Melancholik - kim jest i jakie ma cechy?

Melancholik, obok choleryka, flegmatyka i sangwinika jest jednym z czterech typów temperamentu, wyróżnionych i opisanych w V w. p. n. e. przez Hipokratesa, uznawanego za ojca medycyny. Klasyfikacja ta stała się inspiracją dla potomnych, a jej nazewnictwo oraz podstawowe założenia funkcjonują do dziś.

Według Hipokratesa o ludzkim temperamencie człowieka decyduje rodzaj cieczy dominującej w organizmie. Założył, że ludzkie ciało produkuje cztery podstawowe rodzaje płynów. To:

• czarna żółć (malanos – czarny),
• krew (saguis),
• żółć (chole),
• śluz (flegma).

W myśl idei, że charakter człowieka zależy od płynu, który dominuje w jego organizmie, w przypadku melancholika decydującą rolę przypisuje się czarnej żółci. U choleryków dominuje żółć, u flegmatyków – śluz, zaś u sangwinika - krew.

• Ambiwertyk, czyli nowy typ osobowości
• Różne rodzaje zaburzeń osobowości
• Cechy osobowości chwiejnej emocjonalnie

Według teorii Hipokratesa ludzie należą do jednej z czterech kategorii. I tak:

• choleryk - typ często nadpobudliwy, energiczny i gwałtowny. Ma skłonności przywódcze. To ekstrawertyk o wyrazistej ekspresji i wysokiej pobudliwości,

• flegmatyk - typ powolny, solidny, zrównoważony, ugodowy i bardzo spokojny. Można na nim polegać,

• sangwinik - najbardziej pożądany typ osobowości: energiczny i otwarty, zrównoważony, barwny i entuzjastyczny.

A melancholik?

Cechuje się największą wrażliwością. Jest przy tym nerwowy, zlękniony, spięty i powściągliwy. Charakteryzuje go skłonność do refleksyjności i zadumy, a także niestabilność emocjonalna: skłonność do silnych stanów depresyjnych i euforycznych.

Trzeba pamiętać, że tak naprawdę nikt nie posiada cech typowych dla wyłącznie jednej osobowości. Zwykle typy wzajemnie się mieszają i uzupełniają. Atrybuty melancholika mogą dominować. Możliwe kompilacje to sangwinik melancholik, melancholik choleryk, jak i melancholik flegmatyk. Aby ustalić, które typ osobowości jest dominujący, wystarczy wypełnić test osobowości.

Osobowość melancholika jest bardzo złożona. Nic dziwnego, przecież on żyje na nieustannej sinusoidzie emocjonalnej. Melancholik to osoba niestabilna emocjonalnie, ze skłonnością do silnych stanów depresyjnych i euforycznych oraz łatwością do przechodzenia między nimi.

Melancholik jest introwertyczny. Rzadko okazuje emocje. Lubi zamykać się w swoim świecie, stąd jego kontakty społeczne są ograniczone. Starannie dobiera krąg osób, wśród których chce przebywać. Bardzo ostrożnie wchodzi w relacje interpersonalne. Nie jest też duszą towarzystwa i źle czuje się w centrum uwagi.

Jest nastawiony idealistycznie, ma skłonności do filozofowania. Jego wyobrażenia i oczekiwania niestety często i brutalnie zderzają się z rzeczywistością. Melancholik kocha idee, ale i piękno. Ma zapędy artystyczne. Jego mocną stroną jest estetyka. Dzięki swej wrażliwości ma wyjątkową wyobraźnię.

Osoba o melancholijnym usposobieniu uważnie obserwuje, wnikliwie rozważa, w związku z czym często dostrzega rzeczy, których inni nie dostrzegają. Nie lubi być w centrum uwagi, woli występować w roli obserwatora. Jest również wyczulona i nieodporna na krytykę pod swoim adresem. Cechuje ją przewrażliwienie na swoim punkcie, stąd uchodzi za drażliwą. Łatwo ją zranić, zwłaszcza gdy brak jej wiary w siebie.

Prawdą jest również określenie „perfekcyjny melancholik” , ponieważ to typ bardzo dokładny i sumienny. Stawia wysokie wymagania zarówno sobie, jak i swojemu otoczeniu. Melancholik w związkach, spośród wszystkich typów temperamentu, najsilniej angażuje się w relacje. Jest zaangażowany, wierny, lojalny, cierpliwy. To wytrwały idealista i romantyk, który szuka prawdziwej miłości, harmonii i porozumienia.

Melancholik to pracownik sumienny i doskonale zorganizowany, jednocześnie kreatywny i wrażliwy na piękno. To dlatego często spotyka się osoby o takim temperamencie w zawodach artystycznych, ale i w zupełnie innych branżach. Melancholicy bywają na przykład genialnymi naukowcami.

Jeśli wrażliwość artystyczna osobowości melancholijnej idzie w parze ze zdolnościami manualnymi, osoba taka może odnaleźć się w którejś z dziedzin sztuki. Z drugiej strony melancholik ma analityczny umysł. Jest sumienny, dobrze zorganizowany. Brak mu spontaniczności. Szybko łączy fakty, świetnie liczy, często posądza się go o geniusz w sferze umysłowości. Może być dobrym inżynierem, analitykiem, księgowym czy architektem. Najważniejsze, by pracował w pojedynkę, najlepiej na wolnym bądź samodzielnym stanowisku. Pracę zespołową utrudnia mu problem z nawiązywaniem relacji interpersonalnych.