przyczyny wypadania włosów z cebulkami

Zakola są efektem nadmiernego wypadania włosów w okolicach czoła i skroni. Problem ten najczęściej pojawia się u mężczyzn, jednak może też dotyczyć kobiet, a nawet dzieci. Cofnięta linia czoła nierzadko powoduje duży dyskomfort psychiczny, zwłaszcza u młodych osób. Jakie są najczęstsze przyczyny zakoli? Co zrobić, gdy pojawiają się pierwsze sygnały łysienia? Czy istnieją skuteczne sposoby leczenia zakoli?

Diagnoza choroby wenerycznej zawsze bywa zaskoczeniem, jeszcze większym zdziwieniem jest łysienie, które może być pierwszym objawem kiły (łac. lues, gr. syphilis, czyli "brudny"). Choroba ta jest przenoszona drogą płciową, a wypadanie włosów jej towarzyszące może doprowadzić do obniżenia jakości życia, zaburzeń w kontaktach międzyludzkich i gorszej samooceny. Leczenie choroby podstawowej, czyli kiły, to równocześnie leczenie łysienia kiłowego.

Łysienie (łac. alopecia) jest to „przejściowe lub trwałe wypadnięcie włosów na ograniczonej powierzchni lub obejmujące całą owłosioną skórę głowy”. Obecnie dotyka coraz młodsze osoby. Zaburzenie to jest wstydliwe (głównie dla kobiet), które powoduje gorszą samoocenę, problemy z odnajdywaniem się w społeczeństwie, depresję, stwarza trudności w życiu osobistym i zawodowym. Może ono być spowodowane przez takie czynniki jak: stres, choroby, zaburzenia metaboliczne i hormonalne, ciążę, niewłaściwą pielęgnację włosów.

Przeszczep włosów pozwala odzyskać piękną fryzurę osobom, które straciły część włosów. Często jest ostatnią nadzieją dla pacjentów dotkniętych łysieniem. Najczęściej wykonywany jest u mężczyzn, jednak kobiety także coraz chętniej korzystają z tej metody. Jakie są oczekiwania co do wyników przeszczepu włosów? Czy istnieją przeciwwskazania do przeszczepu włosów?

Łysienie plackowate występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Dolegliwość może pojawić się w dowolnym wieku, ale u większości osób pierwsze objawy występują w okresie dzieciństwa lub dojrzewania. Aż 60% przypadków łysienia plackowatego diagnozuje się przed ukończeniem przez pacjentów 20. roku życia. Łysienie plackowate to najczęstsza (po łysieniu androgenowym) przyczyna utraty włosów. Według danych statystycznych, nawet 2% osób, które zgłaszają się do dermatologa doświadcza łysienia plackowatego. W Stanach Zjednoczonych zachorowalność na to schorzenie wynosi 0,1–0,2%, przy czym łysienie pojawia się nie tylko u mężczyzn, ale i u kobiet.

Infekcja (zakażenie, łac. infectio) to wtargnięcie do organizmu drobnoustrojów chorobotwórczych, które poza typowymi objawami (gorączka, obrzęk, ból) mogą wpływać negatywnie na wszystkie funkcje organizmu, w tym też na porost włosów, doprowadzając do ich wypadnięcia.

Większość z nas chorowała na choroby wieku dziecięcego, w tym na ospę wietrzną, niestety nie wszyscy zdają sobie sprawę z faktu, że wirus ospy często „czeka” w naszym organizmie, by zaatakować ponownie powodując chorobę zwaną półpaścem. Choroba ta przebiega ze znacznymi dolegliwościami bólowymi i zmianami skórnymi. W nielicznych przypadkach w jej przebiegu może również dojść do trwałego wyłysienia.

Wypadanie włosów staje się coraz powszechniejszym problemem. Jednym z jego rodzajów jest łysienie plackowate, które należy do chorób dermatologicznych i może pojawić się niezależnie od wieku i płci. Najczęściej występuje na skórze głowy, ale pojawia się także w innych miejscach ciała.

Łysienie, czyli wypadanie włosów, jest coraz częściej obserwowaną dolegliwością, z którą borykają się zarówno dorośli, jak i dzieci, mężczyźni i kobiety. Jest to stan o charakterze okresowym, długoterminowym bądź trwałym, mogącym doprowadzić do nieodwracalnej utraty włosów na ograniczonej powierzchni lub obejmującej całą owłosioną skórę głowy.

