Mialgia – charakter, objawy, przyczyny i leczenie bólu mięśni

Mialgia to inaczej ból mięśni. Przypadłość ta może mieć różny charakter: trwać krótko (dolegliwości mają charakter ostry), ale i długo (charakter przewlekły). Ból może dokuczać zarówno permanentnie, jak i powracać, po czym mijać.

Zdarza się, że ból mięśni jest wywołany przeciążeniem włókien mięśniowych podczas uprawiania sportu (objaw izolowany), ale jego przyczyną może być również infekcja czy choroba układowa. Mialgia może być objawem wtórnym do choroby, której towarzyszy, ale i zjawiskiem pierwotnym. Jej najczęstszą przyczyną jest przeciążenie, uraz czy naciągnięcie mięśnia.

Istotą i głównym objawem mialgii jest ból mięśni. Można go odczuwać zarówno w określonych partiach mięśniowych, ale i odnieść wrażenie, że bolą wszystkie mięśnie. Poza bólami mięśniowymi przy mialgii pojawiają się także inne dolegliwości.

Niepokój powinny wzbudzać towarzyszące im takie symptomy jak: obrzęk i zaczerwienienie w okolicach bolących mięśni, gorączka, wysypka, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia czucia skórnego, uczucie sztywności mięśni.

Najczęściej mialgia wywołana jest przez przeciążenie mięśni. Czasem to skutek ciężkiego bądź długiego treningu czy mniejszego bądź większego urazu. Niekiedy to objaw umiarkowanej aktywności, zwłaszcza jeśli ma ona miejsce sporadycznie lub wykonywania zwyczajnych, codziennych czynności, takich jak noszenie zakupów, koszenie trawy, jazda na rowerze czy gruntowne porządki. To dlatego mialgia może dotyczyć każdego, niezależnie od wieku, kondycji czy stanu zdrowia. Nie oznacza to, że można ją lekceważyć.

Mialgia może być objawem wielu schorzeń, infekcji i chorób. Ich lista jest dość długa. To na przykład: grypa, zakażenie, zatrucie, niedobory ważnych dla organizmu substancji, np. potasu, zespół chronicznego zmęczenia, toksoplazmoza, borelioza, polio, malaria, zaburzenia czynności tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, gorączka Denga, gorączka krwotoczna, zapalenie wielomięśniowe, toczeń rumieniowaty układowy, polimialgia reumatyczna, zapalenie skórno-mięśniowe, stwardnienie rozsiane, neuropatia obwodowa, AIDS.

Inne przyczyny mialgii to długotrwałe stosowanie, ale i nagłe odstawienie leków. Mowa zwłaszcza o takich substancjach jak statyny, które stosuje się w celu obniżenia stężenia cholesterolu we krwi czy inhibitory konwertazy angiotensyny, wykorzystywane w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

Bóle mięśniowe mogą również być jednym z objawów zespołu abstynencyjnego, a pojawiać się po zaprzestaniu zażywania glikokortykosteroidów, opioidów oraz benzodiazepin. Bywa, że mialgia stanowi jeden z objawów alkoholowego zespołu abstynencyjnego.

Mialgia nie zawsze musi niepokoić. Jeżeli jej przyczyna jest znana i niegroźna (to np. przeforsowanie się), wizyta u lekarza zwykle nie jest konieczna. Jeżeli jednak poza bólami mięśniowymi dokuczają niepokojące dolegliwości, niedyspozycja trwa długo bądź znacznie utrudnia funkcjonowanie i obniża komfort życia, konsultacja z lekarzem jest jak najbardziej wskazana.

Bardzo ważny jest wywiad lekarski, który umożliwia postawienie hipotezy. Lekarz, poza badaniem fizykalnym, zleca także badania obrazowe bądź z krwi, ukierunkowując je w myśl zebranego wywiadu.

Najczęściej zleca się takie badania jak: kinaza keratynowa, stężenia elektrolitów, wskaźniki zapalne czy poziom mleczanów we krwi obwodowej, badanie elektromiograficzne, badanie neurograficzne czy badanie histopatologiczne tkanki mięśniowej.

To dlatego tak ważne jest, aby podczas wizyty w gabinecie lekarski przekazać specjaliście jak najwięcej szczegółowych informacji. Kluczowe są czynniki, jakie łagodzą bądź nasilają mialgię, a także okoliczności, w jakich się pojawia ból oraz obserwacja, czy dolegliwości ustępują w spoczynku. Należy również poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Większość przypadków mialgii można leczyć domowymi sposobami. Pomocne są zarówno dostępne bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne, chłodne czy ciepłe kompresy, jak i odpoczynek.

Ponieważ mialgię, ze względu na różnorodność dolegliwości i charakter przypadłości, trudno zaszufladkować, nie istnieje jedna metoda leczenia czy terapia uniwersalna. Wiele zależy od intensywności, częstotliwości bólu, ale i jego przyczyny. Czasem niezbędne jest podjęcie leczenia choroby podstawowej, odstawienie bądź zmiana stosowanych leków.