Mikrodiscektomia - wskazania, przebieg, rekonwalescencja, możliwe powikłania

Mikrodiscektomia, inaczej mikrodekompresja, to mało inwazyjny zabieg z dziedziny chirurgii kręgosłupa. Została opracowana jako opozycja dla discektomii, która z kolei wymaga nacięcia sporej części mięśni przykręgosłupowych i prowadzi do dość bolesnej rekonwalescencji.

Zabieg ten służy leczeniu urazów kręgosłupa, ale także zaburzeń funkcjonowania napięcia w mięśniach, szczególnie w obrębie kończyn dolnych. Jest także pomocny w przypadku 9rwy kulszowej** czy przepukliny.

Zabieg mikrodiscektomii jest szybki i bezbolesny, dzięki czemu umożliwia powrót do pełnej sprawności i minimalizuje ryzyko wystąpienia dyskopatii nawrotowej. Chirurg nie musi ingerować tak mocno w układ kostno-mięśniowy, dzięki czemu zmniejsza się liczba możliwych powikłań i skraca czas rekonwalescencji.

Na zabieg mikrodiscektomii kieruje się przede wszystkim pacjentów z dyskopatią krążka międzykręgowego, czyli tzw. wypadającym dyskiem. Kiedy fragment dysku oderwie się i zacznie uciskać nerwy lub rdzeń kręgowych, konieczne jest jego usunięcie.

Mikrodekompresje stosuje się także w przypadku:

• lędźwiowego zespołu korzeniowego
• osłabienia napięcia mięśniowego w stopach lub podudziach
• zaburzeń czucia w kończynach dolnych
• zaburzeń funkcjonowania pęcherza moczowego i wypróżniania
• zburzenia na tle seksualnym.

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, czyli pod narkozą. Pacjenta układa się na brzuchu lub na boku. Następnie chirurg nacina skórę w miejscu, w którym znajduje się problem (np. dysk uciska nerwy). Miejsce to jest precyzyjnie określone dzięki badaniom obrazowym z kontrastem, np. badania RTG fluoroskopowego, rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej.

Po nacięciu skóry chirurg odsłania delikatnie mięsnie przykręgosłuopowe i w ten sposób dostaje się do kanału kręgowego, gdzie usuwa uszkodzony dysk, przepuklinę czy elementy naciskające na nerwy lub rdzeń. W przypadku przepukliny dodatkwo stosuje się żel antyzrostowy, który zmniejsza ryzyko powstania blizny.

Mikrodiscektomia endoskopowa wykonywana jest, kiedy dysk międykręgowy przemieścił się do kanału kręgowego, przez co nie ma możliwości usunięcia go przy pomocy innych metod. Wówczas chirurg wykonuje niewielkie nacięcie na skórze i nie musi przecinać mięśni, aby dostać się do kanału kręgowego. Zabieg jest bezinwazyjny, a ryzyko powikłań lub nawrotu choroby wynosi zaledwie kilka procent.

Rehabilitacja

Po zabiegu mikrodiscektomii należy podjąć rehabilitację. Szacuje się, że najważniejsze są pierwsze 3 tygodnie po jego wykonaniu. W tym czasie pacjent może odczuwać ból, ograniczoną ruchowość stawów, a także problemy z chodzeniem. Do tego może pojawić się obrzęk oraz dyskomfort podczas siedzenia lub leżenia w określonej pozycji.

Pacjentom po operacji zaleca się serię krioterapii. Jest to ważne szczególnie w pierwszych dniach, dzięki temu zmniejsza się obrzęk i dolegliwości bólowe, a pacjent czuje ulgę. Zaleca się także noszenie specjalnego gorsetu stabilizującego.

Pacjentom podczas rehabilitacji zaleca się także:

• ćwiczenia rozciągające mięśnie i stawy, szczególnie w okolicach bioder
• elektrostymulację mięśni
• tzw. trening prawidłowej mechaniki ciała, czyli prawidłowego chodzenia, siedzenia oraz zmian pozycji.

Choć mikrodekompresja jest zabiegiem uważanym za mało inwazyjny i bezpieczny dla pacjenta, istnieją pewne scenariusze, które mogą się zrealizować po jego przeprowadzeniu. Przede wszystkim nie ma stuprocentowej pewności, że raz wyleczony dysk nie wypadnie ponownie, a ból nie wróci już nigdy.

Nazywane jest to dyskopatią nawrotową. Taka sytuacja zdarza się niezwykle rzadko, niemniej jednak chirurg ma obowiązek powiadomić pacjenta o istniejącym ryzyku nawrotu dolegliwości w przyszłości.

Człowiek jest cały czas w ruchu, więc może być narażony na kolejne urazy i uszkodzenia kręgosłupa. Sporadycznie podczas zabiegu dochodzi do porażenia lub naruszenia nerwów lub rdzenia kręgowego. Takie sytuacje zdarzają się jednak ekstremalnie rzadko.

Zdecydowanie częściej pacjenci po mikrodiscektomii odczuwają ulgę, a w ciągu kilka tygodni mogą już wrócić do pełnej sprawności, ćwiczeń fizycznych i codziennej aktywności ruchowej.