Wypadanie włosów a pogoda – czy jedno jest powiązane z drugim? Lato, jesień, zima... nasze włosy, podobnie jak skóra głowy są narażone na szkodliwe działanie wielu czynników atmosferycznych. Począwszy od dużych upałów i promieniowania UV, przez wichury, a kończąc na minusowych i mroźnych temperaturach. Prawidłowe odżywianie i wzmacnianie cebulek pomoże zachować zdrowe i piękne włosy. Pielęgnacja włosów powinna zostać wzmocniona właściwą dietą, bogatą w witaminy i mikroelementy.

Hiperplazja przysadki prowadzi najczęściej do wzmożonego wydzielania hormonów. Wśród licznych objawów zaburzeń funkcji przysadki mózgowej występuje łysienie. Osoby cierpiące na tę przypadłość zmagają się z łysieniem androgenowym oraz bliznowaciejącym. Skuteczne leczenie przyczyny pierwotnej oraz znane sposoby ograniczania postępu łysienia mogą znacznie ograniczyć skutki działania tego przykrego procesu. Więcej na temat wpływu hiperplazji przysadki na łysienie przeczytasz w naszym artykule.

Rzadką, ale poważną przyczyną łysienia bliznowaciejącego są nowotwory. W tym przypadku guzy mogą dotyczyć pierwotnie obszaru skóry głowy lub też być przerzutami toczącego się gdzieś indziej procesu. Nie trzeba chyba zaznaczać, że w takich przypadkach problem kosmetyczny związany z utratą włosów w danym miejscu odsuwa się na dalszy plan.

Słabe wrodzone owłosienie to przypadłość polegająca na posiadaniu rzadszych włosów na powierzchni ciała bez ognisk wyłysienia. Ten wrodzony brak włosów może nie rzucać się w oczy, ale mimo to powodować dyskomfort. Przerzedzenie włosów może pojawić się po porodzie, gorączce, utracie wagi oraz przy łysieniu androgenicznym. Przyczyny łysienia są różne. Brak owłosienia może być spowodowany czynnikami genetycznymi, zmianami hormonalnymi, chorobami, dietą ubogą w składniki odżywcze, stresem, a nawet niektórymi lekami.

Łysienie to schorzenie, które dotyka coraz młodszych osób w społeczeństwie, stając się przyczyną zaburzeń emocjonalnych, trudności w samoakceptacji oraz utrudnionego kontaktu z innymi. Ważne jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki w celu rozpoznania rodzaju łysienia, czynnika je wywołującego oraz sprawdzenie czy wypadnięcie włosów jest odwracalne i wyboru najodpowiedniejszej metody terapii.

Łysienie może być jednym z objawów wielu chorób zarówno o podłożu genetycznym, jak i hormonalnym, metabolicznym, a także niektórych infekcji i zaburzeń psychicznych, zatruć, sytuacji stresowych. Jednak czasami wypadanie włosów rozpoczyna się dopiero w trakcie leczenia choroby podstawowej. Ten rodzaj łysienia jest związany z wpływem leku na cebulki włosów i powoduje odwracalne ich wypadanie.

Grzybice skóry są chorobami skóry, które spędzają sen z powiek wielu ludziom. Choroby te zazwyczaj wymagają długotrwałego leczenia, a objawy są uciążliwe. Dodatkowo, jeśli grzybice dotyczą owłosionej skóry głowy, czasami mogą powodować wypadanie włosów. Pocieszający jest fakt, że zależnie od gatunku grzyba i rodzaju grzybicy, łysienie może być przejściowe, jeśli jednak doszło wieloogniskowej grzybicy powierzchownej skóry owłosionej, istnieje wskazanie do zastosowania leczenia ogólnego, a nie miejscowego.

Łysienie jest chorobą, która dotyka mieszki włosowe, powodując wypadanie z nich włosów. Przyczyn łysienia może być wiele: stres, choroby infekcyjne, metaboliczne, genetyczne, zaburzenia odżywiania, zaburzenia hormonalne oraz leki. Czasami poza licznymi badaniami wykonanymi na skórze głowy i włosach, warto pobrać krew i poszukać tam przyczyn wypadania włosów (morfologia, poziom hormonów, witamin, makro- i mikroelementów).

Utrata włosów może mieć różne przyczyny. Warto na tym miejscu wspomnieć o wpływie chorób na łysienie, a szczególnie na związki łysienia i sarkoidozy. Jest to ogólnoukładowa choroba ziarniniakowa, której etiologia i przyczyny nie zostały do końca zbadane. Powoduje ona groźne w skutkach łysienie bliznowaciejące. Na szczęście jednak dzisiejsza medycyna znalazła sposoby na bliznowaciejące maskowanie skutków tego bardzo dotkliwego pod względem estetycznym problemu. Leczeniem tego rodzaju łysienia jest leczenie chirurgiczne.

