Pokrzywka ostra

Pokrzywka to swędząca wysypka powstała wskutek przedostania się niewielkich ilości płynu z naczyń krwionośnych pod powierzchnię skóry. Choroba ma wiele postaci. Dwa główne rodzaje choroby to:

• pokrzywka ostra – pojawia się nagle, szybko znika, dotyczy ludzi w każdym wieku, szacuje się, że co 6 osoba doświadczy w swoim życiu co najmniej jednego napadu choroby;
• pokrzywka przewlekła – trawa dłużej niż 6 tygodni, pojawia się zdecydowanie rzadziej.

Pokrzywka to nie jedyna choroba, której objawem jest wysypka. Bolesne pęcherze występujące na stopach, dłoniach i w jamie ustnej mogą świadczyć o zainfekowaniu wirusem Coxackie . Sprawdź, co powinnaś o nim wiedzieć.

Pokrzywka może zaatakować każdy fragment ciała. Zmiany skórne (tzw. bąble pokrzywkowe) pojawiające się na skórze przypominają oparzenia po kontakcie skóry z pokrzywą. Zmiana skórna jest płaska, różowa lub porcelanowobiała, ma stromy brzeg. Plamy na skórze najczęściej mierzą 1-2 cm, choć mogą także nie przekraczać kilku milimetrów lub obejmować bardzo duży fragment ciała. Wysypka czasami znika z jednego odcinka ciała przed upływem 24 godzin, jednak można się spodziewać szybkiego pojawiania się kolejnych zmian na innym fragmencie.

Większość chorych nie odczuwa innych dolegliwości niż swędząca wysypka. Czasami pojawiają się bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka. Wraz z pokrzywką może wystąpić obrzęk naczynioruchowy, który powstaje w wyniku przecieku płynu w głębszą warstwę tkanki podskórnej, co powoduje jej opuchnięcie. Obrzęk może pojawić się niemal na całym ciele, jednak najczęściej dotyczy twarzy (powiek, warg, czasami gardła i języka).

Szacuje się, że przyczyny pokrzywki identyfikuje się jedynie u 10% chorych. Najczęściej choroba ma związek z reakcją alergiczną. Czynniki, które wywołują objawy pokrzywki:

• jedzenie – na przykład jajka, orzechy, truskawki, pomidory, owoce morza, ryby, ananasy, czekolada, sok pomarańczowy;
• pyłki roślin, kurz, zarodniki grzybów;
• leki, między innymi niesteroidowe środki przeciwzapalne czy antybiotyki;
• ukąszenia owadów (np. komarów, os);
• infekcje wirusowe, bakteryjne, pasożytnicze;
• niektóre rośliny, na przykład pokrzywa;
• niektóre zwierzęta, na przykład meduza;
• niska lub wysoka temperatura, światło słoneczne, ucisk mechaniczny;
• substancje chemiczne (składniki perfum i kosmetyków, konserwanty, sztuczne barwniki);
• lateks, nikiel, smoła.

Często leczenie pokrzywki nie jest konieczne, ponieważ symptomy znikają samoistnie w ciągu 24-48 godzin. Chłodna kąpiel lub prysznic oraz krem z mentolem pomogą złagodzić nasilone swędzenie skóry. Poza tym, skuteczne w walce z pokrzywką są leki antyhistaminowe. Kuracja antyhistaminowa może wzmagać apetyt i przybranie na wadze, rzadziej senność. Leki starszej generacji powodowały bardziej nasilone działania uboczne. Jeśli pokrzywka nie znika, konieczna staje się wizyta u specjalisty – immunologa, alergologa lub dermatologa. Przewlekła pokrzywka może wymagać wykonania specjalistycznych badań i zastosowania kortykosteroidów.

Źródła

1. Leki przeciwhistaminowe w alergicznych chorobach skóry
2. Kaszuba A. (red.), Dermatologia - diagnostyka różnicowa, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-039-9
3. Błaszczyk-Kostanecka M., Wolska H. Dermatologia w praktyce, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3715-9
4. Jabłońska S., Majewski S., Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-4154-5