Kot brytyjski – charakter, choroby, pielęgnacja

Koty brytyjskie na Wyspach pojawiły się ze starożytnego Egiptu przez Cesarstwo Rzymskie. Na Wyspach koty brytyjskie początkowo funkcjonowały jako nowa rasa kotów, pełniąc rolę łowców gryzoni. Prawie do czasów współczesnych, koty brytyjskie nie miały możliwości przedostania się na ląd europejski, przez co zachowana została czystość rasy (koty nie miały możliwości krzyżowania z innymi rasami).

Ze względu na różnice klimatyczne pomiędzy Egiptem i Rzymem, a Wyspami Brytyjskimi koty wytworzyły chroniący przed zimnem i wodoodporny podszerstek, a ich włos okrywowy uległ wydłużeniu. Sprawiło to, że futro kotów brytyjskich stało się pluszowe w dotyku i bardziej miękkie.

Kryzys dla kotów brytyjskich nastąpił w XX wieku, kiedy rasa prawie wyginęła w okresie obu wojen. Ze względu na brak odpowiedniej ilości przedstawicieli kotów brytyjskich zdolnych do rozmnażania, po 1945 roku zaczęto krzyżować rasę z innymi, przez co pojawiły się niewielkie różnice w wyglądzie kota brytyjskiego. Zmieniła się kolorystyka umaszczeń kota brytyjskiego, zwiększyła głowa, nos skrócił, a policzki poszerzyły.

Kot brytyjski krótkowłosy

Historia brytyjczyka sięga czasów starożytnych – wywodzi się z Egiptu, z którego przybył na tereny obecnych Włoch. Stamtąd koty brytyjskie podążały za Rzymianami na kolejne podboje. Ich głównym zadaniem było wówczas wyłapywanie gryzoni. Z czasem koty te dotarły na wyspy brytyjskie, gdzie zadomowiły się jako nowa rasa.

W okresie I Wojny Światowej, w wyniku skrzyżowania brytyjczyków z kotami perskimi, powstała ich długowłosa odmiana. II Wojna zaś doprowadziła niemal do wyginięcia całej rasy. Żeby ją ocalić, brytyjczyka skrzyżowano z kotami kartuskimi, burmańskimi i rosyjskimi, dzięki temu stały się smuklejsze.

W późniejszym czasie starano się przywrócić przedstawicielom tej rasy ich dawną posturę i muskularność, dlatego zmieszano je z niebieskimi persami.

Koty brytyjskie zaliczają się do największej z ras krótkowłosych. Brytyjczyka charakteryzuje duża okrągła głowa z lekko spłaszczonym pyszczkiem, pełne policzki, szeroko rozstawione oczy (zazwyczaj złociste lub miedziane) i małe uszka. Ma raczej krótkie kończyny i masywny, przysadzisty tyłów. Jego gruby, często puszysty i zaokrąglony na końcu ogon stanowi dwie trzecie długości całego ciała.

Futro brytyjczyka jest gęste i krótkie, nieznacznie odstaje od ciała. Jest przy tym bardzo miękkie i gładkie w dotyku.

Koty brytyjskie, choć wolno rosną, osiągają spore rozmiary. Dorosłe samice mogą ważyć od 3 do 5 kg, a samce nawet do 9 kg.

Barwa oczu zależy od umaszczenia kota. Zazwyczaj kot brytyjski ma pomarańczowe lub niebieskie oczy, które są okrągłe i duże, a także szeroko rozstawione. Sierść u kotów tej rasy jest krótka, miękka i gęsta. Może być jednobarwna lub mieć kilka odcieni (wyróżniamy aż 150 odmian umaszczenia).

Ubarwienie kota brytyjskiego

W wyniku licznych krzyżówek z innymi rasami, brytyjczyki mają niezliczoną liczbę wariantów kolorystycznych, mówi się nawet o stu pięćdziesięciu. Mogą być jedno- lub wielokolorowe. Najczęściej wśród kotów brytyjskich spotyka sie odmianę szaroniebieską, liliową i jasnobeżową. Zdarza się także czekoladowa bądź ruda sierść, a także wielokolorowe pręgi, tricolorki i szylkret, czyli wszystkie podstawowe kolory ubarwienia.

