Ranni w ataku w Krakowie policjanci czekali na karetkę 20 minut. Wiemy, dlaczego

• Godz. 15:02 – pierwsze zgłoszenie na 112
• Godz. 15:06 – pierwsza karetka na miejscu
• Ranni policjanci nadal czekają na pomoc
• Mobilizacja załóg pogotowia
• Godz. 16:40 – sytuacja opanowana

W pierwszych sekundach po strzałach nikt nie zdawał sobie sprawy ze skali dramatu. Ponieważ pojedyncze incydenty z bronią zdarzały się w przeszłości, sytuacja kojarzyła się z mniej groźnymi zdarzeniami.

– To była niespotykana i ciężka dla nas sytuacja w pierwszych minutach tego zdarzenia – mówi w rozmowie z WP abcZdrowie Dominik Wilk.

– Następnych kilka sekund pokazało, że grubo myliliśmy się w naszych założeniach. W pewnym momencie do dyspozytorni zaczęło wpływać mnóstwo zgłoszeń – nie liczyłem ich na bieżąco, natomiast nie skłamię, jeśli powiem, że było ich kilkadziesiąt z całej Polski – wspomina Dominik Wilk.

Koordynator zauważa, że poszkodowani w ataku byli rozlokowani w różnych rejonach Rynku Głównego w Krakowie, a także poza nim. Początkowo absolutnie nie było wiadomo, ile osób ucierpiało. Przez to olbrzymim wyzwaniem logistycznym było określenie potencjalnej liczby poszkodowanych i zadysponowanie odpowiednich sił oraz środków na miejsce zdarzenia.

– Wtedy zaczęła się reorganizacja pracy na dyspozytorni właśnie na wypadek takich szczególnych sytuacji. Gdy już wiedzieliśmy – i zostało to potwierdzone przez kierującego akcją medyczną Przemysława Janika – że to zdarzenie dotyczy na pewno ponad 10 osób poszkodowanych i potrzebujemy zdecydowanie więcej sił i środków, wdrożyliśmy odpowiednią procedurę dotyczącą zdarzeń z potencjalnie dużą liczbą poszkodowanych – wyjaśnia.

W przestrzeni publicznej podnoszono kwestię czasu dotarcia karetek do rannych, w tym do postrzelonych policjantów. Rzeczywistość w krakowskim systemie ratownictwa w momencie zamachu była jednak bezwzględna. W rejonie Rynku wolny był tylko jeden zespół.

Karetka ta dotarła na miejsce już po czterech minutach, ponieważ wracała z innego wyjazdu. Jeden zespół nie mógł jednak zabezpieczyć kilkunastu poszkodowanych jednocześnie. Aby wysłać pomoc do pozostałych rannych, kolejne załogi trzeba było natychmiast wycofywać z krakowskich szpitali. Dlatego ranni policjanci mieli czekać na przyjazd karetki 20 minut.

– I tutaj olbrzymi ukłon dla zespołów ratownictwa medycznego krakowskiego pogotowia oraz dla osób, które pełniły dyżur na karetkach. Mój zastępca, Amadeusz Zadeberny, zrobił kawał dobrej roboty – informował przez radio i dzwonił do poszczególnych zespołów znajdujących się w szpitalach, które były najbliżej miejsca zdarzenia, przekazując polecenie mobilizacji – opowiada koordynator.

– Z jednej karetki zrobiło się nam tych zespołów na tyle dużo, że mogliśmy płynnie przejść ze zdarzenia masowego w mnogie i sprawnie udzielić pomocy poszkodowanym – dodaje Wilk.

Dodaje, że teraz w dyspozytorni planują dokładną analizę całego zdarzenia. – Na jej podstawie będziemy wyciągać wnioski na przyszłość. Na szczegółowe dane z tego zdarzenia oraz raport przyjdzie jeszcze czas – mówi Wilk.

W całej akcji brało udział udział 15 zespołów ratownictwa medycznego, w tym śmigłowiec.

Jak zapewniał Dominika Wilk w rozmowie z Onetem, około 16:40 sytuacja była opanowana.

Dominik Wilk zwraca uwagę na zaangażowanie i profesjonalizm pracowników Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego. Jednocześnie zauważa, że w całej Polsce mamy problem z zapewnieniem bezpieczeństwa medykom. 

– Strażacy biorący udział w akcji mieli kamizelki kuloodporne i kaski – byli jakoś chronieni przed potencjalnym zagrożeniem w postaci zabłąkanej kuli. A co mieli ratownicy medyczni? Odblaskowe polary, które niestety nie są kuloodporne – zauważa gorzko.

Ekspert przypomina wcześniejsze tragiczne przypadki ataków na ratowników medycznych. Odpowiedzią na te incydenty miało być wyposażenie zespołów w sprzęt chroniący przed atakiem z użyciem noża czy broni palnej. Niestety – jak zauważa – w wielu miejscach poprzestano na zapowiedziach.

– Niech każde pogotowie w Polsce odpowie sobie na pytanie, czy każdy zespół ma taką kamizelkę, czy jest ona w użyciu i czy w ogóle jest. To jest mój pierwszy i najważniejszy wniosek, który mogę wyciągnąć po tym zdarzeniu – wskazuje Dominik Wilk.