Wagotomia

• Wagotomia całkowita – przecina się pnie nerwów błędnych w okolicy przepony. Następuje odnerwienie przywspółczulne żołądka, wątroby, trzustki, dróg żółciowych i jelit.
• Wagotomia wybiórcza – przecina się gałęzie żołądkowe nerwu Latarjeta. Odnerwienie dotyczy tylko żołądka.
• Wagotomia wysoce selektywna – przecina się podlegające gałązki żołądkowe nerwu Latarjeta, zostaje zachowana prawidłowa czynność motoryczna ścian żołądka. W tym zabiegu nie trzeba wykonywać poszerzenia odźwiernika. Operacyjne leczenie wrzodów żołądka powinno się rozważyć w okresie trzech miesięcy od rozpoczęcia leczenia zachowawczego. Wagotomia jest jedną z metod leczenia operacyjnego opornych na leczenie farmakologiczne owrzodzeń żołądka.

Nadmierne wydzielanie kwasu solnego przyczynia się do powstawania wrzodów żołądka. Nieleczone mogą prowadzić do poważnych powikłań, np. krwawienia, perforacji wrzodu, zwężenia odźwiernika na skutek powtarzających się owrzodzeń tej okolicy, zezłośliwienia wrzodu- czyli przekształcenia w zmianę o charakterze nowotworowym oraz drążenia do narządów sąsiednich. W związku z możliwością przekształcenia wrzodu w zmianę nowotworową, pacjenci ze zdiagnozowaną chorobą wrzodową powinni mieć wykonywane regularnie badania endoskopowe - gastroskopię i kolonoskopię. Pobrane wycinki w trakcie tych badań powinny być weryfikowane w badaniu histopatologicznym. W czasie badania endoskopowego różnicowanie pomiędzy zmianą o charakterze złośliwym, a wrzodem jest bardzo trudne, dlatego jedynym badaniem weryfikującym jest badanie patomorfologiczne.

Osoby, które są zakażone bakterią Helicobacter pylori oraz stosują przewlekle w dużych ilościach niesteroidowe leki przeciwzapalne są szczególnie narażone na pojawienie się choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. W związku z rozpowszechnieniem oraz większą dostępnością badań na obecność Helicobacetr pylori skutecznie można zwalczać jej zakażenie przed rozwojem pełnoobjawowej choroby wrzodowej.

Wagotomia jest zabiegiem leczniczym w przypadku opornej na leczenie zachowawcze nadprodukcji kwasu solnego. W przypadku wykonania wagotomii może dojść do powikłań związanych z upośledzonym trawieniem i wchłanianiem pokarmu, niedokrwistości z niedoboru żelaza lub witaminy B a także dolegliwości dyspeptycznych i poposiłkowych.

W trakcie zabiegu dokonuje się przedłużone nacięcie błony mięśniowej i przedłużone zszycie tych samych fragmentów z zachowaniem ciągłości błony śluzowej. W niektórych przypadkach wykonuje się poszerzenie odźwiernika metodą endoskopową. Zostaje wprowadzony specjalny balonik, który jest rozprężony w miejscu zwężenia. Zabieg wiąże się z nawrotami zwężenia odźwiernika, ale jest bezpieczniejszy niż operacja.

Leczenie zachowawcze z zastosowaniem farmakoterapii wrzodów ma na celu zagojenie niszy wrzodowej i zapobieganie nawrotom choroby. Terapia wrzodów polega na przyjmowaniu odpowiednich leków i stosowaniu właściwej diety (zrezygnowanie ze spożywania pikantnych potraw, ciężkostrawnych i tłustych dań, owoców cytrusowych i ich soków, ograniczenie picia kawy oraz mocnej herbaty i napojów gazowanych).

Źródła

1. Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0
2. Socha J. Gastroenterologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999, ISBN 83-200-2281-9
3. Kokot F. (red.), Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3368-3
4. Kozubski W. (red.), Neurologia i neurochirurgia, Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-89581-29-9