Ziarniniak pachwinowy - charakterystyka, objawy, leczenie, profilaktyka

Ziarniniak pachwinowy zaliczany jest do bakteryjnych chorób wenerycznych. Chorobę wywołują gram-ujemne bakterie Klebsiella granulomatis z rodziny Enterobacteriaceae. Rejonami o wysokiej endemiczności występowania ziarniniaka pachwinowego są obszary tropikalne i subtropikalne obszary, takie jak Papua Nowa Gwinea, Południowe Indie, Południowa Afryka, Karaiby, Ameryka Środkowa czy Ameryka Południowa.

Bakterie wywołujące chorobę weneryczną mogą dostać się do naszego organizmu nie tylko wtedy, kiedy uprawiamy seks z osobą zarażoną. Ziarniniakiem pachwinowym możemy zarazić się również wówczas, gdy korzystamy z ręczników lub bielizny chorego. Zwiększone ryzyko zakażenia występuje u osób:

• korzystających z komercyjnych usług seksualnych,
• wykonujących komercyjne usługi seksualne,
• preferujących częstą zmianę partnerów seksualnych i seks bez zobowiązań,
• unikających stosowania prezerwatyw.

Wśród innych czynników, które sprzyjają zakażeniu wymienić należy również nienależyty sposób dbania o higienę miejsc intymnych.

Szczytowa zachorowalność na ziarniniaka pachwinowego występuje u pacjentów między dwudziestym, a czterdziestym rokiem życia. Choroba charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem, ze skłonnością do nawrotów.

Pierwsze objawy chorobowe mogą przebiegać w sposób utajony dla pacjenta. W późniejszym czasie na skórze chorego może pojawić się grudka lub podskórny guzek. Z czasem zmiany te przekształcają się w owrzodzenia pokryte ziarniną. Ziarnina to nic innego jak tkanka łączna powstająca w trakcie gojenia się ran.

Specjaliści wyróżniają cztery postacie kliniczne ziarniniaka pachwinowego: wrzodziejącą, brodawkowatą, śluzową oraz mieszaną.

W większości przypadków pacjenci zmagają się z wrzodziejącą postacią choroby. Zmiany chorobowe mogą obejmować obszar narządów płciowych oraz odbytu. Skutkiem samozakażenia są niejednokrotnie zmiany pojawiające się na skórze twarzy, rąk oraz szyi.

Powikłania przewlekłego ziarniniaka pachwinowego obejmują krwawienie, wtórną infekcję, opuchliznę spowodowaną obrzękiem limfatycznym, liczne blizny, deformację narządów płciowych.

Diagnozowanie ziarniniaka pachwinowego polega na przeprowadzeniu badania fizykalnego, a także wykonaniu odpowiednich badań laboratoryjnych. Wyniki badań mikrobiologicznych pozwalają potwierdzić obecność gram-ujemnych bakterii Klebsiella granulomatis z rodziny Enterobacteriaceae w rozmazach tkankowych. Pomocny okazuje się również materiał biopsyjny.

## Leczenie ziarniniaka pachwinowego

Leczenie ziarniniaka pachwinowego jest dość skomplikowane, ze względu na przewlekły charakter choroby. Najczęściej stosowaną metodą leczenia tej choroby wenerycznej jest stosowanie antybiotyków np. streptomycyny, tetracykliny, chloramfenikolu lub trimetoprimu i sulfametaksazolu. Okres podawania środków farmaceutycznych wynosi zwykle od czternastu do dwudziestu jeden dni. Dodatkowo, pacjentom przepisuje się leki stosowane zewnętrznie.

Osoby, które chcą uniknąć zakażenia ziarniniakiem pachwinowym powinny stosować odpowiednie zabezpieczenie w trakcie kontaktów seksualnych. Stosowanie prezerwatyw jest jedną z najprostszych i zarazem najskuteczniejszych form ochrony przed wszelkimi chorobami wenerycznymi.

Profilaktyka tej choroby powinna polegać przede wszystkim na unikaniu przypadkowych kontaków seksualnych. Lekarze zalecają również korzystanie z własnych ręczników, bielizny, a także przedmiotów codziennego użytku.