Nie tylko zmęczenie. Objaw groźnego niedoboru zauważysz na skórze

Objawy niedoboru żelaza mogą dotykać zarówno nastolatków, jak i pacjentów w wieku podeszłym. Najczęstszym objawem występującym u pacjentów z obniżonym poziomem żelaza jest zmęczenie. Na jakie inne dolegliwości towarzyszące niedoborom żelaza we krwi jeszcze warto zwrócić uwagę?

Mniejsza tolerancja wysiłku fizycznego i umysłowego

Niedobór żelaza prowadzi do obniżenia poziomu hemoglobiny i erytrocytów, co bezpośrednio wpływa na zmniejszoną wydolność organizmu. To manifestuje się obniżeniem tolerancji na wysiłek fizyczny oraz umysłowy, szybkim zmęczeniem oraz problemami z koncentracją.

Bladość skóry i śluzówek

Niedobór żelaza skutkuje niedostatecznym dotlenieniem tkanek, co objawia się bladością skóry i śluzówek, w tym błony śluzowej jamy ustnej.

Opóźnienie procesów gojenia

Niedobór żelaza wpływa na procesy regeneracji tkankowej, co objawia się spowolnionym gojeniem się ran i uszkodzeń skóry.

Zmiany w strukturze skóry, włosów i paznokci

Deficyt żelaza prowadzi do pogorszenia kondycji skóry i włosów, co objawia się suchością, utratą elastyczności skóry oraz nadmiernym wypadaniem włosów, które stają się matowe i łamliwe.

Charakterystycznym objawem jest także łamliwość paznokci oraz pojawianie się na nich białych plamek lub prążków. Co więcej, pacjenci z niedoborem żelaza mogą doświadczać świądu skóry, nawet w przypadku braku widocznych zmian dermatologicznych.

Zaburzenia neurologiczne i pogorszenie stanu psychicznego

Niedobór żelaza może prowadzić zarówno do drętwienia i mrowienia kończyn, ale również do pogorszenia stanu psychicznego. Osoby, które cierpią na depresję, zaburzenia adaptacyjne i lękowe, powinny - poza leczeniem i regularnymi wizytami u psychiatry - systematycznie sprawdzać, czy swojej cegiełki do ich stanu psychicznego nie dokłada zbyt niski poziom żelaza.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Brak żelaza negatywnie wpływa na pracę serca - może wywoływać kołatanie i nierówne bicie serca.

Najczęstszą przyczyną niedoboru żelaza, jest jego brak w diecie. Rozwiązanie jest więc stosunkowo proste - należy zacząć je dostarczać wraz z pożywieniem. Mowa o dwóch rodzajach żelaza: hemowym i niehemowym.

Żelazo hemowe jest powszechnie spotykane w żywności pochodzenia zwierzęcego (skorupiaki, podroby, indyk, czerwone mięso, jajka), żelazo niehemowe jest zaś pozyskiwane głównie z roślinnych źródeł żywności (rośliny strączkowe, komosa ryżowa, szpinak, pestki dyni, brokuły, tofu, orzechy i suszone owoce).

Żelazo hemowe jest łatwo wchłaniane przez organizm, żelazo niehemowe ma bardzo niską wchłanialność (od 2 do 10 proc.). Do wzrostu poziomu żelaza we krwi najłatwiej więc doprowadzić poprzez włączenie żywności pochodzenia zwierzęcego do swojej diety.

Osoby, które nie chcą rezygnować z diety wegańskiej lub wegetariańskiej, powinny zwrócić uwagę na włączenie do jadłospisu pokarmów bogatych w witaminę C (pomidory, owoce cytrusowe), które pomagają we wchłanianiu żelaza.

Alternatywą jest suplementacja. Bardzo ważne jest jednak, aby przed rozpoczęciem suplementacji żelaza skonsultować się z lekarzem, który przeprowadzi odpowiednie badania, oceni poziom żelaza we krwi oraz określi przyczynę niedoboru. Niekontrolowana suplementacja żelaza może być niebezpieczna, szczególnie u osób, u których niedoboru nie stwierdzono.

Prawidłowy zakres stężenia żelaza wynosi:

• dla mężczyzn: 70–200 µg/dl
• dla kobiet: 55–180 µg/dl
• dla niemowląt do 6. m.ż. : 35–155 µg/dl
• dla dzieci od 6. miesiąca do 15. roku życia: 45–185 µg/dl
• dla dziewcząt powyżej 15 lat: 40–145 µg/dl
• dla chłopców powyżej 15 lat: 55–160 µg/dl.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl