Przewlekła białaczka limfocytowa – kiedy należy ją leczyć?

Chemioterapia. To słowo pojawia się w głowie każdego pacjenta, który dowiaduje się, że jest chory na nowotwór. Tymczasem, jak przekonują specjaliści, w przypadku przewlekłej białaczki limfocytowej z leczeniem należy się wstrzymać. Co więcej – zbyt wczesne jego wprowadzenie może stać się przyczyną szybkiej śmierci pacjenta.

Jak podają onkolodzy, co najmniej 40 proc. chorych na PBL nigdy nie będzie potrzebowało specjalistycznego leczenia terapeutycznego. Dlaczego?

W łagodnej formie choroby często dochodzi do remisji. Terapie onkologiczne w przebiegu tej białaczki włączane są zazwyczaj dopiero w późniejszym stadium choroby. Wskazaniem do nich są takie objawy jak gorączka, poty nocne, nagła i znacząca utrata wagi.

Dodatkowo, jeśli badania wykażą występowanie niedokrwistości oraz małopłytkowości, terapia jest obowiązkowo uruchamiana. Wskazaniem może być także przerost węzłów chłonnych, wątroby, śledziony oraz zwiększona liczba limfocytów u chorych, którzy wcześniej rokowali dobrze. Jeśli natomiast te objawy nie wystąpią – onkolodzy z terapią się wstrzymują. Zbyt wczesne wprowadzenie leczenia może nawet zabić.

O tym, jakie leczenie PBL zastosować, decyduje zazwyczaj zespół onkologów w oparciu o stan ogólny pacjenta, obecność innych schorzeń. Brane pod uwagę jest stadium choroby oraz brak fragmentu chromosomu 17.

Najczęściej stosowaną terapią jest ta oparta na przeciwciałach monokolonalnych. Jednym z najnowszych jest anty-CD20, które łączy się z białkiem CD20. Białko to zazwyczaj jest obecne na komórkach krwi, w których doszło do nowotworzenia. Terapia ta daje lepsze efekty i jest przeznaczona dla pacjentów, dla których agresywna chemioterapia nie jest wskazana.

Przewlekła białaczka limfocytowa diagnozowana jest najczęściej "przy okazji" - podczas rutynowych badań morfologicznych. Jeśli choroba zostanie wykryta w fazie początkowej, pacjentowi zwykle zostaje około 10 lat życia. W stadium zaawansowanym pacjenci mają znacznie mniej czasu.

PBL w większości wywodzi się z mutacji w obrębie limfocytów B, które odpowiadają za przeciwciała. Najczęściej zapadają na nią osoby powyżej 60. roku życia. Kobiety chorują dwa razy częściej niż mężczyźni.