Schizofrenia przewlekła
Schizofrenia to przewlekłe zaburzenie psychiczne z tendencją do nawrotów. Pojawia się dość wcześnie, w okresie dojrzewania. Zazwyczaj schizofrenia rozwija się czteroetapowo – ostry epizod schizofreniczny, remisja objawów, nawrót choroby i faza późnej stabilizacji. Przebieg schizofrenii ma jednak charakter indywidualny w związku z samą osobowością pacjenta, jego podejściem do terapii, sposobami leczenia czy wsparciem najbliższego otoczenia chorego. Oprócz schizofrenii katatonicznej czy paranoidalnej, psychiatrzy wyróżniają także schizofrenię przewlekłą.
Schizofrenia przewlekła
Schizofrenia przewlekła a schizofrenia ostra
Pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii można podzielić pod względem kryterium objawów. Wówczas mówi się o pięciu głównych typach zaburzeń schizofrenicznych:
Ponadto, kategoryzacja schizofrenii może opierać się na sposobie pojawienia się psychozy, tempie rozwoju objawów oraz rodzajach reakcji chorego na leczenie. W szpitalach psychiatrycznych dokonuje się zatem podziału na schizofrenię ostrą i przewlekłą. W badaniach naukowych natomiast mówi się o schizofrenii typu I i typu II. Podział na schorzenie ostre i przewlekłe opiera się na kryterium tempa rozwoju i długości utrzymywania się objawów. Czym charakteryzują się schizofrenia ostra i schizofrenia przewlekła?
W praktyce klinicznej podział na schizofrenię przewlekłą i ostrą opiera się na ilości epizodów i na długości okresu hospitalizacji chorych. Pierwszy epizod, który kończy się pobytem w szpitalu trwającym krócej niż rok, lub kilka epizodów prowadzących do serii krótkotrwałych hospitalizacji, określa się zwykle mianem schizofrenii ostrej. Natomiast hospitalizacja przekraczająca ponad dwa lata prowadzi do rozpoznania schizofrenii przewlekłej. Jeśli jednak osoba cierpiąca na schizofrenię przebywa na oddziale psychiatrycznym dłużej niż rok, ale krócej niż dwa lata, trudno dokonać rozróżnienia między jedną a drugą postacią choroby. Już sam ten fakt świadczy o niskiej wiarygodności tego kryterium podziału.
Schizofrenia typu I i II
Ze względu na rodzaj objawów, podatność na różne formy leczenia, jak i wynik końcowy wyróżnia się schizofrenię typu I i typu II.
| SCHIZOFRENIA typu I | SCHIZOFRENIA typu II | | obecność objawów pozytywnych (wytwórczych) – omamów, urojeń; wyraźne zaburzenia myślenia; objawy to wynik dysfunkcji w biochemii mózgu, zwłaszcza w neuroprzekaźnictwie dopaminy; chorzy dobrze reagują na leczenie neuroleptykami | obecność objawów negatywnych (deficytowych) – płytkiego afektu, zubożenia mowy, spadku motywacji; objawy to wynik zmian strukturalnych w mózgu oraz deficytów intelektualnych;chorzy na schizofrenię typu II mają gorsze rokowania, jeśli chodzi o wyleczenie psychozy |
Uważa się, że syndromy typu I i II odzwierciedlają stosunkowo niezależne procesy, które mogą współistnieć u tej samej jednostki, ujawniając się jedynie w różnych okresach. I być może dlatego, że mogą koegzystować, nie pokrywają się dokładnie z podziałem na ostrą i przewlekłą postać schizofrenii.
Źródła
- Birchwood M., Jackson Ch., Schizofrenia. Modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2004, ISBN 83-89574-38-1.
- Seligman M.E., Walker E.F., Rosenhan D.L., Psychopatologia, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2003, ISBN 83-7298-441-7.
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
