Zrośnięte palce
Zrośnięte palce u ludzi to stosunkowo rzadkie zjawisko. Przytrafia się ono jednej osobie na 2-2,5 tysiąca. Mianem zrośniętych palców określa się pomost skórny (jakby płetwę), który łączy palce, albo stan, w którym palce przylegają bardzo blisko siebie. Stopień zrośnięcia jest różny, od częściowego po zupełny. Najczęściej drugi i trzeci palec są ze sobą powiązane skórą i elastyczną tkanką. Rozpoznanie tej dolegliwości następuje zwykle zaraz po urodzeniu. Jeśli zrośniętym palcom towarzyszą inne objawy, lekarze są w stanie określić konkretny syndrom u danego dziecka.
W tym artykule:
Przyczyna zrośniętych palców
Przyczyna zrośniętych palców jest nadal nieznana. Niekiedy członkowie rodziny pacjenta mają tę samą przypadłość, co wskazywałoby na czynniki dziedziczne. Czasami jednak jest to pierwszy taki przypadek w danej rodzinie. Ryzyko wystąpienia zrośniętych palców jest wyższe u osób z syndromem Downa. Może mieć także związek z następującymi syndromami: Acrocallosal, Apert, Aarskog–Scott, Bardet-Biedl, Carpenter, Cornelia de Lange, Edwards, Jackson-Weiss, Miller, Pfeiffer, Smith-Lemli-Opitz oraz Timothy.
Ze zrośniętymi palcami stóp można żyć bez żadnych problemów. W przypadku zrośnięcia palców u dłoni sprawa nieco się komplikuje. Jednak bez względu na tę dolegliwość można normalnie się rozwijać i odnieść w życiu sukces. Przykładem tego są znane osoby, które mają lub miały zrośnięte palce u nóg. Są to: Dan Aykroyd – kanadyjski aktor, Józef Stalin, Ashton Kutcher – amerykański aktor, Tricia Helfer – kanadyjska aktorka, a także dwie amerykańskie postacie fikcyjne – Marge Simpson oraz Molly McCleish.
Leczenie zrośniętych palców
O ile zrośnięte palce u stóp nie przeszkadzają w normalnym życiu, ta sama dolegliwość w przypadku palców dłoni utrudnia chwytanie ręką. Schorzenie wymaga leczenia operacyjnego – najlepiej je przeprowadzić, gdy dziecko jest jeszcze małe – ma 2-3 lata. Wtedy operacja jest łatwiejsza do przeprowadzenia i dziecko lepiej ją zniesie. Zrośnięte palce u nóg nie muszą być jednak rozdzielane. Jest to w dużej mierze defekt kosmetyczny, który może stanowić duży problem, zwłaszcza dla młodych ludzi. Mogą oni odczuwać stres i strach przed nieprzychylnymi komentarzami innych osób.
Wielu pacjentów ze zrośniętymi palcami jest przewrażliwionych na punkcie swoich palców. Wpadają przez nie w kompleksy i nie potrafią przejść nad nimi do porządku dziennego. Osoby, którym nie przeszkadzają zrośnięte palce i są wręcz z nich dumne, należą do mniejszości. Rzadko spotyka się ludzi, którzy chętnie eksponują swoje nietypowe palce u stóp w klapkach i wyciętych butach.
Jak w przypadku każdej operacji, należy liczyć się z możliwością powikłań. Efekt końcowy zabiegu rozdzielenia palców zależy od tego, jak rozległe są fragmenty skóry oraz od struktury kości. Zwykle po operacji zostają blizny, ponadto może dojść do uszkodzenia nerwów. Takie obrażenia są rzadkie, ale warto o nich pamiętać. Uszkodzenie nerwów może spowodować brak czucia w palcach lub łaskotanie. Czasami po zabiegu skóra w operowanym miejscu odrasta. Wówczas wiele osób decyduje się na kolejną operację.
Źródła
- Dzieci z zespołem Aperta muszą być leczone
- Jankowski A. Kompendium pediatrii praktycznej, Cornetis, Wrocław 2010, ISBN 978-83-61415-06-0
- Marczyński W. (red.), Ortopedia pediatryczna, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-053-5
- Milanowski A. (red.), Pediatria, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-098-6
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
