Urodził się z rzadkim zespołem genetycznym. Rodzice nie zaakceptowali jego twarzy

Jonathan "Jono" Lancaster z West Yorkshire w Anglii urodził się z zespołem Treachera Collinsa. To rzadka choroba genetyczna, która zaburza rozwój kości i tkanek twarzy. U osób z tym schorzeniem charakterystyczne są słabo rozwinięte kości policzkowe, niewielka żuchwa oraz nieprawidłowości w budowie uszu. Mogą również występować problemy ze słuchem.

W przypadku Jonathana choroba wyraźnie wpłynęła na jego wygląd. Mężczyzna nie ma prawidłowo wykształconych kości policzkowych. Ma również charakterystycznie ukształtowane uszy, które z humorem porównuje do uszu Barta Simpsona. Jego biologiczni rodzice nie potrafili jednak pogodzić się z tym, jak wyglądał.

– Moi biologiczni rodzice byli przerażeni moim wyglądem. Odeszli 36 godzin po moich narodzinach – opowiadał w rozmowie z BBC. Chłopiec trafił pod opiekę Jean, pracownicy socjalnej, która zajmowała się również innymi dziećmi z niepełnosprawnościami. To właśnie u niej znalazł miłość i poczucie bezpieczeństwa. Gdy miał pięć lat, został adoptowany.

Choć wspomina dzieciństwo jako szczęśliwe, dorastanie okazało się dla niego znacznie trudniejsze. Jonathan przez lata próbował dopasować się do rówieśników. W szkole spotykał się z przykrymi komentarzami i drwinami dotyczącymi wyglądu. Starsi uczniowie naśladowali jego rysy twarzy, odciągali kąciki oczu i wymyślali obraźliwe przyśpiewki.

Jak przyznał, mimo wielu dobrych wspomnień ze szkolnych lat nieustannie towarzyszyło mu poczucie, że różni się od innych. Najtrudniejszy okres przyszedł, gdy jego znajomi zaczęli nawiązywać pierwsze romantyczne relacje. On również pragnął bliskości, ale był przekonany, że przez swój wygląd nie ma na nią szans.

Z każdym rokiem coraz trudniej było mu zaakceptować własną twarz. Do tego dochodziły pytania o biologicznych rodziców. Jonathan chciał wiedzieć, dlaczego go porzucili, i miał nadzieję, że po latach uda mu się nawiązać z nimi kontakt.

W końcu zdecydował się napisać list. Odpowiedź przyszła po kilku tygodniach, ale nie była taka, jakiej oczekiwał. "Nie życzymy sobie żadnego kontaktu. Kolejne próby zostaną zignorowane" – odpisali. Pod listem widniały podpisy obojga.

Ponowne odrzucenie bardzo go zabolało. Jak wspominał, był wówczas pełen gniewu i trudnych emocji. Musiało minąć sporo czasu, zanim zaczął inaczej patrzeć na siebie i własną historię.

Przełom nastąpił podczas jednej z wizyt w szkole, gdzie Jonathan opowiadał uczniom o swojej chorobie. Po spotkaniu podbiegło do niego kilkoro dzieci. Jedno chciało zobaczyć jego aparat słuchowy. Inne opowiedziało, że mieszka z dziadkami. Kolejne przyznało, że nie zna swoich rodziców. Były też dzieci, które mówiły mu o wyśmiewaniu i odrzuceniu przez rówieśników.

Jonathan zrozumiał wtedy, że jego historia może pomóc osobom, które czują się samotne lub nieakceptowane. – Właśnie tam, na tym szkolnym placu zabaw, pomyślałem, że muszę robić tego więcej – wspominał w rozmowie z BBC.

Postanowił poświęcić się działalności na rzecz osób z widocznymi różnicami w wyglądzie twarzy. Założył fundację Love Me Love My Face, która wspiera osoby z wadami i chorobami twarzoczaszki oraz zwiększa społeczną świadomość na ich temat.

Zaczął również zwracać uwagę na sposób przedstawiania takich osób w filmach. Krytykował produkcje, w których bohaterowie z nietypowymi rysami twarzy są przedstawiani jako złoczyńcy, potwory lub postacie budzące strach. Jego zdaniem takie obrazy utrwalają krzywdzące stereotypy i mogą negatywnie wpływać na samoocenę osób, które wyglądają inaczej.

Jonathan Lancaster opisał swoje doświadczenia również w książce "Not All Heroes Wear Capes" ("Nie wszyscy bohaterowie noszą peleryny"). Opowiedział w niej o ludziach, którzy pojawili się w jego życiu i pomogli mu zrozumieć, że nie musi zmieniać swojego wyglądu, aby zasługiwać na miłość i akceptację.

Nie ukrywa, że dojście do tego momentu zajęło mu wiele lat. Musiał zmierzyć się nie tylko z reakcjami otoczenia, ale przede wszystkim z własnym przekonaniem, że jest gorszy od innych. Dziś potrafi mówić o swoim wyglądzie z dystansem i humorem. Chce też, aby dzieci z podobnymi schorzeniami nie musiały przechodzić przez to, czego sam doświadczył.

W rozmowie z BBC podkreślał, że choć jego życie nie było łatwe, nie zabrakło w nim miłości, przyjaźni i niezwykłych doświadczeń. Najważniejszą lekcją okazało się dla niego zrozumienie, że nie musi czekać, aż ktoś inny uzna go za wartościowego człowieka.

Źródło: BBC, Instagram