Jak pomóc osobie z nerwicą?

Osoby chore na nerwicę przeżywają wiele trudności związanych z codziennym funkcjonowaniem. Pomoc bliskich osób jest bardzo potrzebna w ich przezwyciężaniu. Związany z chorobą lęk i objawy somatyczne degradują życie chorego. Dlatego też w przebiegu nerwicy tak istotne jest wspieranie osoby chorej przez bliskich. Ważne jest, aby okazywać zrozumienie względem osoby chorej, która wszystko przeżywa inaczej niż osoba zdrowa.

1. Objawy nerwicy

Rozpoznanie nerwicy bywa trudne, szczególnie gdy na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia somatyczne. Pojawiające się dolegliwości są konsultowane z lekarzami różnych specjalności. Chory jest kierowany na badania laboratoryjne. Brak potwierdzenia odczuwanych dolegliwości w wynikach badań może powodować pogłębianie się dolegliwości psychicznych. Wiele osób uważa, że leczenie psychiatryczne piętnuje i wyklucza z życia społecznego. Problemów natury psychicznej nie należy bagatelizować lub starać się leczyć u lekarzy innych specjalności (np. u neurologów czy lekarzy rodzinnych).

Zobacz film: "Polacy żyją aż 7 lat krócej niż Szwedzi"

Ważną rolę w motywowaniu chorego do podjęcia się odpowiedniego leczenia mają osoby z najbliższego otoczenia. To właśnie bliscy są w stanie wcześnie zauważyć zmieniające się zachowanie chorego i pojawiające się trudności. Zainteresowanie się problemami chorego jest sygnałem, że jest on nadal potrzebny i akceptowany przez najbliższych.

2. Rola związków międzyludzkich w życiu człowieka

Rodzina i przyjaciele odgrywają bardzo ważną rolę w życiu każdego człowieka. Ludzie jako istoty społeczne potrzebują towarzystwa innych osób, by móc prawidłowo rozwijać się i funkcjonować. Pomoc ze strony bliskich osób, poczucie bycia potrzebnym oraz akceptacja dają siłę i motywację do walki z trudnościami. Osamotnienie prowadzi do wycofywania się z aktywnego życia i rozwijania się zaburzeń psychicznych.

Ludzie w trakcie rozwoju gatunkowego wykształcili wiele cech, które służą życiu w grupach. Należy tu przede wszystkim wyróżnić emocje, empatię, tworzenie trwałych więzi i potrzebę pielęgnowania ich. Na każdym etapie swojego życia korzystamy z pomocy i towarzystwa innych osób. Tym bardziej jest ono potrzebne w trakcie choroby.

3. Udział bliskich w życiu chorego

Nerwica jest zaburzeniem psychicznym, które wpływa na funkcjonowanie i życie chorego. Otoczenie wywiera bardzo duży wpływ na postępowanie i samopoczucie osób chorych. Wsparcie ze strony bliskich osób jest bardzo istotnym czynnikiem ułatwiającym powrót do zdrowia osobom cierpiącym na nerwicę. Dbałość rodziny o chorego i wspomaganie go w działaniu daje możliwość poprawy samopoczucia i powrotu do zdrowia chorego. Umacnia również więzi pomiędzy członkami rodziny i wzajemne relacje.

Rodzina i najbliższe otoczenie są dla chorego bardzo ważne. Często zdarza się, że ktoś z rodziny stara się ukryć swoje problemy. Zauważenie u siebie objawów psychopatologicznych jest dużym stresem i może wywoływać u takiej osoby skrajne emocje. Znaczna zmiana zachowania, unikanie pytań i rozmów oraz wybuchy emocjonalne (gniew, agresja, atakowanie bliskich) mogą być sygnałem dla bliskich, że coś dzieje się z jednym z członków rodziny. Pogłębiające się problemy chorego mogą prowadzić do rozluźniania się więzi między domownikami.

Samodzielna walka z problemami nie przynosi dobrych efektów. Osoba chora czuje się przytłoczona nadmiarem trudności, stara się unikać konfliktowych sytuacji. Prowadzi to do wycofywania się z życia społecznego. W takich chwilach niezbędna jest pomoc bliskich osób.

4. Jak reagować na rozwój zaburzeń u kogoś bliskiego?

Zaburzenia lękowe u bliskiej osoby mogą być dużym stresem nie tylko dla chorego, ale również dla otoczenia. Zaobserwowanie zmian w zachowaniu jednego z członków rodziny i stopniowe pogarszanie się jego stanu może być trudnym przeżyciem dla innych członków rodziny.

W sytuacji zaobserwowania niepokojących objawów u chorego bliscy powinni zainteresować się jego stanem. Uwaga bliskich skupiona na chorym oraz pomoc w przezwyciężeniu trudności może przyspieszyć jego decyzję o podjęciu leczenia. Chory nie zawsze zdaje sobie sprawę z tego, co się z nim dzieje i jak ma reagować na zmiany. To właśnie bliscy powinni starać się mu pomóc, kiedy tylko zauważą nienaturalne zachowanie czy reakcje członka rodziny.

