choroby psychiczne (strona 2 z 4)

Leki przeciwlękowe określa się zamiennie jako leki anksjolityczne, anksjolityki lub trankwilizatory. Ich działanie polega na redukcji uczucia lęku, niepokoju i napięcia psychicznego oraz objawów somatycznych, które towarzyszą tym stanom. Jak dokładnie działają leki przeciwlękowe? Czy tabletki przeciwlękowe wywołują skutki uboczne? Kto i kiedy powinien je przyjmować?

Urojenia należą do tzw. objawów pozytywnych albo wytwórczych, ponieważ wskazują na znaczne odchylenie od normalnych procesów poznawczych, w przeciwieństwie do objawów negatywnych, które wyrażają brak lub redukcję normalnych reakcji u chorego (np. spowolnienie ruchowe, obniżenie nastroju). Urojenia to jeden z podstawowych objawów psychotycznych, który świadczy o zaburzeniach treści myślenia. Urojenia występują głównie w przebiegu psychoz, np. schizofrenii, szczególnie schizofrenii paranoidalnej. Urojenia mogą łączyć się ze sobą, tworząc swego rodzaju całe systemy światopoglądowe czy filozofie życiowe psychotyka. Objawy psychotyczne, w tym urojenia, leczy się neuroleptykami.

Psychoza afektywna, a poprawnie psychoza schizoafektywna, to choroba mieszcząca się w obrazie klinicznym między typową postacią schizofrenii a zespołami afektywnymi – epizodem maniakalnym i depresyjnym. Psychoza schizoafektywna jest często utożsamiana z psychozą mieszaną, gdyż okresowy przebieg choroby charakteryzuje się obecnością ostrych form schizofrenii, w których pojawiają się zaburzenia nastroju. Tak naprawdę psychoza schizoafektywna to dziwna hybryda nozologiczna. Nie wiadomo, czy bardziej ujmować ją jako zaburzenie afektywne dwubiegunowe, czy jako postać schizofrenii, czy raczej zaburzenie afektywne.

Omamy są określane inaczej jako halucynacje. Należą do objawów psychotycznych pozytywnych (wytwórczych), tzn. stanowią wyraźne odchylenie od normalnych procesów poznawczych, w przeciwieństwie do objawów negatywnych, które wyrażają brak lub obniżenie normalnych reakcji u chorego. Halucynacje to zaburzenia percepcji (spostrzegania). Doznania osoby nie opierają się na żadnym konkretnym bodźcu występującym w rzeczywistości. Mimo braku obiektu spostrzeżeń, spostrzeżenia takie występują. Ponadto, osoba chora ma głębokie poczucie realności własnych spostrzeżeń. Omamy występują najczęściej w przebiegu różnych chorób psychicznych, np. w schizofrenii, w psychozach organicznych, zaburzeniach świadomości, w ciężkich postaciach manii i depresji albo w wyniku odurzenia substancją psychoaktywną.

Wokół schizofrenii narosło wiele mitów i przekłamań, np. że schizofrenicy cierpią na rozdwojenie jaźni czy rozszczepienie osobowości. Dysocjacja osobowości polega wyłącznie na wyraźnej granicy między sferą uczuć a sferą umysłu. Schizofrenia to poważna choroba psychiczna, polegająca na upośledzeniu postrzegania lub wyrażania rzeczywistości. Najczęściej ludzie kojarzą schizofrenię jako omamy słuchowe, urojenia, dziwaczność zachowań, zaburzenia myślenia i chłód emocjonalny. Jako jednostka nozologiczna zaburzenia schizofreniczne należą do grupy psychoz. Schizofrenia powoduje poważną dysfunkcję społeczną i zawodową.

Zaburzenia osobowości zostały zebrane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F60. Pierwsze objawy zaburzeń obserwuje się zazwyczaj na etapie adolescencji (pomiędzy 11 a 20 rokiem życia), diagnozuje się je jednak wówczas, gdy pacjent jest dorosły. Jakie są zaburzenia osobowości i czym się charakteryzują? Jaki specjalista zajmuje się diagnozą zaburzeń osobowości?

Nerwica i lęki bardzo ściśle wiążą się z koncepcją psychodynamiczną, ale są pojęciami zbyt pojemnymi znaczeniowo, dlatego nowe klasyfikacje diagnostyczne ICD-10 i DSM-IV zastępują pojęcie nerwicy zaburzeniami lękowymi. Zmiany klasyfikacyjne doprowadziły do wyodrębnienia wielu specyficznych zaburzeń lękowych o różnorodnej symptomatyce. I tak pod pojęciem „nerwicy” mieszczą się zespoły dysfunkcji narządów, psychogenne zaburzenia emocjonalne, patologiczne zachowania i nieprawidłowe procesy psychiczne. W ICD-10 pod kodami od F40 do F48 można znaleźć szereg przykładów zaburzeń nerwicowych, związanych ze stresem i pod postacią somatyczną.

