objawy depresji (strona 4 z 4)

Twoje dziecko ma trudności w nauce – ma dysleksję, ADHD lub przeżywa silny stres. Problemy z nauką mogą sprzyjać innym problemom – odrzuceniu przez rówieśników, zniechęceniu dziecka do nauki, obniżeniu motywacji, niechęci do chodzenia do szkoły, a nawet depresji u dzieci. Powstaje więc błędne koło – różne problemy powodują, że dziecko gorzej się uczy, a kłopoty z nauką powodują kolejne problemy. Jak pomóc dziecku przełamać problemy w szkole, aby zapobiec depresji? Poniżej kilka przydatnych porad.

Osamotnione, smutne i samotne w szkole dzieci to często te, które zostały z jakiegoś powodu odrzucone przez rówieśników. Konsekwencje? Niska samoocena, trudności w komunikacji z innymi, niechęć do chodzenia do szkoły. Zależność między samotnością a depresją jest wyraźna. Nie ma wątpliwości, że przyjaźń jest najlepszym lekarstwem na dziecięcą samotność, która może z czasem zaburzać zdrowe kontakty międzyludzkie.

Depresja atypowa jest jednym z najbardziej powszechnych typów depresji. Jest atypowa, ponieważ wiele jej objawów jest odwrotnych do objawów wielkiej depresji. Na przykład osoby cierpiące na ten typ depresji są w stanie zmierzyć się ze światem zewnętrznym i sprawiać wrażenie, że wszystko jest w porządku. Osoby dotknięte tym typem depresji potrafią cieszyć się z dobrych wiadomości, ale reagują bardzo źle na najmniejszą krytykę lub przeciwność losu. Nastrój osoby chorej na depresję atypową zależy zatem od bieżących wydarzeń dobrych i złych, którym musi stawić czoło. Według niektórych naukowców depresja atypowa może być związana z problemami z tarczycą.

Utrata pracy dla wielu osób jest doświadczeniem bolesnym i trudnym. Wraz z pracą wiele osób traci poczucie własnej wartości i pewności siebie. Świat wydaje się przerażającym miejscem, w którym zabrakło stałego i bezpiecznego zakątka. Niejednokrotnie kryzys wywołany utratą pracy staje się bardzo poważnym problemem, który może wpływać na dalszą egzystencję człowieka. Bardzo łatwo wpaść w depresję z powodu braku pracy, wówczas konieczne jest podjęcie leczenia. Jak radzić sobie z przedłużającym się bezrobociem i nie stracić wiary we własne możliwości?

Jesteś zmęczony, nie możesz spać, boli cię głowa, serce albo żołądek, nie masz apetytu? Uważaj, to może być depresja. Ta podstępna choroba objawia się nie tylko złym nastrojem. Spadek samopoczucia czy kiepski humor to nie jedyne objawy depresji. Czasem pod maską dolegliw ości fizycznych kryją się problemy z psychiką. Jakie dolegliwości somatyczne mogą wskazywać na zaburzenia nastroju? Nie unikaj psychologa, poszukaj prawdziwej przyczyny kłopotów ze zdrowiem.

Szacuje się, że kobiety chorują na depresję aż dwa razy częściej niż mężczyźni. Jaki jest dokładny związek depresji z płcią i czy rzeczywiście kobiety są bardziej podatne na zaburzenia nastroju? Z badań prowadzonych w różnych częściach świata wynika, że proporcje zachorowalności kobiet wobec mężczyzn są w różnych kulturach porównywalne – kobiety statystycznie częściej borykają się z problemem depresji. Z czego mogą wynikać wahania nastroju u kobiet? Psychologia wskazuje m.in. na takie czynniki, jak: wrażliwość psychiczna, empatia czy podatność na stres.

Depresja maskowana to rodzaj depresji, który charakteryzuje się różnorodnością objawów klinicznych, determinujących trudności w prawidłowym rozpoznaniu choroby. „Zwykła” depresja manifestuje się spadkiem nastroju, depresyjnymi zaburzeniami myślenia i charakterystyczną zmianą napędu psychoruchowego. Symptomy te mogą jednak być słabo wyrażone albo w ogóle nie występować, co rodzi trudności diagnostyczne. Depresję maskowaną określa się inaczej jako depresję poronną, subdepresję, depresję podprogową lub depresję atypową. I choć w obowiązującej w Polsce Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 nie znajdzie się jednostki chorobowej o nazwie „depresja maskowana”, nie oznacza to, że zaburzenia depresyjne nie mogą ukrywać się pod „maskami” innych dolegliwości.

W naszym słowniku deprecha to po prostu uczucie przygnębienia. Często używamy słowa "depresja" do określenia naszego stanu, kiedy po prostu mamy gorszy dzień. Depresja to jednak nie tylko jednodniowe przygnębienie - to poważna choroba, którą trzeba leczyć.

Depresja to dolegliwość, o której wiele osób nie chce rozmawiać, co znaczy, że mnóstwo osób cierpiących z jej powodu nie szuka specjalistycznej pomocy lekarskiej. Następstwa depresji mogą być niezwykle groźne, dlatego ignorowanie problemu nie jest odpowiednim rozwiązaniem. Mimo tego osoby z tą chorobą często tłumaczą złe samopoczucie „gorszym dniem”. Jak odróżnić gorszy dzień od depresji?

Depresja poporodowa może być skutkiem wielu czynników, a szczególnie środowiskowych i psychologicznych. Mogą to być: młody wiek matki, kryzysy małżeńskie, utrata bliskiej osoby lub inne stresujące wydarzenia. Dodatkowo, na rozwój depresji może mieć wpływ czynnik biologiczny, jak np. przeziębienie. Ostatnie badania naukowe wskazują na kolejną potencjalną przyczynę depresji poporodowej. Naukowcy sugerują, że problem ten może być powodowany trudnościami związanymi z karmieniem piersią.

Według ostatnio przeprowadzonych badań bakterie probiotyczne występujące naturalnie w układzie pokarmowym człowieka mogą zmienić neurochemię mózgu dzięki komunikacji, jaka występuje między ośrodkowym układem nerwowym a jelitami. Fakt, że flora jelitowa wywiera wpływ na pracę mózgu, może okazać się zbawienny w zwalczaniu niepokoju, depresji i innych zaburzeń psychosomatycznych.

Depresja jest zaburzeniem nastroju, które ma tendencje do nawracania. Nawroty depresji występują u ponad połowy osób cierpiących na tę chorobę. Z każdym kolejnym epizodem depresji prawdopodobieństwo nawrotu jest coraz większe. Współczesna medycyna i psychologia nie dysponują metodami, które byłyby w stanie zupełnie wyeliminować to ryzyko. Jednak można próbować je znacząco zmniejszyć.

Leczenie depresji bywa dla lekarzy dużym wyzwaniem. Pacjenci nie zawsze reagują bowiem na podawane im leki. Naukowcy z Loyola University Medical Center są jednak na dobrej drodze do opracowania pierwszej wiarygodnej metody przewidywania, czy dany antydepresant zadziała u konkretnego pacjenta.