zaburzenia psychiczne

Zaburzenia psychiczne to ogól zaburzeń zachowania i czynności psychicznych. Zwykle są one powodem utrudnień w funkcjonowaniu w społeczeństwie oraz cierpienia. Są przedmiotem zainteresowania psychiatrii klinicznej.

Do psychicznych zaburzeń zaliczany jest szereg różnego rodzaju problemów. W pojęciu tym mieści się zarówno depresja, jak też starcze zespoły otępienne lub całościowe zaburzenia rozwoju u dzieci. Zaliczamy również do nich zaburzenia snu, osobowości lub odżywiania.

Zaburzenia psychiczne dzielimy tradycyjnie na zaburzenia psychotyczne (inaczej psychozy - stany chorobowe), takie jak:

  • zaburzenia świadomości,
  • zaburzenia nastroju i emocji,
  • omamy,
  • urojenia,
  • zaburzenia myślenia.
oraz na zaburzenia niepsychotyczne, które obejmują:

  • uzależnienia od alkoholu i substancji psychoaktywnych,
  • nerwice,
  • niektóre dewiacje seksualne,
  • stany lękowe,
  • część zaburzeń psychosomatycznych,
  • niepełnosprawność intelektualna.
Podział ten nie do końca jest ścisły, ponieważ w przebiegu niektórych zaburzeń niepsychotycznych, mogą pojawić się również psychozy.

Według innego podziału zaburzeń psychicznych, może wyróżnić:

  • zaburzenia psychotyczne - psychoza, schizofrenia,
  • zaburzenia łaknienia - anoreksja, bulimia,
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsywne - nerwica natręctw,
  • zaburzenia osobowości - zaburzenia paranoiczne, antyspołeczne,
  • zaburzenia lękowe - lęk uogólniony, lękliwość społeczna, zaburzenia paniczne, fobie,
  • zaburzenia nastroju - depresja, choroba afektywna dwubiegunowa, cyklotomia,
  • uzależnienia - alkohol, narkotyki, pornografia, kleptomania, seks, nikotyna.
Zaburzenia psychiczne objawiają się w różny sposób. W przypadku chorób jak psychoza czy schizofrenia charakterystyczne będą omamy oraz urojenia. Do objawów innych zaburzeń zaliczamy:

  • brak poczucia sensu życia,
  • nieuzasadnione stany euforii lub depresji,
  • nagłe zmiany zachowania,
  • autoagresja,
  • pesymizm,
  • derealizacja,
  • depersonalizacja,
  • niska samoocena,
  • zmienny apetyt,
  • lęka,
  • apatia,
  • problemy z kontaktach społecznych,
  • gonitwa myśli.
Wyznaczenie granic normalności jest dość trudne. W psychiatrii biologicznej zaburzenia psychiczne łączą się z przyczynami neurochemicznymi. W psychologii zaś większość zaburzeń łączona jest z doświadczeniami społecznymi, poziomem nasilenia stresu lub czynnikami intrapsychicznymi. Niektóre dziedziny, jak np. psychologia systemowa, czy antypsychiatria zrzucają ciężar patologii z intrapsychicznych procesów na interakcje społeczne, głównie związane z pochodzeniem jednostki i jej rodziną.