Sekretyna - czym jest i jakie pełni funkcje w organizmie

Sekretyna to hormon jelitowo-żołądkowy, a właściwie peptyd wydzielany w przewodzie pokarmowym. Działa przede wszystkim w żołądku, jelitach, ale także w trzustce, regulując ich pracę.

Wydzielany jest, kiedy organizm da sygnał o nadmiernym zakwaszeniu żołądka poprzez soki trawienne. Wydzielana jest wówczas jako nieaktywny hormon - prosekretyna - i dopiero w kontakcie z kwasami ulega aktywacji.

Funkcje sekretyny

Sekretyna bierze udział w regulowaniu procesów trawiennych i pracy wszystkich narządów i gruczołów odpowiedzialnych za to. Przede wszystkim wpływa na funkcjonowanie jelit, a także wspiera wydzielanie soków trzustkowych - w tym między innymi lipazę, amylazę i trypsynę, a także syntezuje produkcję insuliny. Wzmaga ponadto ich działanie.

Odpowiedzialną funkcją sekretyny jest także pobudzanie wydzielania żółci i soków trawiennych, dzięki czemu usprawnia perystaltykę jelit.

Lekarz może zalecić sprawdzenie poziomu sekretyny, kiedy podejrzewa zaburzenia trawienia lub pracy trzustki. Najczęściej na badanie to kieruje się pacjentów z podejrzeniem choroby Zollingera-Ellisona.

Na badanie pacjent powinien przyjść na czczo. Ocena poziomu sekretyny polega na pobraniu krwi żylnej od pacjenta. Na wynik czeka się z reguły jeden dzień.

Tzw. próba sekretynowa to nieco inne badanie - polega na podaniu hormonu do organizmu, a następnie na ocenie pracy trzustki i objętości wydzielanych soków przy pomocy specjalnej sondy.

Normy i interpretacja wyników

Według norm, prawidłowy poziom sekretyny nie powinien przekraczać wartości 80ng/ml. W przypadku próby sekretynowej, objętość soku trzustkowego powinien wynosić minimum 2ml na kg masy ciała na godzinę.

Każda nieprawidłowośc może świadczyć o chorobach układu trawiennego. Najczęściej zaburzony wynik próby sekretynowej może wskazywać na:

• stany zapalne jelit
• zaburzenia wchłaniania
• hiperlipidemia
• marskość wątroby
• chorobę Zollingera-Ellisona

Badania prowadzone w latach 90 doprowadziły do stworzenia tezy, jakoby sekretyna miała pomagać w leczeniu autyzmu. Według tych tez, sekretyna jest obecna w strukturach mózgu odpowiedzialnych za pojawienie się zaburzeń rozwoju. Nigdy jednak badania te nie zostały w żaden sposób udowodnione. Terapia autyzmu tą metodą przeprowadzona w Polsce nie przyniosła oczekiwanych rezutatów, w efekcie tezy zostały obalone.