Jak rozmawiać z chorym na nerwicę?

Podstawową metodą leczenia zaburzeń nerwicowych jest psychoterapia. Jest prowadzona w formie rozmowy pacjenta z terapeutą. Daje szansę choremu na wyrażenie swoich emocji, opowiedzenie o trudnościach i ciężkich przeżyciach.

Nerwice swoje podłoże mają w wewnętrznych kłopotach i konfliktach osoby chorej. Dlatego tak ważna jest rozmowa z chorym, która pozwala mu na uzewnętrznienie psychicznych problemów i podjęcie pracy nad ich rozwiązaniem.

Otoczenie chorego ma bardzo duży wpływ na jego samopoczucie. Osoba cierpiąca na nerwicę potrzebuje akceptacji i bliskości innych osób. Niezbędna jest również ich pomoc w codziennym życiu i radzeniu sobie z problemami. W trakcie rozwoju choroby często sam chory nie potrafi dobrze ocenić tego, co się z nim dzieje.

• Osoby bliskie mogą wskazać, że zauważają w jego zachowaniu niepokojące sygnały. W takim momencie bardzo ważna jest rozmowa z tą osobą. Pojawiające się zaburzenia mogą stopniowo degradować jej życie. Wspieranie chorego w tym czasie i namawianie go na wizytę u specjalisty może być możliwością zatrzymania rozwoju zaburzeń i powrotu do zdrowia.
• Warto w tym miejscu zaznaczyć, że osobę przejawiającą zaburzenia lękowe należy traktować z szacunkiem i godnością. Nadal ma ona prawo decydować o swoim życiu. Jeśli jest osobą dorosłą, to od niej zależy, czy podejmie się specjalistycznej konsultacji. Przymus i szantaż nie prowadzą do rozwiązania problemów, lecz je wzmagają. W takim przypadku zaburzenia chorego mogą się pogłębiać, jego opór przed wizytą u lekarza nasilać się, a on sam może mieć poczucie osamotnienia i braku wsparcia ze strony bliskich.
• Rozmowa, która ma na celu zachęcenie do podjęcia leczenia nerwicy, powinna przebiegać w przyjaznej atmosferze. Wymiana argumentów i ocena sytuacji mogą być dla chorego wskazówką do zmiany swojego nastawienia. Istotne jest również zaoferowanie pomocy i utwierdzenie chorego w przekonaniu, że nadal jest bardzo ważnym członkiem rodziny i wszystkim zależy na jego dobrym samopoczuciu. Stworzenie przyjaznej atmosfery i możliwości skorzystania z pomocy bliskich daje choremu poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji.

Także podczas leczenia chorego nie należy zapominać o kontakcie z nim. Rozpoznanie choroby i działania terapeutyczne mają wpływ na działania chorego i stres, jaki odczuwa. Dlatego tak istotna jest pomoc i wsparcie rodziny. Oprócz pomocy w wykonywaniu czynności ważne jest również wsparcie psychiczne.

Dla rodziny jest to również trudny czas, ponieważ choroba jednego z członków może prowadzić do dużych zmian w codziennym funkcjonowaniu. Domownicy nie powinni jednak zaniedbywać kontaktu z osobą chorą. W tym trudnym czasie jest to bardzo ważny element jego powrotu do zdrowia.

Warto rozmawiać z chorym o jego samopoczuciu i problemach. Nie należy bagatelizować trudności chorego. Osoba zdrowa może nie mieć trudności w wykonywaniu nawet prostych spraw, natomiast dla chorego mogą być one przeszkodą nie do pokonania. Dlatego też ważna jest postawa rodziny i jej nastawienie do osoby chorej na nerwicę.

Zapoznanie się z objawami zaburzeń i próby zrozumienia postępowania chorego mogą zaowocować polepszeniem się kontaktu z nim.

Dobry kontakt z chorą osobą wpływa na jej samopoczucie. Jeśli ma on z kim porozmawiać o swoich trudnościach i emocjonalnych problemach, znajduje zrozumienie, to wzrasta w nim motywacja do działania i zmniejsza się wewnętrzne napięcie. Warto także zwrócić uwagę, że chorego należy traktować jak osobę dorosłą. Rozmowy z nim nie powinny mieć charakteru autorytarnego, narzucającego zdanie i opinie zdrowych członków rodziny.

Rozumienie problemów chorego oraz rozmowy o jego trudnościach pozwalają rodzinie sprawnie pomagać osobie z nerwicą. Wywoływane przez chorobę lęki można zmniejszać, jeśli odpowiednio postępuje się z chorym.

Dowiadywanie się, skąd biorą się te zaburzenia emocjonalne, dbanie o poprawę sytuacji i zmniejszenie stresujących sytuacji może pomóc w rozwiązywaniu problemów psychicznych chorego.

Rodzina może aktywnie uczestniczyć w powrocie do zdrowia osoby chorej. Rozmowy na temat samopoczucia i postępów w leczeniu są sygnałem zainteresowania się problemami chorego przez domowników i budują w nim poczucie przynależności do grupy.

Wsparcie rodziny, jakie płynie z kontaktu z innymi osobami to skuteczne leczenie nerwicy. Chory mając zapewnione poczucie bezpieczeństwa i motywację może przeciwstawiać się problemom i znajdować w sobie energię do dalszego działania.

Źródła

1. Habrat-Pragłowska E., Koszewska I., O depresji, o manii, o nawracających zaburzeniach nastroju, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2796-9.
2. Jarosz M., Co każdy powinien wiedzieć o chorobach psychicznych, Piątek Trzynastego, Łódź 2004, ISBN 83-7415-003-3.
3. Kratochvil S., Podstawy psychoterapii, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2003, ISBN 83-7150-877-8.
4. Rachman S., Zaburzenia lękowe – modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-89574-54-3.