Najpopularniejszym kocim ubarwieniem jest tzw. tabby, które spotyka się także wśród brytyjczyków. Najbardziej znanym kotem brytyjskim krótkowłosym o takim właśnie kolorze sierści jest ten kojarzony z reklamą karmy Whiskas.

Najczęściej spotykane kolory to:

• niebieski,
• czarny,
• czekoladowy,
• liliowy,
• rudy,
• cynamonowy,
• kremowy.

Kot brytyjski długowłosy

Długowłose koty brytyjskie przez długi czas były traktowane jako odmiana niższej kategorii. Należy zaznaczyć, że koty tej odmiany nie są stricte długowłose, a półdługowłose. Ich włosy nie są na tyle długie, aby sprawiać więcej problemów przy pielęgnacji.

Sylwetka długowłosego kota brytyjskiego nie różni się od budowy kota odmiany krótkowłosej. Ze względu na dłuższą sierść, koty długowłose mogą wydawać się większe, jednak jest to tylko złudzenie.

Koty brytyjskie zazwyczaj mają silny charakter i umiarkowany temperament. Ich charakter kształtuje się przez całe życie, a także decyduje o tym, jak bardzo kot jest towarzyski. Zdarzają się momenty, kiedy zwierzak chętnie przebywa w otoczeniu domowników, a także sytuacje całkowicie odwrotne, kiedy kot unika bezpośredniego kontaktu i trzyma się raczej na uboczu.

Brytyjczyki to koty pogodne, przyjacielskie i spokojne. Potrzebują jednak równowagi - kontaktu i zabawy z człowiekiem, ale także chwili dla siebie. Zazwyczaj wybierają sobie jednego domownika, którego traktują ze szczególną sympatią. Nie są przy tym jednak natrętne i rzadko zdarza im się narzucać swoje towarzystwo.

Nie zdarza im się uciekać, nie są też skłonne do wchodzenia na drzewa, choć oczywiście lubią rozbudowane drapaki i domowe ścianki wspinaczkowe.

Im koty tej rasy są starsze, tym bardziej stateczne i mniej chętne na długie zabawy. Lubią być głaskane, ale nie przepadają za braniem na ręce. Jeżeli są długo same w domu, potrafią zorganizować sobie czas.

Koty brytyjskie są niezwykle inteligentne i zrównoważone. Ważne, że bardzo lubią ludzi i szybko się do nich przywiązują, jednak nie jest natrętnym, ani męczącym towarzyszem. Lubi być głaskany, jednak sam daje znać właścicielowi kiedy ma ochotę na pieszczoty. Koty brytyjskie uwielbiają być głaskane, jednak noszenie na rękach nie do końca im odpowiada.

Młode koty brytyjskie są nadzwyczaj ruchliwe i mogą być nadaktywne, lubią się bawić, jednak z wiekiem stają się coraz spokojniejsze i zrównoważone. Warto zaznaczyć, że nawet dorosłe Brytyjczyki są pełne energii, aktywne i bardzo sprawne.

Ze względu na dużą cierpliwość, kot brytyjski będzie dobrym towarzyszem starszych dzieci. Dodatkowo koty tej rasy nie wykazują żadnej agresji i dobrze tolerują inne zwierzęta. Warto zaznaczyć, że odnajdą się zarówno na małej, jak i dużej powierzchni.

Dla kogo kot brytyjski będzie idealny?

Koty brytyjskie są bardzo otwarte na ludzi, ale także na inne zwierzęta. Dobrze dogadują się z kotami czy psami (nawet zaleca się, żeby brytyjczyki nie wychowywały się same). Są przyjacielskie, więc będą odpowiednie dla dzieci i seniorów.

Przeciwwskazaniem jest oczywiście alergia na sierść.