5. Jak pomóc choremu na nerwicę?

Wparcie chorego na nerwicę to nie tylko fizyczne działania, które mają na celu pomoc w rozwiązaniu problemów, zmniejszenie liczby obowiązków czy zapewnienie mu odpowiedniego leczenia. Przede wszystkim jest to dawanie choremu do zrozumienia, że jego problem jest ważny oraz że jego stanem zdrowia interesują się domownicy, którzy są otwarci na jego potrzeby.

Bardzo istotne jest zrozumienie problemu chorego. Rozumiejąc, na czym polega jego choroba oraz jakie są jej skutki, bliscy mogą odpowiednio pomagać choremu. Nerwica wpływa na funkcjonowanie człowieka. W przebiegu choroby często pojawiają się objawy somatyczne nerwicy, z którymi chory może nie radzić sobie najlepiej. Ze strony rodziny powinna płynąć zachęta do pracy nad swoimi problemami i rozwijaniem się. Wiele objawów można złagodzić poprzez ćwiczenia fizyczne i metody relaksacyjne. Rodzina może zachęcać chorego do udziału w takich zajęciach lub wraz z nim uczestniczyć w nich. Chwile spędzone z osobą chorą dają jej poczucie, że jest kimś ważnym w rodzinie i nie została sama ze swoim problemem.

Dla chorego bardzo ważne jest poczucie, że mimo choroby nadal jest członkiem rodziny. Musi czuć się akceptowany i potrzebny. W trakcie przebiegu choroby jego możliwości wykonywania własnych obowiązków mogą być mniejsze, dlatego część z nich powinni przejąć domownicy. Nie należy jednak chorego traktować jak dziecka i zabraniać mu robić czegokolwiek. Nerwica nie powoduje znacznego upośledzenia, więc chory może zajmować swoimi sprawami. Potrzebne mu jest jednak wsparcie i pomoc w tych obowiązkach, z którymi nie może sobie poradzić (np. domownicy mogą robić zakupy za osobę, która ma silny lęk przed wyjściem z domu).

Ważne jest również wspomaganie chorego i pomoc w przezwyciężaniu jego lęków i trudności. Wspólnie z nim można likwidować źródła lęków, pomagać mu pokonywać bariery. Takie działania dają choremu także poczucie bezpieczeństwa. Wie, że ma na kogo liczyć i w razie trudności będzie mógł się zwrócić do najbliższych.

Oprócz pomocy w wykonywaniu obowiązków bardzo ważne są także rozmowy z chorym. Sytuacja osób chorych na nerwicę jest trudna, ponieważ ich lęki mają często charakter całkowicie irracjonalny. Nie należy jednak zapominać, że nerwica jest chorobą, która ma wpływ na myślenie i postrzeganie u chorego. Dlatego też warto jest wiedzieć jak najwięcej na temat problemów chorego i starać się go zrozumieć. Rodzina wraz z chorym może uczestniczyć w wizycie lekarskiej, na której dowie się, czym charakteryzuje się jego schorzenie i jak można mu pomagać.

6. Wsparcie ze strony znajomych

Ludzie cierpiący na nerwicę często izolują się od społeczeństwa. Wycofanie się z życia towarzyskiego może prowadzić do zamykania się w sobie i pogłębiania się dolegliwości. Dlatego tak ważna jest rola znajomych i przyjaciół. Odwiedzanie chorego, pisanie maili czy telefony pozwalają czuć się związanym z innymi ludźmi. Nerwica i jej dolegliwości wpływają na obniżenie się pewności siebie i poczucia własnej wartości. Kontakt z innymi ludźmi jest motywacją do działania i pracy nad swoimi problemami. Buduje też w chorym poczucie, że innym zależy na nim i ma dla kogo się zmieniać.

Chorzy na nerwicę mogą mieć trudności z utrzymywaniem znajomości, ponieważ zaburzenia lękowe mogą ograniczać możliwości spotkań. Ważna jest zatem inicjatywa osób z otoczenia. Nerwica jest chorobą, w trakcie której chory potrzebuje wsparcia i poczucia akceptacji. Dlatego spotkania z nim i podtrzymywanie więzi jest tak istotne.

7. Co zrobić, kiedy chory nie chce pomocy?

Bardzo trudnym, ale dość częstym problemem jest brak chęci ze strony chorego do podjęcia leczenia. Namowy ze strony rodziny i jej pomoc nie przynoszą efektów. Jest to bardzo trudna sytuacja, która wpływa na wszystkich domowników. Mimo niechęci chorego, warto jest go zachęcać do wizyty u lekarza psychiatry i podjęcia się psychoterapii. Ważne jest również traktowanie chorego jak osoby dorosłej, która sama podejmuje decyzje.

Rodzina, która znajdzie się w takiej sytuacji, stara się pomóc choremu, a wręcz zmusić go do podjęcia leczenia. Chory, jeśli nie zagraża sobie ani innym, sam podejmuje decyzje o swoim życiu i nie można go przymuszać, by podjął leczenie nerwicy. Zawsze jednak warto zapewniać go o swoim wsparciu i możliwości pomocy. Równie ważne jest także uświadamianie choremu problemu. Nie należy chorego pozostawiać samego – pomoc innych, nawet kiedy się nie leczy, jest bardzo ważna. Zapewnienie mu odpowiednich warunków bytowych i wspomaganie w trudnościach może być możliwością dotarcia do niego. Warto starać się zdobyć zaufanie chorego i pomóc mu przezwyciężyć problem.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.