Choroba afektywna dwubiegunowa to zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się naprzemiennym występowaniem depresji i manii. Są to dwa zupełnie odmienne stany, które łączy jedna rzecz, a mianowicie katastrofalne skutki. Jeśli chory ma obniżony nastrój, możliwe jest nawet samobójstwo, jeśli natomiast jest w fazie pobudzenia, bez zastanowienia podejmuje ogromne ryzyko w każdej sferze swojego życia. Czym charakteryzuje się zaburzenie afektywne dwubiegunowe i jak je leczyć?

Zaburzenia psychiczne dotykają milionów ludzi na całym świecie, stając się jedną z najpoważniejszych kwestii zdrowotnych XXI wieku. Mimo rosnącej świadomości społecznej, wciąż są otoczone licznymi mitami i stereotypami, które utrudniają zrozumienie ich natury. Jakie są przyczyny tych zaburzeń, jak je rozpoznać i dlaczego tak ważne jest wsparcie osób, które się z nimi zmagają?

Ile jest ludzi na świecie chorych? Wychodzi na to, że prawie wszyscy jesteśmy chorzy – taki wniosek nasuwa się po analizie wyników najnowszych badań. Ponad 95 proc. światowej populacji ma problemy ze zdrowiem, a więcej niż 1/3 z nas cierpi na 5 lub więcej schorzeń! Ile jest ludzi na świecie chorych i jakie są najczęściej występujące choroby na świecie?

Dystymia jest stanem chronicznego smutku, podczas którego występują objawy depresji pojawiające się na przestrzeni co najmniej dwóch lat. U osoby cierpiącej na dystymię objawy te są łagodniejsze i bardziej rozłożone w czasie niż w przypadku ostrej depresji. Osoba borykająca się z dystymią może prócz chronicznego obniżenia nastroju odczuwać permanentne zmęczenie, pesymizm, prokrastynację. Wśród innych objawów warto wyróżnić również niską samoocenę, problemy w zakresie podejmowania decyzji. Wiele osób traktuje dystymię jak wyrok i poddaje się jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Tymczasem, chociaż choroba jest ciężka, można ją pokonać. Jak walczyć z uporczywym obniżeniem nastroju?

Samobójcy stanowią coraz większy odsetek osób zmarłych. Dlaczego ludzie chcą popełnić samobójstwo? Czy tylko zaburzenia nastroju skłaniają do odebrania sobie życia? Jak pomóc osobom w ciężkiej depresji?

Schizofrenia jest poważnym schorzeniem psychicznym, które w pewien sposób zamyka człowieka na świat. Pacjenci czują się samotni, a reakcje otoczenia wywołują u nich stres i wewnętrzną frustrację.

Lęk jest normalnym uczuciem, którego doświadcza każdy z nas. Wiele osób odczuwa strach w związku z problemami w pracy, egzaminami lub podejmowaniem ważnych decyzji. Zaburzenia lękowe to jednak coś zupełnie innego. Powodują one tak silne emocje, że dana osoba nie jest w stanie normalnie funkcjonować. Zaburzenia lękowe to poważna choroba psychiczna, której nie wolno lekceważyć. Podjęcie leczenia jest konieczne, by odzyskać kontrolę nad swoim życiem i radzić sobie z codziennymi obowiązkami. Jak rozpoznać zaburzenia lękowe i jak można pomóc w tej sytuacji?

Schizofrenia należy do grupy zaburzeń psychotycznych. Nie ma jednak jednorodnej postaci schizofrenii. Wyróżnia się wiele rodzajów zaburzeń schizofrenicznych, np. schizofrenię paranoidalną, schizofrenię hebefreniczną, schizofrenię rezydualną albo schizofrenię katatoniczną. Schizofrenia katatoniczna jako oddzielna jednostka chorobowa została ujęta w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych pod kodem F20.2. Objawy katatoniczne mogą przybrać charakter albo akinetyczny, albo hiperkinetyczny. Na czym polega katatonia i jak objawia się schizofrenia katatoniczna?

Wyobraź sobie, że nie jesteś w stanie myśleć jasno, odróżnić rzeczywistości od fikcji albo zachować się stosownie do sytuacji. Żeby tego było mało, wierzysz w rzeczy, które inni uważają za dziwne i nierealne. To nie scenariusz koszmaru, a objawy psychozy.

