Jak leczyć miażdżycę?

Dopóki mamy zdrowe tętnice, nasza krew dociera do wszystkich tkanek bez problemu. Jednak niestety wraz z wiekiem naczynia zaczynają twardnieć, a na ścianach tętnic zaczyna odkładać się tłuszcz.
Frakcja LDL cholesterolu odkłada się na ścianach tętnic w postaci blaszki miażdżycowej. Powodują one, że naczynia ulegają zwężeniu i usztywnieniu. Najczęściej blaszki miażdżycowepojawiają się na tętnicy:

• sercowej,
• szyjnej.

Powstanie blaszek powoduje, że krew ma trudności z przedostaniem się do tkanek, a to przyczynia się do tego, że nasze serce zaczyna coraz bardziej intensywnie pracować. Mięsień rozrasta się, a w związku z tym potrzebuje więcej krwi, która nie może przedostać się przez złogi powstałe na tętnicach. Powoduje to, że pojawiają się niedotlenienie serca i ból w klatce piersiowej.
Do zawału sercadochodzi, kiedy złogi zajmują więcej niż połowę przekroju naczynia. Naczynia wtedy pękają, a tworzące się skrzepy, które odrywają się i płyną z krwią, powodują:

• zawał serca,
• udar mózgu,
• zator tętnicy płucnej.

Miażdżycę można wykryć za pomocą USG, ale tylko wtedy, gdy jest bardzo dużo blaszek miażdżycowych. Również tomografia komputerowa i koronarografia naczyń wieńcowych mogą wykryć miażdżycę. Zawsze jednak trzeba pamiętać, aby badać sobie poziom cholesterolu. Jego poziom zależy od wielu czynników, np. od wieku, stanu zdrowia. W Europie przyjęto, że poziom cholesterolu we krwi dorosłego człowieka nie powinien być wyższy niż 200 mg/dl. W przeciwnym przypadku należy wykonać badania frakcji cholesterolu (LDL i HDL) i stężenia triglicerydów.
Do obniżenia cholesterolu używa się odpowiednich leków, które podnoszą poziom dobrego cholesterolu oraz obniżają poziom złego cholesterolu. W leczeniu farmakologicznym miażdżycy stosowane są żywice jonowymienne, statyny, fibraty czy pochodne kwasu nikotynowego. Żywice jonowymienne wiążą kwasy żółciowe, w wyniku czego organizm musi syntetyzować je na nowo z cholesterolu, przez co jego poziom zmniejsza się. W przypadku stosowania także innych leków, żywice należy przyjąć na godzinę przed nimi. Statyny są to inhibitory HMG-CoA reduktazy – enzymu biorącego udział w syntezie cholesterolu w organizmie. Wykazują także działanie plejotropowe, tzn. zmniejszają już istniejące zmiany miażdżycowe. Mają jednak pewne działanie niepożądane, ponieważ mogą uszkadzać mięśnie oraz wątrobę. Fibraty to leki mające złożony mechanizm działania, ale głównie obniżają poziom triglicerydów oraz cholesterolu. Często stosowane są z żywicami jonowymiennymi. Nie wolno jednak ich stosować ze statynami, ponieważ zwiększa się ryzyko uszkodzenia mięśni szkieletowych. Pomocniczo stosowane są także inne grupy leków.

Do innych metod walki z miażdżycą należą:

• Balonikowanie – polega na wprowadzeniu cewki do tętnicy. W miejscu największego zwężenia specjalny balonik zwiększa swoją objętość i kruszy złogi cholesterolu. Okruchy wyciąga się na zewnątrz, dzięki czemu tętnica ulega rozszerzeniu.
• Stenty – umieszcza się je w tętnicy, dzięki czemu nie zarasta ona na nowo złogami.
• By-passy – tzw. pomostowanie. Polega na pobraniu zdrowej żyły od pacjenta i wszyciu pomiędzy „przeszkodę”, co powoduje, że krew płynie swobodnie.

Badania mogą nas uchronić przed zawałem czy udarem. Dieta w miażdżycy jest bardzo ważna – może ona zapobiec dalszemu rozwojowi miażdżycy.

Źródła

1. Przeciwciała bronią przed miażdżycą
2. Mandecki T. Kardiologia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-2912-0
3. Skoczyńska A., Patogeneza miażdżycy, Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-60290-02-4
4. Urban M. Miażdżyca u dzieci i młodzieży, Cornetis, Wrocław 2007, ISBN 83-919540-3-X