Flebolog – czym się zajmuje i co leczy?

Flebolog to specjalista flebologii, będącej gałęzią chirurgii naczyniowej. W centrum jego zainteresowań leżą choroby układu żylnego. Termin flebologia wywodzi się z greckiego słowa phlebos, oznaczającego żyłę. Flebolog to lekarz zajmujący się wykorzystywaniem różnych technik diagnostyki obrazowej chorób naczyniowych.

Co to jest flebologia? Flebologia to dziedzina medycyny zajmująca się diagnostyką i leczeniem schorzeń żył. To dość młoda dziedzina medycyny. Co ciekawe w Polsce nie istnieje jeszcze taka specjalizacja lekarska. Tak naprawdę zatem żaden lekarz nie może nazywać się w flebologiem w kontekście posiadanej specjalizacji (w rozumieniu ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). Flebologią zajmują się zwykle lekarze posiadający specjalizację z zakresu chirurgii ogólnej czy naczyniowej, dermatochirurgii, chorób wewnętrznych, radiologii i diagnostyki obrazowej, radiologii interwencyjnej czy medycyny estetycznej. Na konsultacje flebologiczne można umawiać się w klinikach, przychodniach medycznych, gabinetach medycyny estetycznej i chirurgii plastycznej.

Lekarz flebolog zajmuje się diagnozowaniem oraz leczeniem zarówno poważnych chorób układu żylnego, jak i rozwiązywaniem problemów z pogranicza medycyny oraz kosmetyki. Z jego porady warto skorzystać w przypadku zmian w okolicy kończyn dolnych.

Flebolog diagnozuje i leczy:

• drobne, rozszerzone naczynka, najczęściej koloru niebieskiego lub czerwonego tzw. pajączki naczyniowe,
• poszerzone i kręte żyły, widoczne przez skórę żylaki,
• brązowe przebarwienia na skórze przy kostkach,
• obrzęki wokół kostek, które zazwyczaj nasilają się pod koniec dnia,
• ciężko gojące się rany podudzi (owrzodzenia podudzi, owrzodzenie żylne goleni),
• stany zapalne żył,
• pęknięcia żylaków,
• zakrzepicę żył układu głębokiego i powierzchownego,
• niewydolność żylną miednicy,
• żylaki okolic intymnych,
• żylaki atypowe,
• zespół pozakrzepowy,
• dysplazje naczyniowe (zespół Klippel-Trenaunay'a),
• malformacje żylne,
• żylne zespoły uciskowe.

Najczęściej diagnozowanymi chorobami w obrębie układu żylnego są: pajączki naczyniowe, żylaki kończyn dolnych, a także przewlekła niewydolność żylna oraz zakrzepica żylna. Do objawów przewlekłej niewydolności żylnej należą dolegliwości bólowe nóg, uczucie ich ciężkości, zwłaszcza pod koniec dnia, oraz nocne skurcze łydek. Pojawiają się również drobne zmiany o typie pajączków żylnych czy żyłek siatkowatych. Następnym stadium są żylaki kończyn dolnych (poszerzone, kręte, wypukłe ponad poziom skóry żyły). Wystąpić mogą również obrzęki nóg oraz zmiany skórne pod postacią przebarwień czy stwardnienia skóry. Najbardziej zaawansowanym stadium choroby są owrzodzenia podudzi.

Żylaki w początkowym stadium manifestują się pod postacią pajączków żylnych czy żył siatkowatych. Na tym etapie są zwykle problemem wyłącznie estetycznym. Niestety długotrwale nieleczone mogą doprowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie żył, zakrzepica żylna czy zatorowość płucna.

Leczenie najczęściej diagnozowanych chorób układu żylnego obejmuje przede wszystkim zabiegi laserowe, operacyjne i ostrzykiwania. Niektórzy pacjenci wymagają wyłącznie leczenia farmakologicznego czy tzw. kompresjoterapii, polegającej na stosowaniu specjalnych pończoch czy rajstop uciskowych. W leczeniu flebologicznym stosowane są również takie zabiegi jak echoterapia, ultradźwięki, masaż i drenaż limfatyczny oraz skleroterapia i miniflebektomia.

Optymalną terapię wybiera się na podstawie diagnozy zawierającej ocenę zaawansowania schorzenia. Podstawą postępowania jest konsultacja chirurgiczna połączona z badaniem USG Doppler żył (badanie ultrasonograficzne, które wykorzystywane jest do wykrywania schorzeń tętnic i żył). Leczenie większości schorzeń układu żylnego z zastosowaniem nowoczesnych technik nie wymaga obecnie hospitalizacji.

W Polsce chorobami układu żylnego zajmują się zwykle chirurdzy oraz interniści. Aby skorzystać z pomocy flebologa, należy udać się do specjalistycznej kliniki bądź przychodni. Niestety zwykle za konsultacje należy płacić (cenawynosi zazwyczaj 200-250 zł). Możliwości leczenia refundowanego przez NFZ są bardzo ograniczone.