Piętno choroby psychicznej może prowadzić do wielu błędnych opinii. Negatywne stereotypy stwarzają nieporozumienia, które jeszcze bardziej izolują ludzi z problemami natury psychicznej. Oto mity, które już dawno powinno się obalić. Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO. Zobacz też: Właściciele kotów bardziej narażeni na choroby psychiczne

Smartfon stał się już niemal częścią naszego ciała. Zasypiamy ze smartfonem koło głowy, sięgamy po niego rano tuż po przebudzeniu. Odczuwamy niepokój, kiedy nie możemy go znaleźć. Z badań przeprowadzonych przez brytyjskich naukowców z Nottingham Trent University wynika, że ze smartfonów korzystamy średnio ponad 80 razy dziennie! Nie jest to obojętne dla naszego zdrowia. Zaburzenia snu, problemy psychiczne, wady postawy, bóle kręgosłupa, stres, kłopoty ze wzrokiem i słuchem to tylko niektóre skutki, jakie niesie za sobą zbyt częste korzystanie ze smartfonów.

Zaburzenia psychiczne czy możemy sobie poradzić sami manifestują się przeważnie w mowie i patologii komunikacji osoby chorej psychicznie z otoczeniem. Wyróżnia się jakościowe zaburzenia myślenia, które dotyczą treści myśli oraz formalne zaburzenia myślenia, odnoszące się do toku myślenia. Do najbardziej znanych zaburzeń myśli należą m.in.: urojenia, myśli natrętne, neologizmy, sałata słowna, myślenie magiczne lub symboliczne. Najczęściej dysfunkcje myślenia utożsamia się z zaburzeniami psychotycznymi, np. schizofrenią. Co to jest rezonerstwo? Czy rozkojarzenie można uznać za zaburzenia myślenia? Na czym polega mutyzm? Jak zdefiniować myślenie paralogiczne?

Praca z dzieckiem z ADHD i jego środowiskiem jako jednostka chorobowa została ujęta w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F60.2. Zaburzenia osobowości o charakterze dyssocjalnym doczekały się w środowisku medycznym wielu terminów-substytutów, jak osobowość amoralna, osobowość antysocjalna (antyspołeczna) lub asocjalna (aspołeczna), osobowość psychopatyczna albo socjopatyczna. Potocznie używa się też nieprawidłowych nazw, jak psychopatia czy socjopatia. Antyspołeczne zaburzenia osobowości charakteryzują nie tylko kłamców, oszustów, gangsterów i przestępców. Wbrew pozorom, manipulacja i wykorzystywanie innych dla własnych korzyści nie są obce wysoko sytuowanym osobom, zasiadającym na kierowniczych stanowiskach czy pełniącym funkcje prezesa.

Psychalgia to somatoformiczne zaburzenia bólowe (ang. somatoform pain disorder) albo inaczej bóle psychogenne. Występujące objawy bólowe nie dają się wyjaśnić, niestety, przyczynami somatycznymi i nie znajdują odzwierciedlenia w dysfunkcjach organizmu. Psychalgię diagnozuje się statystycznie najczęściej wśród wszystkich zaburzeń pod postacią somatyczną. Uporczywe bóle psychogenne zostały ujęte w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F45.4. Podłożem dolegliwości bólowych są zaburzenia natury psychicznej.

Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym o charakterze wielowymiarowym. Ze względu na rozległość i intensywność dezorganizacji funkcjonowania schizofrenika, w psychopatologii zwraca się uwagę na rodzinne tło psychozy schizofrenicznej. Na rodzinę można spojrzeć z trzech różnych perspektyw – rodzina jako potencjalna przyczyna schizofrenii, rodzina jako system, który współistnieje z osobą chorą na schizofrenię i oddziałuje na nią oraz rodzina jako potencjał w psychoterapii z pacjentem schizofrenicznym. Jakie związki daje się zaobserwować na linii schizofrenia-rodzina?

Schizofrenia to przewlekłe zaburzenie psychiczne z tendencją do nawrotów. Pojawia się dość wcześnie, w okresie dojrzewania. Zazwyczaj schizofrenia rozwija się czteroetapowo – ostry epizod schizofreniczny, remisja objawów, nawrót choroby i faza późnej stabilizacji. Przebieg schizofrenii ma jednak charakter indywidualny w związku z samą osobowością pacjenta, jego podejściem do terapii, sposobami leczenia czy wsparciem najbliższego otoczenia chorego. Oprócz schizofrenii katatonicznej czy paranoidalnej, psychiatrzy wyróżniają także schizofrenię przewlekłą.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne to dość często wystepujące zaburzenie psychonerwicowe. To inna nazwa nerwicy natręctw, choć chory często wykazuje także objawy psychotyczne lub depresyjne. Stale wykonywane czynności lub powracające myśli, których próba odparcia skutkuje rosnącym poczuciem lęku lub niepokoju, mogą świadczyć o tym, że cierpimy na zaburzenia obsesyjno–kompulsywne. Taki stan wymaga konsultacji ze specjalistą i podjęcia terapii. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne nazywane są także zespółem anankastycznym oraz nerwicą anankastyczną. Jak je rozpoznać i jak sobie z nimi radzić?