Nastrzyknięcia ciał jamistych

Nastrzykiwanie ciał jamistych jest metodą inwazyjną. Dobór właściwych środków farmakologicznych oraz ustalenie właściwej dawki leku jest konieczne wyłącznie z zalecenia lekarza urologa. Mężczyźni, którzy zdecydują się na taki sposób walki z impotencją muszą liczyć się też z koniecznością opanowania techniki samodzielnej iniekcji. Z założenia, stosowanie metody wymaga bowiem samodzielnego zaangażowania.

Osiągnięcie erekcji wymaga iniekcji przed stosunkiem. To powoduje, że zbliżenie powinno być wcześniej zaplanowane. Czas od nastrzyknięcia ciał jamistych do uzyskania wzwodu nie powinien przekroczyć 20 minut. Erekcja może jednak pojawić się już po 5 minutach.

Pierwszym krokiem jest właściwe przygotowanie środka do nastrzykiwania. Większość dostępnych na rynku leków nie wymaga tworzenia zawiesiny, lecz jest już w gotowej do podania postaci. Leki takie, jak np. alprostadil, znajdują się w specjalnych aplikatorach, zakończonych cienką igłą. Popularnym narzędziem do wprowadzania substancji do ciał jamistych prącia jest także tzw. pen.

Nastrzykiwanie ciał jamistych odbywa się w rejonie podstawy prącia. Lek samoistnie wypełnia przestrzenie ciał jamistych. Ważne jest, aby każda kolejna iniekcja odbywała się przemiennie po obu stronach penisa. Pozwoli to uniknąć powstawania krwiaków i wybroczyn.

W przypadku alprostadilu dodatkowym sposobem podania leku jest technika MUSE. Polega ona na wprowadzeniu środka bezpośrednio do cewki moczowej, gdzie przenika przez błonę śluzową, przedostając się do ciał jamistych. Metoda ta jednak może powodować poważne dolegliwości bólowe w obrębie prącia, a także prowadzić do uszkodzenia cewki moczowej.

Jakkolwiek samo nastrzykiwanie prącia jest właściwie zabiegiem bezbolesnym, o tyle wielokrotne iniekcje na niewielkiej przestrzeni u podstawy prącia mogą powodować, zwłaszcza przy dłuższym stosowaniu, znaczną bolesność. Dodatkowo, pozbawione wprawy stosowanie metody może powodować występowanie krwiaków i wybroczyn na prąciu. Każdy niepokojący objaw, jak również występujące efekty niepożądane, należy konsultować ze specjalistą. Być może konieczna w takim wypadku będzie zmiana wprowadzanego środka lub wręcz zmiana samej metody leczenia zaburzeń wzwodu.

Istotnym powikłaniem w stosowaniu metody nastrzykiwania ciał jamistych, zwłaszcza przy kuracji papaweryną, jest przetrwały wzwód prącia, czyli priapizm. O wystąpieniu tego zaburzenia można mówić, gdy erekcja trwa dłużej niż 4 godziny od momentu iniekcji. Jeżeli pojawi się, wymagana jest konsultacja urologiczna, w celu podjęcia odpowiednich środków zaradczych.

Do innych, poważnych, chociaż rzadziej występujących działań ubocznych, zalicza się hipotonię czy odkształcenia prącia spowodowane zbyt częstym bądź długotrwałym stosowaniem metody. Zanim przystąpi się do leczenia zaburzeń wzwodu nastrzyknięciami ciał jamistych należy bezwzględnie wykluczyć swoją przynależność do grupy osób cierpiących na zmiany naczyniowe, zaburzenia krzepnięcia krwi, zmiany anatomiczne prącia oraz zaburzenia psychiczne.

Źródła

1. Leczenie zaburzeń erekcji iniekcjami do ciał jamistych
2. Buczko W. (red.), Mutschler Farmakologia i toksykologia, MedPharm, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60466-81-0
3. Babayan R.K., Oates R.D., Siroky M.B. Podręcznik urologii, diagnostyka i leczenie, Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-74-2
4. Borkowski A. Urologia - podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3758-6
5. Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36