leki przeciwdepresyjne (strona 2 z 3)

Citabax to lek działający na ośrodkowy układ nerwowy. Jest stosowany jako lek przeciwdepresyjny stosowany w leczeniu depresji oraz profilaktyce nawrotów zaburzeń depresyjnych.

Anafranil to lek stosowany w psychiatrii i neurologii do leczenia objawów depresji i zespołów depresyjnych. Anafranil wpływa na ośrodkowy układ nerwowy i ma działanie antydepresyjne. Anafranil jest stosowany w leczeniu przewlekłego bólu. Anafranil jest dostępny w postaci tabletek i jest wydawany tylko na receptę.

Sympramol jest lekiem przeciwlękowym, przeciwdepresyjnym i uspokajającym. Należy do grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Sympramol stosuje się w zaburzeniach lękowych charakteryzującymi się nadmiernym martwieniem się o sprawy codzienne.

Amitryptylina jest lekiem stosowanym w leczeniu depresji. Jest to lek z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Amitryptylina jest dostępna na receptę.

Bioxetin to lek antydepresyjny. Substancją czynną leku Bioxetin jest fluoksetyna. Dawkowanie leku ustala lekarz prowadzący. Lek jest dostępny na receptę.

Początek depresji może być nagły, ale bywa, że choroba powstaje miesiącami lub nawet latami. Niepokój powinno wzbudzić to, że objawy, takie jak ciągłe przygnębienie, brak energii i zmniejszenie aktywności, zaczynają zaburzać naszą codzienność. Jak odróżnić kliniczną depresję od chwilowego obniżenia nastroju albo gorszego samopoczucia? Jakie są wskazówki do diagnozowania epizodu depresyjnego? Kiedy zacząć się niepokoić i poszukać specjalistycznej pomocy psychologicznej lub psychiatrycznej?

Leki przeciwdepresyjne z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI) są obecnie jedną z najczęściej stosowanych grup leków psychotropowych. SSRI znajdują zastosowanie nie tylko w leczeniu depresji, ale i zaburzeń lękowych, obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń odżywiania się, kontroli impulsów i innych zaburzeń. Leki z grupy SSRI uchodzą za bezpieczne i dobrze tolerowane. Ogromna popularność tej grupy leków jest związana z rosnącą liczbą publikacji dotyczących ich działań ubocznych i innych problemów związanych z terapią.

Naukowcy opisali obiecujące rezultaty aplikacji z grami wideo w leczeniu depresji skierowanej na łagodzenie podstawowych problemów poznawczych związanych z depresją, a nie tylko na likwidację objawów.

Dzięki postępowi medycznemu rozwinęły się również metody leczenia depresji. Sposoby, które stosowano wcześniej – odpowiednia dieta, upuszczanie krwi, elektrowstrząsy i lobotomia – dziś stopniowo odchodzą w niepamięć. Obecnie leczenie depresji opiera się na lekach przeciwdepresyjnych, psychoterapii, uczestnictwie w grupach wsparcia, stosowaniu deprywacji snu (całkowite lub częściowe pozbawienie snu chorego), czasem poddawaniu się elektrowstrząsom. U chorych z depresjami atypowymi (w przypadku których typowe objawy depresji mogą być maskowane przez objawy z różnych układów i narządów) należy dążyć również do wyeliminowania czynnika, który spowodował chorobę.

Budowa ciała ludzkiego zakłada konieczność prowadzenia aktywnego życia. Uświadamiamy to sobie z bólem po całym dniu spędzonym przed komputerem, w samolocie lub w samochodzie. Nauka dostarcza niezliczonych dowodów, że aktywność fizyczna przyczynia się do utrzymania zdrowia fizycznego i psychicznego. Dowiedziono ponadto, że ćwiczenia fizyczne pomagają także w leczeniu cukrzycy, otyłości i depresji.

Niechęć do wychodzenia z domu to jeden z rzadszych objawów depresji. Zazwyczaj uznaje się bowiem, że dla depresji charakterystyczny jest tzw. obniżony nastrój, dominują uczucia smutku, bezradności, beznadziei, rozżalenia, nierzadko płaczliwość i łzy. Mówi się także o negatywnych i pesymistycznych myślach o samym sobie, zwątpieniu we własną wartość, braku wiary w siebie. Wiele osób pogrążonych w depresji ma również jakieś nieokreślone poczucie winy, czasem nawet myśli samobójcze.

Przebieg depresji jest różny u różnych chorych. Warunkuje to odmienność rokowania jakie próbujemy ustalić u danego pacjenta. Wprowadzenie farmakoterapii, psychoterapii i różnego rodzaju grup wsparcia depresja poddaje się leczeniu. Nie ma sprecyzowanych wytycznych kryteriów długości prowadzenia leczenia. Pomaga ono jednak opanować objawy prezentowane przez chorych. W związku z różnorodnością obrazów klinicznych nie jesteśmy również w stanie oszacować rozmiaru powikłań jakie niesie ze sobą depresja.

Wygląd zewnętrzny jest bardzo ważny dla każdego człowieka. Nad nim spędzamy dużo czasu. Odstępstwa od normy mogą być przyczyną powstawania wewnętrznych problemów i trudności. Odmienny od oczekiwanego wygląd zewnętrzny staje się powodem powstawania różnych zaburzeń psychicznych. Wzrost jest jedną z bardzo ważnych cech wyglądu zewnętrznego człowieka. Zarówno niski wzrost, jak i bardzo wysoki mogą być przyczyną rozwoju takich zaburzeń psychicznych, jak depresja.

