leczenie onkologiczne (strona 3 z 3)

A miały już nie boleć, już wszystko miało być dobrze. Może pamiętasz Amelkę, może nawet wtedy byłeś z nami... (klik) Guz nie boli, rośnie cicho, bezboleśnie. Bolą wypadające włoski. Rok temu zrobiliśmy krok w przód, zakończyliśmy leczenie. Po roku robimy dwa kroki w tył - guz nigdy nie zniknął, odrósł i znowu się wygraża, że zabierze nam Malutką. Już raz tam byliśmy, już raz staliśmy pod ścianą bezsilności, próbując ją przebić. Wtedy mogliśmy odejść od ściany, wodzeni za nos przez chorobę, która nie zapomniała - niestety. Dziś już od tej ściany nie możemy odejść.

Dzisiaj podobno każdy ma raka, ale nie każdy jeszcze o tym wie. Ja się dowiedziałem. Pełen życia, energii, pasji, zajęć i nagle bang... Trochę jakby biec i zderzyć się ze ścianą. Chwila po diagnozie to oczywiście wizyta w internecie. Medyczne strony przeczytane wszystkie. Jaki to rak, jakie stadium, jakie rokowanie, jakie leczenie. Wszystko. No ale potem przychodzi kolejny dzień, i kolejny i powoli żyje się z tym nowym towarzyszem. Ale wciąż brakowało mi informacji o takim codziennym funkcjonowaniu, o tym co będzie, jak to wszystko wygląda. I właśnie o tym chcę opowiedzieć.

Jak wskazują badania, prawie jedna trzecia pacjentów cierpiących na nowotwór umiera z powodu kacheksji, czyli stanu wyniszczenia – utraty mięśni, spadku wagi ciała i zmian metabolicznych, których leczenie nie przynosi efektów. Naukowcy opracowali odpowiednie procedury pozwalające diagnozować i leczyć kacheksję zanim stanie się ona nieodwracalna.

Badania przedstawione na Kongresie w 2016 roku ESMO w Kopenhadze dowodzą, że Cabozantinib znacznie poprawia przeżycie bez progresji choroby u pacjentów z przerzutowym rakiem nerki w porównaniu z Sunitynibem.