Antykoncepcja wewnątrzmaciczna (PI 0,3-2,8)
Ceridwen, lic. CC BY-SA 2.0
Wewnątrzmaciczna wkładka antykoncepcyjna jest umieszczana przez lekarza w macicy w celu zapobiegania ciąży. Czas jej działania wynosi 3-5 lat. Po tym czasie lekarz usuwa wkładkę.Wyróżniamy trzy rodzaje wkładek:
Do zalet wkładki wewnątrzmacicznej zaliczyć można wysoką skuteczność (PI 0.3–2.1, a dla wkładek uwalniających hormony nawet 0.1), brak niepożądanych działań ogólnoustrojowych, możliwość stosowania podczas laktacji.
Posiada ona niestety także poważne wady: zwiększone ryzyko zapalenia przydatków i ciąży pozamacicznej, ryzyko wypadnięcia lub przemieszczenia wkładki, ryzyko przebicia macicy i uszkodzenia jelit lub pęcherza moczowego podczas zakładania, krwawienia z dróg rodnych, bolesność.
Istnieją sytuacje, w których nie należy stosować wkładki wewnątrzmacicznej. Należą do nich: podejrzenie ciąży, stany zapalne przydatków, szyjki macicy, pochwy, wady rozwojowe macicy, nieprawidłowy kształt jamy macicy, krwawienia z dróg rodnych (poza menstruacją), bardzo obfite miesiączki, nowotwory narządu rodnego.
Wkładki wewnątrzmacicznej nie zaleca się raczej kobietom młodym, które plany prokreacyjne mają dopiero przed sobą.
Bibliografia
Bręborowicz G. (red.), Ginekologia, Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-89581-39-6
Dębski R. Ginekologia kliniczna Tom 1-3, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-013-9
Darney D.P., Speroff L. Antykoncepcja, Medycyna Praktyczna, Kraków 2007, ISBN 83-7430-102-2
Pertyński T., Zyss T. (red.), Antykoncepcja, MedPharm, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60466-29-2
- obojętne,
- z zawartością miedzi i srebra,
- uwalniające hormony.
Do zalet wkładki wewnątrzmacicznej zaliczyć można wysoką skuteczność (PI 0.3–2.1, a dla wkładek uwalniających hormony nawet 0.1), brak niepożądanych działań ogólnoustrojowych, możliwość stosowania podczas laktacji.
Posiada ona niestety także poważne wady: zwiększone ryzyko zapalenia przydatków i ciąży pozamacicznej, ryzyko wypadnięcia lub przemieszczenia wkładki, ryzyko przebicia macicy i uszkodzenia jelit lub pęcherza moczowego podczas zakładania, krwawienia z dróg rodnych, bolesność.
Istnieją sytuacje, w których nie należy stosować wkładki wewnątrzmacicznej. Należą do nich: podejrzenie ciąży, stany zapalne przydatków, szyjki macicy, pochwy, wady rozwojowe macicy, nieprawidłowy kształt jamy macicy, krwawienia z dróg rodnych (poza menstruacją), bardzo obfite miesiączki, nowotwory narządu rodnego.
Wkładki wewnątrzmacicznej nie zaleca się raczej kobietom młodym, które plany prokreacyjne mają dopiero przed sobą.
Bibliografia
Bręborowicz G. (red.), Ginekologia, Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-89581-39-6
Dębski R. Ginekologia kliniczna Tom 1-3, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-013-9
Darney D.P., Speroff L. Antykoncepcja, Medycyna Praktyczna, Kraków 2007, ISBN 83-7430-102-2
Pertyński T., Zyss T. (red.), Antykoncepcja, MedPharm, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60466-29-2
