Parwowiroza - charakterystyka, odmiany, objawy, leczenie, jak przeciwdziałać

Parwowiroza jest powodowana przez wirus CPV-2. Ten rodzaj wirusa został odkryty w latach 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych i Australii. W Europie pojawił się w latach 80. tych XX wieku. Zaobserwowano wówczas liczne zgony wśród małych psów od 2 do 12 tygodni życia.

Wirus powodujący parwowirozę jest bardzo odporny. W temperaturze pokojowej może przetrwać nawet pół roku.

Na parwowirozę najczęściej zapadają młode szczenięta oraz leciwe psy. Choroba dotyka zwierząt, które mają obniżoną odporność. Wirus atakuje zwierzęta, które nie zostały zaszczepione.

Parwowiroza ma różne postacie. Pod koniec XX wieku panowała parwowiroza sercowa. Wirus powodujący parwowirozę atakował układ krwionośny. Obecnie parwowiroza ma postać jelitową i charakteryzuje się biegunką, w której często występuje krew, wymiotami, bólem brzucha, gorączką.

Jak już wspomnieliśmy najczęstsza odmiana parwowirozy to postać jelitowa. Wszystkie objawy tego rodzaju parwowirozy dotyczą dolegliwości jelitowych. Należą do nich: ospałość i smutek, brak apetytu, brak pragnienia, uporczywe wymioty, przyspieszony oddech, spadek masy ciała, odgłosy przelewania się w brzuchu, wodnista, krwista biegunka. Objawem parwowirozy może być także podwyższona temperatura, która może spadać i znajdować się poniżej normy. Psy, które cierpią na parwowirozę, mogą mieć także obniżoną kurczliwość mięśni.

Parwowiroza może także dotykać serca i układu krążenia. Wówczas objawy są następujące: pies się dusi, piana toczy się z pyska, sinieją błony śluzowe. Może się także zdarzyć, że zwierze zdechnie bez jakichkolwiek objawów wskazujących na parwowirozę.

Leczenie parawizozy odbywa się za pomocą wlewów kroplówkowych. Przede wszystkim psom podaje się roztwór glukozy i elektrolity. W leczeniu parwowirozy stosuje się także antybiotykoterapię. Bardzo ważne jest, aby w procesie leczenia nie doszło do infekcji bakteryjnej. W terapii parwowirozy stosuje się także surowicę. Wiele przypadków zachorowań na parwowirozę można wyleczyć, ale i tak śmiertelność wśród psów, nawet pomimo wprowadzonego leczenia jest duża.

Jak uchronić psa przed parwowirozą? Najskuteczniejszą formą jest szczepionka na parwowirozę. Szczepi się nie tylko małe psy, ale także ich matki, które przekazują szczeniętom odporność.

Parwowiroza przenosi się poprzez kontakt z kałem zakażonego zwierzęcia. Siewcą wirusa może być dorosły pies. Najlepszą metodą obrony jest izolacja zwierzęcia od miejsca, w którym przebywają inne psy, które mogą być nosicielami parwowirozy.

Jeżeli w naszym domu był przypadek parwowirozy można spróbować zdezynfekować powierzchnie za pomocą Domestosa. Podchloryn sodu zabija wirusa w przeciągu godziny.