Elektrokardiografia przezprzełykowa i stymulacja przezprzełykowa
Elektrokardiografia przezprzełykowa i stymulacja przezprzełykowa umożliwia nieinwazyjną diagnostykę niektórych zaburzeń rytmu i przewodnictwa elektrycznego serca. Na badanie zostają skierowani pacjenci, u których wykryto nadkomorowe zaburzenia rytmu oraz ci, u których podejrzewa się zaburzenia powstawania bodźców elektrycznych w węźle zatokowo-przedsionkowym. Jako badanie poprzedzające wykonuje się spoczynkowy, zwykły zapis EKG.
Przebieg elektrokardiografii przezprzełykowej i stymulacji przezprzełykowej
Badanie wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, u dzieci w znieczuleniu ogólnym. Tylna ściana gardła zostaje znieczulona środkiem w aerozolu. Lekarz prowadzący badanie wprowadza elektrodę do jamy ustnej pacjenta i prosi o jej połknięcie, następnie przesuwa ją do przodu na głębokość około 32 - 38 cm licząc od zębów. Potem łączy elektrodę z aparatem do EKG i zewnętrznym stymulatorem serca. Niektórzy pacjenci odczuwają pieczenie za mostkiem podczas stymulacji serca elektrodą przełykową. Dolegliwości te ustępują po zakończeniu badania. Elektrokardiografia przezprzełykowa i stymulacja przezprzełykowa trwa kilkanaście minut. Jeszcze przez kilkanaście minut po badaniu utrzymuje się znieczulenie tylnej ściany gardła, w tym czasie pacjent nie powinien pić ani jeść. Badanie może spowodować odruch wymiotny.
Źródła
- Znaczenie kliniczne migotania przedsionków prowokowanego podczas stymulacji przezprzełykowej
- Kahn G. Choroby serca. Diagnostyka i terapia, Urban & Partner, Wrocław 2000, ISBN 83-87944-50-5
- Krzemińska Pakula M. (red.), Kardiologia kliniczna, D.W. Publishing Co., Szczecin 2010, ISBN 1-57107-108-3
- Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