Lek, który okazał się mało skuteczny w leczeniu depresji, może pomóc kobietom cierpiącym na zespół obniżonego popędu seksualnego. Według najnowszych wyników badań, lek ten jest dobrze tolerowany i sprawdza się w terapii kobiet cierpiących na HSDD w okresie przedmenopauzalnym...

Kiedy musimy zmienić dotychczasowy sposób bycia lub myślenia, często popadamy w depresję, która nam towarzyszy, dopóki nie uporamy się z kryzysem i nie wyjdziemy z niego ożywieni nową nadzieją, bardziej szczerzy wobec samych siebie. Bez względu na to, czy depresja powoduje spowolnienie, czy zatrzymanie biegu naszego codziennego życia, jej objawy mogą zmusić nas do takiej zmiany nastawienia emocjonalnego, która będzie sprzyjać samorealizacji lub pozwoli ją odkryć. Związek emigracja a depresja jest bardzo silny.

Stosowanie leków przeciwdepresyjnych może wiązać się z zaburzeniami funkcji seksualnych. Mogą one dotyczyć nawet 80% leczonych lekami z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), niezależnie od tego, który z nich był stosowany. Objawy te mają najczęściej charakter łagodny. W przeciwieństwie do innych objawów niepożądanych, które mogą pojawić się w trakcie terapii przeciwdepresyjnej, zaburzenia funkcji seksualnych mają tendencję do utrzymywania się przez cały okres terapii.

Depresja może się pojawić u każdego człowieka. Badania kliniczne sugerują jednak, że to kobiety są bardziej narażone na wystąpienie zmian biochemicznych w mózgu związanych z tą chorobą. Niemniej jednak, może to mieć związek z tym, że w przeciwieństwie do mężczyzn są one bardziej skłonne do poszukiwania specjalistycznej pomocy w trudnych chwilach.

Brak aktywności fizycznej może prowadzić do choroby. Trzeba się ruszać, żeby jelita mogły prawidłowo funkcjonować. Drastyczne ograniczenie aktywności fizycznej spowalnia perystaltykę i przyczynia się do zaparć (to dolegliwość bardzo często spotykana w depresji). W normalnych warunkach bierny wypoczynek sprawia, że czujemy przypływ energii, ale u osób w depresji jest wprost przeciwnie. Duża ilość snu i brak ruchu potęgują zmęczenie („Czuję się tak, jakbym przeżywał kryzys energetyczny”).

Całkowite wyleczenie depresji jest możliwe pod dwoma warunkami. Po pierwsze choroba musi być wcześnie zdiagnozowana, po drugie leczenie musi być odpowiednio dobrane i trwać odpowiednio długo. Niestety, prawie 60% osób dotkniętych depresją ma nawrót choroby w ciągu 2 lat od zakończenia leczenia...

Wbrew pozorom zażywanie leków nie jest takie proste. Często nie wiemy, czy leki łykać po posiłku czy przed nim, czy brać je garstką czy pojedynczo, czym je popijać: wodą czy sokiem owocowym i czy można je zagryzać...

Depresja stanowi zaburzenie, charakteryzujące się indywidualnym poczuciem bezradności i niepowodzenia. Jeśli jednostka stwierdza, że jest bezsilna w dążeniu do celu, bez wątpienia cierpi na depresję. Badania wskazują na to, że oczekiwanie bezradności budzi niepokój, ale zmienia się on w depresję, gdy bezradność przeradza się w poczucie beznadziejności, brak siły do działania.

Kiedy człowiek jest smutny lub popada w depresję, ma naturalną skłonność do unikania ludzi. Zwykle ogranicza aktywność towarzyską, nie chce z nikim nawiązywać kontaktu, ani rozmawiać o ważnych sprawach. Woli zostać sam ze swoim bólem – to naturalne. W ciężkich chwilach towarzystwo innych ludzi staje się nieznośne lub krępujące, wycofanie się z relacji jest więc normalnym zachowaniem. Jeśli jednak taki stan trwa zbyt długo, może stać się źródłem wielu problemów, które dodatkowo pogłębiają depresję.

Depresja przybiera różne oblicza u chorych. Dotyczy to zarówno jej objawów, ich nasilenia, jak i skuteczności terapii. Różnić się mogą także kolejne epizody depresji u tego samego chorego. Stąd jej forma leczenia jest zawsze dopasowana do konkretnego przypadku choroby. Najczęściej depresja z powodzeniem jest leczona ambulatoryjnie. Czasem jednak zachodzi potrzeba hospitalizacji pacjenta. Kiedy i z jakiego powodu tak się dzieje? Czy chory może się na to nie zgodzić?

Leczenie farmakologiczne depresji ma na celu głównie wyrównanie poziomu i przywrócenie równowagi neuroprzekaźników mózgowych. Nowoczesne leki przeciwdepresyjne są stosunkowo bezpieczne i skuteczne. Wywołują one mniej skutków ubocznych niż leki starej generacji. Co pacjent powinien wiedzieć o tego rodzaju farmakoterapii? Jakie są najczęściej stosowane leki w leczeniu depresji?

Najogólniej, inwalidą jest człowiek, u którego występują wady lub defekty fizyczne albo umysłowe, o charakterze trwałym. Odpowiednikiem pojęcia „inwalidztwo” jest termin „kalectwo” (często potocznie używane). Inwalidztwo to stan, w którym występują wady lub defekty fizyczne czy umysłowe o charakterze obiektywnym, który może być określony przez lekarza. Skutki inwalidztwa to trudności przy takich czynnościach, jak zabawa, nauka, praca w osiągnięciu pełnego fizycznego lub umysłowego i społecznego rozwoju albo też niemożność osiągnięcia normalnego wzrostu lub rozwoju.