Duża czystość rasy sprawiła, że koty brytyjskie są dość silne i zdrowe. W przypadku Brytyjczyków należy jednak zwrócić uwagę na ich zamiłowanie do jedzenia, a co za tym idzie tendencję do tycia. Kota brytyjskiego nie można przekarmiać, a szczególnie dotyczy to osobników po kastracji.

Zanim zdecydujemy się na brytyjczyka, warto pamiętac, że rasa ta uwielbia jeść i nie zna przy tym umiaru. Należy więc ostrożnie dobierać pokarm, aby nie doprowadzić pupila do otyłości. Karma powinna zawierać duże ilości składników odżywczych, protein i mięsa.

Warto także podawać brytyjczykom produkty z łososiem, ponieważ zawarte w nim oleje i nienasycone kwasy tłuszczowe pielęgnują kocie futro.

Koty brytyjskie chętnie będą przyjmować także smakołyki w postaci małych krokiecików – ich rozmiar jest odpowiedni dla ras o spłaszczonych pyszczkach i krótkiej żuchwie.

Kot brytyjski jest mięsożercą, dlatego potrzebuje diety bogatej w białko, a także zróżnicowanej i dobrze zbilansowanej. Brytyjczyka można karmić mokrą karmą dobrej jakości. Ważne, żeby zawierała dużą ilość mięsa oraz odpowiednią ilość witamin i składników mineralnych.

Sucha karma w diecie kota brytyjskiego zapewnia większą ścieralność kamienia nazębnego. Nie można zapominać, że w przypadku karmienia kota wyłącznie suchą karmą, zwiększa się jego zapotrzebowanie na wodę. Warto uatrakcyjnić przyjmowanie wody przez specjalne fontanny, odkręcenie kranu czy bardzo częstą zmianę wody w misce, aby zachęcić Brytyjczyka do picia.

Jeśli decydujemy się na przygotowywanie posiłków dla kota w domu, należy podawać mu surową cielęcinę i wołowinę, gotowane ryby, drób, a także od czasu do czasu podroby. Przynajmniej 1-2 razy w ciągu tygodnia powinno się podać kotu nabiał, żółtko lub ugotowane białko.

W żywieniu kotów brytyjskich nie zaleca się podawania zwierzęciu dodatkowych przekąsek, niosących za sobą dodatkowe składniki odżywcze takie jak składniki mineralne czy witaminy, a także wartość energetyczną (tłuszcze i węglowodany). Podając kotu przekąski nie należy zapominać o uwzględnieniu ich wartości odżywczych przy planowaniu posiłków (aby nie zostało przekroczone dzienne zapotrzebowanie np. na energię).

Pielęgnacja kotów brytyjskich nie powinna sprawiać problemów. Brytyjczyki nie mają szczególnych wymagań, ich futro łatwo jest utrzymać w czystości. Warto jednak pamiętać o regularnym sprawdzaniu uszu, wycieraniu oczu i przycinaniu pazurków. Ważne jest także wyczesywanie sierści, żeby uniknąć późniejszych problemów z żołądkiem.

Koty tej rasy wystarczy raz w tygodniu dokładnie wyczesać. Nieco częstszego czesania wymagają, jedynie w okresie linienia. Nie trzeba ich kąpać, chyba że zaleci to weterynarz w przypadku pewnych chorób. Warto naszym pupilom przemywać delikatnie małżowinę uszną oraz kontrolować ilość wydzieliny.

Nie należy wsadzać patyczków do głębi ucha, gdyż może to przytkać przewód słuchowy i doprowadzić do stanu zapalnego. Należy również kontrolować stan oczu zwierzaka, gdyż koty tej rasy mają tendencję do zatykania się kanalików łzowych.

Koty brytyjskie należą raczej do zdrowych, jednak mają krótkie pyszczki, dlatego są narażone na choroby ze strony układu oddechowego. Najczęściej spotykaną jest niedrożność nosa i kanalików łzowych. Warto więc regularnie sprawdzać, czy w oczach nie zebrało się za dużo wydzieliny.

Brytyjczyki mogą być także obciążone genetyczną wadą serca i hemofilią, a w starszym wieku mogą wystąpić problememy z nerkami. Specyficzna budowa tych kotów może także mieć wpływ na kondycję ich stawów, dlatego warto wspierać pupile odpowiednią suplementacją.

