to zabieg z zakresu neurologii interwencyjnej i nowoczesna metoda leczenia dyskopatii, polegająca na przezskórnym nakłuciu krążka międzykręgowego i bezpośrednim wstrzyknięciu terapeutycznej mieszany gazów: ozonu i tlenu.

Ozon (O3) to niestabilny gaz o silnie utleniających właściwościach, który znajduje zastosowanie w medycynie. Ma właściwości przeciwzapalne i odkażające (antybakteryjne, antygrzybiczne i antywirusowe).

Ponieważ działa silnie higroskopijne, wywołuje przyspieszony rozpad proteoglikanów jądra miażdżystego i jego gwałtowne odwodnienie, co wiąże się ze zmniejszeniem jego objętości i ciśnienia sróddyskowego, które są jedną z przyczyn bólu.

Pierwszy raz terapia z wykorzystaniem ozonu w leczeniu dyskopatii została zastosowana w 1989 roku przez dr. C. Verge. Zabieg wstrzyknięcia mieszaniny ozonu i tlenu bezpośrednio do wnętrza krążka międzykręgowego po raz pierwszy przeprowadzili włoscy lekarze – M.Muto oraz F.Avella – w latach 90. XX wieku. Technika zabiegu pozostaje niezmienna do dziś.

Dyskolizę ozonową wykorzystuje się w terapii dolegliwości bólowych wywołanych dyskopatią. To schorzenie krążków międzykręgowych kręgosłupa, obejmujące odcinek szyjny i lędźwiowy. Jest wczesnym etapem choroby zwyrodnieniowej.

Zabieg jest wykorzystywany w leczeniu zachowawczym uszkodzeń krążka międzykręgowego, a jego celem jest doraźne odbarczenie konfliktu korzeniowo-dyskowego i dyskowo-oponowego lub powstrzymanie mikroniestabilności krążka.

Wskazania do zabiegu dyskolizy ustala się po analizie wyniku rezonansu magnetycznego w korelacji z badaniem klinicznym. Generalnie zabieg stosuje się:

• w fazie podostrej w przypadku nieskutecznej terapii zachowawczej, która trwa od 4 do 6 tygodni,
• w fazie przewlekłej w przypadku zaostrzenia dolegliwości bólowych lub nawrotów dolegliwości pomimo stosowania leczenia zachowawczego,
• w przypadku niedostatecznej poprawy w odpowiedzi na zastosowane leczenie.

Dyskoliza ozonowa to zabieg wykonywany w trybie ambulatoryjnym pod kontrolą radiograficzną z wykorzystaniem tomografii komputerowej. Polega na wprowadzeniu do jądra miażdżystego zwyrodniałego krążka jałowej igły oraz podaniu od 1 do 3 ml mieszaniny ozonu i tlenu oraz od 7 do 9 ml mieszaniny w okoliczne mięśnie międzykręgowe. Działa na proteoglikany, które wchodzą w skład jądra miażdżystego krążka, powodując ich utlenienie.

Utlenienie receptorów bólu działa przeciwzapalnie. Następuje również poprawa mikrokrążenia w naczyniach krwionośnych uciskanych przez dysk, zwiększa się lokalne dotlenienie korzeni nerwowych. Efektem jest zmniejszenie napięcia mięśni przykręgosłupowych.

Cała procedura trwa około 30 minut i jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym. Jej uzupełnieniem jest wstrzyknięcie sterydów. Po dwóch godzinach od zabiegu pacjent jest wypisany do domu.

Dyskoliza ozonowa to zabieg małoinwazyjny, bezbolesny i bezpieczny. Bardzo rzadko wiąże się z wystąpieniem powikłań. Ryzyko ich pojawienia się jest minimalne i zdecydowanie niższe w porównaniu z innymi metodami zabiegowymi.

Najpewniej ma to związek z przeciwzapalnymi i antyseptycznymi właściwościami ozonu. To dlatego w wielu przypadkach stanowi doskonałą alternatywę dla postępowania operacyjnego. Skuteczność dyskolizy ozonowej można ocenić już po pierwszym zabiegu.

Według specjalistów prowadzi ona do wyraźnego zmniejszenia lub ustąpienia dolegliwości bólowych nawet w 80% przypadków, a jej efekty leczenia są zbliżone do metody chirurgicznej discektomii.

Zabieg tego typu nie sprawdza się zawsze, istnieją bowiem przeciwwskazania do dyskolizy ozonowej. To:

• uczulenie na ozon,
• ubytki neurologiczne,
• stenoza kanału kręgowego,
• masywne zmiany zwyrodnieniowe stawów międzykręgowych,
• niemożność współpracy z pacjentem.

Co ważne, terapia nie grozi pogorszeniem stanu zdrowia pacjenta w przypadku niepowodzenia (po prostu brak jest wówczas). Umiarkowane dolegliwości bądź nieznaczne pogorszenie może utrzymywać się krótko, do dwóch tygodni po zabiegu.