Zapalenie miedniczek nerkowych - przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie miedniczek nerkowych wywołane jest przez bakterie (paciorkowce jelitowe, gronkowce) dostające się do nerek. Bakterie najpierw mnożą się w pęcherzu moczowym, po czym przechodzą na jedną lub obie nerki. Czasami zdarza się, że przechodzą one do krwi. Może dojść do rozprzestrzeniania się na nerki zakażenia dróg moczowych. Sprzyjają tutaj także anomalie rozwojowe narządu moczowego czy też istniejąca kamica moczowa. Rozwojowi choroby sprzyjają cukrzyca, udar mózgu, przepuklina kręgosłupa, cofanie się moczu czy trudności w oddawaniu moczu (przerost prostaty).

Ostre bądź podostre zapalenie miedniczek nerkowych objawia się silnym bólem w okolicy lędźwiowej. Może być odczuwany z jednej strony, gdy proces zapalny rozwija się po jednej stronie lub obustronnie. Dołącza do tego septyczny stan podgorączkowy, częste oddawanie moczu, zmiany zapalne w moczu z przewagą krwinek białych, białka. Warto pamiętać, że izolowane zapalenie miedniczek nerkowych praktycznie nie występuje, towarzyszy zakażeniu całego układu moczowego. Choroba może doprowadzić do uszkodzenia nerek lub powstania nadciśnienia tętniczego.

Objawy czasami mogą być niezauważane u małych dzieci lub u osób w podeszłym wieku. W większości przypadków na samym początku objawy związane są z zapaleniem pęcherza. Objawia się to trudnością w oddawaniu moczu, wysoką gorączką, deszczami, bólem pleców czy bólem po obu lub jednym boku tułowia. W późniejszym etapie pojawia się częste oddawanie moczu. U dzieci jedynym objawem może być gorączka, natomiast u osób starszych gorszy stan ogólny, osłabienie, dezorientacja.

Chorobę leczy się farmakologicznie, może być wspierane przez napary ziołowe, ponieważ czasem opornie się leczy. Zlikwidowanie procesu zapalnego dróg moczowych powinno być potwierdzone ogólnym i bakteriologicznym badaniem moczu. Często bowiem po uzyskaniu poprawy, tzn. po ustąpieniu bólów, chorzy wbrew zaleceniom leczącego lekarza przerywają leczenie w przekonaniu, że zostali wyleczeni oraz w nieświadomości perspektywicznych powikłań, nie zawsze w pełni uleczalnych. Jeżeli chory posiada skłonności do infekcji dróg moczowych, w celu zapobiegania nawrotom zapalenia należy pić dużą ilość płynów i często oddawać mocz. Zmniejszy to ryzyko wtórnej infekcji, ze względu na to, że długotrwałe utrzymywanie moczu w pęcherzu moczowym sprzyja rozwojowi bakterii.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek występuje dwukrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn, a szczególnie w czasie ciąży. Bardzo rozpowszechnione jest też wśród dzieci do 3. roku życia, przy czym dziewczynki zapadają na nie trzy razy częściej niż chłopcy. Jeśli współistnieje kamica, nie da się trwale wyleczyć zakażenia.

Źródła

1. Rozpoznawanie i leczenie ostrych zakażeń układu moczowego w praktyce lekarza rodzinnego
2. G. Leibold, Choroby pęcherza i nerek, wyd. AWM, ISBN: 83-7250-201-3
3. Myśliwiec M. Choroby nerek, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3528-5
4. Książek A., Rutkowski B. Nefrologia, Czelej, Lublin 2004, ISBN 83-89309-36-X