Iwabradyna - działanie, dawkowanie, przeciwwskazania, preparaty

Iwabradyna to wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny używany w postaci chlorowodorku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Jej działanie opiera się na selektywnym i specyficznym blokowaniu kanału f w sercu, przez co substancja wybiórczo hamuje prąd rozrusznikowy If w komórkach węzła zatokowego.

Związek cechuje się działaniem podobnym do tak zwanych beta-blokerów, to jest preparatów blokujących receptor beta-adrenergiczny w obrębie serca. Obniża częstotliwość bicia serca, siłę skurczu i objętość wyrzutową. Co ważne zmniejsza czynność rytmu serca zarówno w spoczynku, jak i w czasie podejmowania wysiłku. Substancja działa wyłącznie na węzeł zatokowy. Wskutek działania iwabradyny dochodzi do zwolnienia jego czynności, to z kolei prowadzi do zwolnienia częstości rytmu serca i zmniejszenia objawów choroby.

Iwabradyna to substancja czynna leków stosowanym w chorobach układu sercowo-naczyniowego. Wskazaniami do ich zażywania jest dławica piersiowa i przewlekła niewydolność serca. Iwabradyna jest nowoczesnym, bezpiecznym lekiem, który może być zażywany przez chorych, którzy nie mogą przyjmować beta-blokerów.

Jak stosować iwabradynę?

Lek przyjmuje się razem z posiłkiem. To ważne, ponieważ wówczas jego wchłanianie jest najbardziej efektywne. Dawkowanie leku ustala lekarz prowadzący. Dawka zależy od objawów chorobowych. Standardowo podaje się 5 mg dwa razy na dobę. Można ją zwiększyć do 7,5 mg dwa razy dziennie.

Iwabradyna jest stosunkowo nowym, nowoczesnym i bezpiecznym lekiem. Niemniej, jak w przypadku wszelkich preparatów, istnieją przeciwwskazania do jej stosowania. To między innymi:

• uczulenie na substancję czynną lub jakikolwiek pomocniczy składnik preparatu,
• niedociśnienie tętnicze,
• tętno w spoczynku niższe niż 70 uderzeń na minutę,
• ciężka niewydolność wątroby,
• zespół chorego węzła zatokowego,
• niestabilna lub ostra niewydolność serca,
• przebyty świeży zawał,
• przebyty udar mózgu,
• posiadanie stymulatora serca,
• niestabilna dławica piersiowa i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia.

Rozważając włączenie do terapii iwabradyny, lekarz powinien wziąć pod uwagę wydłużony odcinek QT w zapisie EKG, a także inne preparaty, które mogą go wydłużać. Ponadto przed leczeniem iwabradyną należy odpowiednio wyrównać niewydolność serca.

Podczas stosowania leku zaleca się zaniechanie bądź znaczne ograniczenie spożywania alkoholu. Trzeba również zachować ostrożność podczas przyjmowania dziurawca, który może zmniejszać wchłanianie iwabradyny oraz leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu.

Iwabradyna, jak każdy lek może wywołać działania niepożądane. Skutkami ubocznymi jej działania są zwykle dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak bóle brzucha, nudności, wymioty czy biegunka.

Mogą również pojawić się omdlenia i zmęczenie, przemijające zaburzenia widzenia, uczucie kołatania serca oraz niedociśnienie. Choć lek nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, planując prowadzenie samochodu należy wziąć pod uwagę skutki uboczne, takie jak choćby okresowe problemy ze wzrokiem. W przypadku pojawienia się niepokojących objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Nie należy stosować preparatu ciężarnych i w okresie karmienia piersią. Podczas leczenia kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Iwabradyna jest lekiem wydawanym na receptę. Jej cena jest stała we wszystkich aptekach. Lek kosztuje od 3 do 7 zł jako preparat refundowany oraz od 80 do ponad 200 zł za lek pełnopłatny. Wskazania refundacyjne iwabradyny dotyczą leczenia przewlekłej niewydolności serca w klasach NYHA II – NYHA IV.

W aptekach można kupić zamienniki iwabradyny. To na przykład to: Ivohart, Bixebra, Inevica, Procoralan, Raenom, Ivabradine Accord, Ivabradine Anpharm, Ivabradine Genoptim, Ivabradine Mylan oraz Ivabradine Zentva. Wszystkie są wydawane na receptę.