Krwiściąg lekarski- właściwości, zastosowanie, przeciwwskazania

Krwiściąg lekarski (Sanguisorba officinalis L.) to gatunek rośliny należący do rodziny różowatych (Rosaceae). Jego nazwa pochodzi z łaciny. Sanguis znaczy krew, a sorbeo - absorbować, chłonąć. To wiele mówi o jej cechach i potencjale. Ta wieloletnia roślina występuje w środkowej i południowej Europie oraz Północnej Ameryce i Azji. Ma prostą łodygę osiągającą długość 30-150 cm, a także małe, ciemnobrunatne kwiaty o wydłużonym, kłosowatym kształcie, zebrane w kwiatostan groniasty. Rośnie na suchych i wilgotnych łąkach. Kwitnie od czerwca do września. Krwiściąg lekarski to roślina miododajna, która stanowi pokarm dla błonkówek. Ponadto jest żywicielem pośrednim dla larw motyli modraszków oraz rzadko spotykanego motyla - błyszczki zosimi.

• Preparaty ziołowe
• Zioła na różne dolegliwości
• Domowe sposoby na anginę - charakterystyka anginy, płukanka z malin, syrop z cebuli, szałwia, rumianek

Krwiściąg lekarski to roślina lecznicza, która ma znaczenie między innymi w homeopatii, medycynie chińskiej i tybetańskiej. Korzystne działanie na organizm wykazują jej części nadziemne oraz kłącze, które zawierają garbniki, kwas salicylobinowy, saponiny trójterpenowe, pochodne kwasu ursolowego i oleanolowego, flawonoidy, kwasy fenolowe oraz taniny (elagitanina i gallotanin). Roślina jest stosowana wewnętrznie i zewnętrznie. Pita w postaci naparów, odwarów i nalewek lub używana jako okłady czy nasiadówki przy powiększonych hemoroidach i owrzodzeniach skóry, płukanki na włosy przy łojotoku czy łupieżu, w postaci nasiadówek do wsparcia leczenia świądu i infekcji w okolicy narządów płciowych. To również roślina jadalna. Młode liście i pędy zbiera się przed kwitnieniem. Dodaje się je do sałatek lub zup. Krwiściąg traktuje się także jako roślinę pastewną i ozdobną.

Krwiściąg lekarski ma wiele zastosowań, jednak tak naprawdę trudno jest określić jego skuteczność. Przypisuje mu się różne właściwości, takie jak:

• tamowanie krwawień,
• absorbowanie z krwi niepożądanych produktów przemiany materii,
• działanie antyoksydacyjne, chroniące układ sercowo-naczyniowy,
• przeciwnowotworowe (przed rakiem chroni ziyuglycosida II),
• neuroprotekcyjnie,
• spowolniające procesy starzenia,
• przeciwzapalnie (dzięki obecności fenoli, kwasu elagowego i kwercetyny). Ziele pomaga przy infekcjach, ale również stanach zapalnych błony śluzowej i skóry (AZS, alergie, egzemy, trądzik),
• napotne i przeciwgorączkowe,
• przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe,
• ściągające - roślina sprawdza się przy zapaleniu błony śluzowej żołądka, wrzodach dwunastnicy, powiększonych hemoroidach, a także zapaleniach żył i żylaków,
• przeciwbakteryjne, hamujące biofilm, czyli błonę biologiczną wytwarzaną przez bakterie gronkowca złocistego (stąd stosuje się krwiściąg lekarski na gronkowca),
• hemostatycznie (wspomaga mechanizmy odpowiedzialne za krzepniecie krwi).

Surowiec zielarski stanowi suszone kłącze (Radix Sanguisorbae), czasami również ziele (Herba Sanguisorbae). Roślina może być stosowana zarówno ogólnoustrojowo, jak i miejscowo. Wykorzystuje się ją do robienia nalewek, soku i odwarów.

Krwiściąg lekarski nie jest rośliną dobrze przebadaną, stąd trudno ręczyć za jego bezpieczeństwo. Z tego względu nie mogą go stosować ciężarne i kobiety karmiące piersią, a także małe dzieci. Przeciwwskazaniem do zażywania jest również zakrzepica.

Ze spożywaniem rośliny wiążą się różne skutki uboczne. Może to być nadwrażliwość bądź alergia, a także problemy żołądkowo-jelitowe oraz zmiany na błonie śluzowej i skórze.

Krwiściąg lekarski cieszy się dobrymi opiniami użytkowników, jego cena też nie jest wysoka. Zwykle 50 g ziela czy korzenia kosztuje kilka złotych, a nalewka z krwiściągu lekarskiego nieco powyżej 20 zł. Problemem jednak bywa jednak jego dostępność.

W jakich sklepach kupić surowiec? Zwykle w sklepach zdrową żywnością, sklepach zielarskich, a także aptekach, zarówno stacjonarnych, jak i internetowych. Można go również zebrać samodzielnie i ususzyć. Ziele krwiściągu zbiera się w czasie kwitnienia, zaś korzeń pozyskuje się późną jesienią lub wczesną wiosną. Suszy się je w temperaturze 35-40 stopni Celsjusza.