Dystymia

Wiele osób traktuje depresję jak wyrok i poddaje się jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Tymczasem, chociaż choroba jest ciężka, można ją pokonać. Jednym z rodzajów depresji jest dystymia. Charakterystyczne objawy dystymii to m.in.: obniżenie nastroju, które może trwać nawet wiele lat, poczucie permanentnego zmęczenia, pesymizm, prokrastynacja, niska samoocena i problemy w zakresie decyzyjności. Jak walczyć z uporczywym obniżeniem nastroju?

1. Co to jest dystymia?

Szacuje się, że dystymia dotyka 3% populacji. Jest to typ depresji charakteryzujący się długotrwałym obniżeniem nastroju. Przebiega łagodniej niż chociażby depresja endogenna, ale właśnie z tego powodu trudno ją rozpoznać. Często osoby z dystymią funkcjonują wiele lat, nie wiedząc, skąd bierze się ich nieustanne przygnębienie. Zdarza się, że trwa to nawet całe życie. Nie wiadomo dokładnie, co może być przyczyną dystymii. Zazwyczaj wskazuje się na czynniki biologiczne i genetyczne. Niektóre badania dowodzą też, że choroba ma charakter nerwicowy i że wpływ na nią ma również środowisko.

Zobacz film: "Gdzie szukać pomocy w przypadku uzależnień i innych problemów psychologicznych?"

2. Objawy dystymii

Aby lekarz mógł stwierdzić u kogoś dystymię, muszą wystąpić co najmniej dwa spośród niżej wymienionych czynników. Konieczne jest również, by były one obecne przez minimum dwa lata, a okres ich remisji nie był dłuższy niż 2 miesiące:

  • zmęczenie,
  • zaburzenia łaknienia (słaby apetyt lub przejadanie się),
  • zaburzenia snu (bezsenność lub spanie za długo),
  • trudności w podejmowaniu decyzji lub w zakresie koncentracji uwagi,
  • zaniżona samoocena,
  • poczucie beznadziejności.

Obok nich może się także pojawiać: niechęć do kontaktów towarzyskich, ograniczenie zainteresowań, poczucie bezsensu i marnowania czasu, nuda, wewnętrzna pustka, napięcie psychiczne, zamartwianie się, lęk, częściowa anhedonia, czasem również brak higieny osobistej. Dystymikom życie wydaje się cięższe niż innym ludziom, codzienne sprawy przytłaczają ich. Osoby takie rzadko się uśmiechają, sprawiają wrażenie ponurych i leniwych. Nawet jeśli czasem odczuwają radość, to znacznie słabiej niż inni. Nie mają w sobie entuzjazmu, chęci życia. Nie potrafią też aktywnie wypoczywać.

Objawy dystymii są silniejsze w godzinach popołudniowych. Chorują na nią częściej osoby, których krewni pierwszego stopnia cierpieli na depresję endogenną. Na dystymię zapadają też częściej kobiety niż mężczyźni. Pierwsze symptomy choroby pojawiają się zwykle już w wieku dojrzewania. Dystymia dzieci i młodzieży objawia się ogólnym poirytowaniem, nie musi natomiast występować smutek. Osoby dotknięte dystymią miewają okresy (dni, tygodnie) zupełnie dobrego samopoczucia, jednak większość czasu (miesiące) czują się zmęczone i przygnębione. Wszystko łączy się z dużym wysiłkiem i brakiem zadowolenia. Osoby takie są zniechęcone, cierpiące, narzekają na zaburzenia snu. Są jednak w stanie podołać codziennym obowiązkom.

3. Leczenie dystymii

Dystymię leczy się za pomocą psychoterapii i leków przeciwdepresyjnych. Lepsze i trwalsze wyniki dają zwykle medykamenty, ale często łączy się je z terapią. Jest ona zwykle trudniejsza niż w przypadku „zwykłej” depresji. Takie „podwójne leczenie” skutkuje u 60% pacjentów. Dystymię, czyli uporczywe (utrwalone) zaburzenie nastroju należy różnicować z nawracającymi krótkotrwałymi zaburzeniami depresyjnymi.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!