Keratoconus, czyli stożek rogówki oka - na czym polega, jak przebiega i jak można to leczyć

Keratoconus, czyli stożek rogówki, to dość tajemnicza, degeneracyjna choroba oka. W jej przebiegu obserwuje się charakterystyczne zmiany, w wyniku których rogówka zaczyna przybierać kształt stożka. Choroba może zaburzyć zdolność widzenia. Choź jest to dość rzadkie schorzenie, jednocześnie jest najczęściej diagnozowaną chorobą rogówki.

Może wystąpić u wszystkich, bez względu na wiek, płeć czy przynależność etniczną. Statystycznie dotyka jedną na 1000 osób na całym świecie. Najczęściej rozpoznaje się ją w okresie dojrzewania, a jej najcięższy przebieg diagnozuje się między 20 a 30 rokiem życia.

Keratoconus to jedna z wielu chorób, których przyczyna nie jest do końca znana. Trudno też przewidzieć jej przebieg - jest to kwestia indywidualna dla każdego pacjenta.

Pacjenci, u których stwierdzono stożek rogówki, skarżą się przede wszystkim na niewyraźne lub podwójne widzenie. Są też znacznie bardziej wrażliwi na światło. Z czasem może zacząć upośledzać zdolność czytania i prowadzenia pojazdów, dlatego tak ważne jest odpowiednio wczesne zgłoszenie się do okulisty.

Najczęściej do objawów keratoconusa należy:

• swędzenie i zaczerwienienie oczu
• pogorszenie wzroku, które przebiega bardzo szybko
• rozmycie ostrości widzenia

Stożek rogówki najczęściej można rozpoznać już na etapie wywiadu z pacjentem. Następnie okulista zwykle wykonuje standardowe badanie wzroku przy użyciu tablicy Snellena.

Keratoconus jest wykrywalny także podczas pomiaru krzywizny oka przy wykorzystaniu ręcznego keratometru.

Kolejnym badaniem pozwalającym na wykrycie stożka rogówki jest tzw. retinoskopia. Polega ona na tym, że okulista kieruje promienie światła prosto na siatkówkę pacjenta, a następnie naprzemiennie oddala i przybliża źródło blasku do oka. Jeśli u pacjenta występuje stożek rogówki, wówczas będzie on widział światło jako rozchodzące się i zbliżające do siebie promienie - będzie to przypominać poruszające się ostrza nożyczek.

Leczenie stożka rogówki należy podjąć możliwie jak najszybciej, ponieważ zbyt duże jej wybrzuszenie może doprowadzić do pęknięcia jednej z błon wewnątrz rogówki. Towarzyszy temu silny ból i nagłe zamglenie widzenia.

Jeśli keratoconus został wykryty wcześnie i jest na początkowym stadium, zwykle w tej sytuacji wystarczy korekcja wzroku przy pomocy okularów lub miękkich soczewek kontaktowych. W przypadku znacznych zmian w wyglądzie rogówki stosuje się soczewki twarde.

Jeszcze jedną z metod jest podanie pacjentow kropel z ryboflawiną, która następnie jest naświetlana. Nie jest to jednak dostępne we wszystkich krajach.

Jeśli zmiany są duże, konieczny może być przeszczep rogówki lub wszepienie specjalnych pierścieni. Można także zastosować keratotomię radialną, która dawniej była stosowana do leczenia krótkowzroczności.

Odpowiednio dobrane leczenie pozwala pacjentowi na powrót do dawnej sprawności i odzyskanie prawidłowej zdolności widzenia.