Należy zawsze pamiętać o skłonności brytyjczyków do nadwagi i pilnować ich diety, aby nie dopuścić do otyłości i późniejszych problemów z sercem i układem krążenia.

Długość życia kotów brytyjskich średnio wynosi 12 lat, ale mogą dożyć nawet do 20-stki.

Najczęstsze choroby kotów brytyjskich

Koty brytyjskie nie należą do chorowitych ras kotów, jednak mogą zmagać się z następującymi schorzeniami:

• Niedrożność kanalików nosowo-łzowych – objawia się nadmiernym łzawieniem. Schorzenie wymaga płukania kanalików łzowych kota;
• Torbielowatość nerek – choroba genetyczna powodująca powstawanie w nerkach torbieli. Objawy zaczynają być widoczne dopiero, gdy dojdzie do niewydolności nerek. Stosuje się wtedy płynoterapię i terapię wspomagającą;
• Kardiomiopatia przerostowa – choroba serca, która charakteryzuje się pogrubieniem mięśnia sercowego. Rozkurcze stają się wtedy utrudnione. Skutkuje to zastojem krwi i obrzękiem płuc. Choroba może przez wiele lat nie dawać żadnych objawów. Symptomami choroby u kota mogą być częste oddechy, zianie, duszności, ospałość lub omdlenia;
• Hemofilia – skłonność do zaburzeń w krzepnięciu krwi i obfitych krwawień. Objawia się ona przez liczne krwiaki i krwawienia, wylewy krwi do stawów i jam ciała oraz wybroczyny;
• Nadliczbowe zęby i wady zgryzu – mogą powadzić do nadmiernego gromadzenia się kamienia nazębnego, a także sprzyjają powstawaniu chorób przyzębia.

Szczególną uwagę należy zwrócić na grupę krwi (rozróżnia się grupy: A, B, AB). Najczęściej występującą u kotów jest grupa A. Koty brytyjskie charakteryzują się największym odsetkiem występowania grupy B (około 40%). Jest to niezwykle ważne w przypadku transfuzji (ryzyko silnej reakcji hemolitycznej), a także przy planowaniu ciąży (może wystąpić konflikt serologiczny).

Koty brytyjskie dojrzałość płciową osiągają stosunkowo późno jak na koty (około dwunastego miesiąca życia). Zależne jest to od sezonu, gdyż ruje zazwyczaj występują od lutego do września.

Zdarza się, że u kotek występuje tak zwana ruja permanentna. Oznacza to, że po jednej rui od razu występuje kolejna. Z taką sytuacją najczęściej mamy do czynienia w warunkach domowych, a kotka jest wtedy gotowa do macierzyństwa bez względu na porę roku.

Ruja u kotów objawia się przez prężenie ciała, tarzanie po podłożu i nawoływanie. W przypadku, kiedy samica nie zostanie zapłodniona następuje wyciszenie rui, jednak może się ona ponownie pojawić po 8-10 dniach. Należy zaznaczyć, że ruje znacznie osłabiają układ rozrodczy i w związku z tym, warto zainteresować się sterylizacją kotki (sterylizacja jest zdrowsza niż wyciszanie rui środkami hormonalnymi).

Cena kota brytyjskiego zależna jest od odmiany, jakości genów rodziców młodego kociaka, a także renomy hodowcy. Duży wpływ na cenę ma też rodowód kota. Zazwyczaj za kota brytyjskiego trzeba zapłacić od około 1500 do 2500 złotych. Nie należy zapominać o pozostałych kosztach utrzymania kota (karmy wysokiej jakości, karmy odkłaczające).

Kot brytyjski ze względu na swoje cechy charakteru będzie doskonałym towarzyszem życia. Dodatkową zaletą jest wygląd zwierzaka, a także brak szczególnych wymagań dotyczących pielęgnacji. Warto jednak zadbać, aby kociak pochodził ze sprawdzonej hodowli, aby uniknąć wad genetycznych.