O negatywnym skutku stresu mówi się już od dawna. Czynniki powodujące stres mogą to być czynniki umysłowe, fizjologiczne, anatomiczne lub fizyczne”. Poza chorobami somatycznymi może on doprowadzić do depresji, utrudnionego odnalezienia się w społeczeństwie, gorszej samooceny, zaburzenia normalnego rytmu dobowego. Jednak najbardziej krępującym objawem stresu jest łysienie (łac. alopecia, wypadanie włosów), które dotyczy coraz młodszych osób w społeczeństwie. Zapobieganie wypadaniu włosów jest możliwe, na przykład stosując szampony przeciw wypadaniu włosów.

Łysienie androgenowe to najczęstsza przyczyna utraty włosów - zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Ten typ łysienia jest znany również jako łysienie typu męskiego. U panów objawem łysienia androgenowego jest stopniowa utrata włosów, zaczynająca się od skroni. W dalszej kolejności łysienie zaczyna obejmować czubek głowy. Z czasem może pozostać jedynie pas włosów po bokach i z tyłu głowy. Rzadko dochodzi do całkowitego wyłysienia. Natomiast u kobiet dochodzi do poszerzenia się przedziałka, a linia włosów nie cofa się. Ten typ łysienia jest określany mianem łysienia typu kobiecego, ale pojawia się także u mężczyzn. Sprawdź, jakie są przyczyny łysienia androgenowego i na czym polega jego leczenie.

Łysienie to bardzo powszechny problem. Nie można mówić o nim jak o chorobie, gdyż samo w sobie nią nie jest. Owszem, podłożem łysienia może być choroba, ale nie musi. Często za wypadanie włosów jest odpowiedzialna nie patologia, ale genetyka. Jednak nie zapominajmy o tym, że łysienie może być jednym z symptomów choroby np. cukrzycy. Dlatego jeżeli pacjent zaczyna skarżyć się na wypadanie włosów nie można tego bagatelizować. Oczywiście może być to następstwem osiągniętego wieku lub też tendencji rodzinnej, ale może być także sygnałem ostrzegawczym.

Łysienie anagenowe to rodzaj łysienia, które dotyczy mieszków aktywnie rosnących (w fazie anagenu). Włosy są dla wielu osób ważnym elementem wpływającym na właściwe postrzeganie własnej osoby, dobre samopoczucie i samoocenę. Dla niektórych ich utrata jest przyczyną depresji, zaburzeń w kontaktach międzyludzkich oraz nieakceptowania własnego wyglądu. W większości łysienie dotyczy ludzi w podeszłym wieku, czasem jednak zdarza się, że osoby młode również zostają dotknięte tym schorzeniem. Łysienie anagenowe jest przykładem utraty włosów występującej u młodych osób oraz związanej z niektórymi lekami.

Łysienie telogenowe należy do najczęstszych przyczyn wypadania włosów zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Ten typ łysienia ma miejsce gdy dochodzi do zaburzenia proporcji ilości włosów w fazie wzrostu i w fazie spoczynku. Oznacza to, że łysienie nie jest spowodowane w pierwszym rzędzie zanikiem mieszków włosowych, ale wydłużeniem się fazy spoczynku włosów. Stan taki może być wynikiem stosowania niektórych leków, zatruć, ciężkich infekcji ale także np. zaburzeń hormonalnych. Jak leczyć łysienie telogenowe?

Wrodzone łysienie to niezwykle rzadkie zjawisko. Brak owłosienia na całym ciele jest spowodowany przyjściem na świat z tak zwanym bezwłosym genem, który powoduje brak włosów także u myszy. Inne przyczyny łysienia wrodzonego są nadal niezbadane. Brak owłosienia może odbierać pewność siebie, a także wzmacniać poczucie odrębności od grupy. Na szczęście istnieją metody leczenia wrodzonego braku włosów. Należy jednak pamiętać, że ich skuteczność nie jest zbyt wysoka.

Utrata włosów przez ludzi jest problemem wstydliwym, powodującym zaburzoną samoocenę. Z tego powodu wymaga dokładnej diagnostyki. Długotrwały stan bez włosów może być dla osób o słabej psychice problemem powodującym trudności w życiu osobistym i zawodowym, depresja, stany lękowe. Wykonując badania określające strukturę włosa oraz kondycję skóry, nie należy zapominać o morfologii i określeniu poziomu żelaza w surowicy krwi.