Hipokinezja - przyczyny, skutki, jak wygrać z brakiem aktywności fizycznej

Hipokinezja to duży niedobór lub brak aktywności fizycznej. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała ją za potencjalne zagrożenie cywilizacji. Okazuje się, że nawet w przypadku zdrowej diety brak odpowiedniej dawki ruchu negatywnie wpływa na stan zdrowia.

Siedzący tryb życia, poruszanie się głównie samochodem lub komunikają miejską zwiększa ryzyko rozwoju chorób, przede wszystkim serca i układu nerwowego. Skutki hipokinezji mogą stać się widoczne już po kilku latach, ale u niektórych osób stan pogarsza się diametralnie dopiero po dłuższym czasie, ale wówczas niemożliwy jest powrót do pełni zdrowia.

• niewystarczająca edukacja w zakresie higieny życia,
• brak aktywności fizycznej w rodzinie,
• brak odpowiednich wzorców,
• spędzanie czasu wolnego w pozycji siedzącej lub leżącej,
• długotrwałe kontuzje i urazy,
• schorzenia,
• choroby cywilizacyjne.

Hipokinezja ma destrukcyjny wpływ na organizm i stopniowo prowadzi do pogorszenia jego wydolności. Najbardziej popularne skutki braku ruchu to choroby układu sercowo naczyniowego, takie jak zwężenia i zesztywnienia naczyń krwionośnych. Często obserwuje się też nadmiar cholesterolu i podwyższone ciśnienie tętnicze krwi.

Wieloletnia hipokinezja zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych powikłań - udaru mózgu, zawału serca czy choroby wieńcowej. Dodatkowo może pojawić się zmniejszenie serca, spadek czerwonych krwinek, zagęszczenie krwi czy zaburzenie przewodzenia impulsów sercowych. Często pacjenci stają się szczególnie podatni na infekcje, ze względu na niską odporność immunologiczną.

Hipokinezja a choroby cywilizacyjne

Hipokinezja jest uznawana za czynnik, który może prowadzić do cukrzycy typu 2 i otyłości. Często u chorych obserwuje się zaparcia, hemoroidy, skłonność do nowotworu jelita grubego oraz odbytnicy.

Istnieją również badania, potwierdzające związek hipokinezji ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów. Udowodniono także, że siedzący tryb życia wywołuje wady postawy, osteoporozę i podatność na złamania kości.

Hipokinezja a psychika

Ruch wywołuje wydzielanie hormonów szczęścia - endorfin. Jest to niezależne od formy aktywności fizycznej, a sprawia, że sport staje się uzależniający i poprawia samopoczucie.

Niedobór ruchu prowadzi do zaburzeń psychicznych, przewlekłego zmęczenia, problemów ze snem, a także trudności ze zwalczaniem stresu. Po dłuższym czasie u pacjentów może pojawić się nerwica lub depresja.

• zachowanie zdrowia,
• wydłużenie życia,
• spowolnienie procesów starzenia,
• poprawa jakości życia,
• zwiększenie odporności na zmęczenie,
• poprawa koncentracji i pamięci,
• poprawa sprawności fizycznej,
• pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne,
• poprawa składu ciała i wagi,
• zmniejszenie ryzyka rozwoju chorób cywilizacyjnych,
• redukcja ryzyka onkologicznego.

Długotrwały brak aktywności fizycznej zwykle jest powiązany z przyzwyczajeniem się do biernego trybu życia. Najważniejsza jest chęć zmiany i znalezienie odpowiedniej dla siebie formy aktywności. Na początek świetnie sprawdzą się spacery, rower, hulajnoga, basen czy joga.

Jednym ze sposobów walki z brakiem motywacji jest dołączenie do grup wsparcia lub założenie strony w mediach społecznościowych do dzielenia się swoimi małymi sukcesami. Po wdrożeniu regularnego ruchu warto stopniowo zwiększać częstotliwość lub intensywność ćwiczeń.