W Polsce niedoceniana, Włosi uwielbiają. "Kaszka" źródłem błonnika i witamin

Polenta to tradycyjne danie przygotowywane z mąki lub kaszki kukurydzianej, gotowanej na wodzie, mleku lub bulionie. Dziś najczęściej kojarzona jest z kuchnią północnych Włoch, ale jej historia sięga czasów, gdy w wielu europejskich regionach używano lokalnych zbóż, takich jak proso lub jęczmień, zanim kukurydza została sprowadzona z Ameryki. Po XVI wieku to właśnie kukurydza stała się głównym składnikiem polenty, wygryzając wcześniejsze wersje.

To danie o prostym składzie, ale niezwykle wszechstronnym zastosowaniu. Może być podawane w formie gładkiej, kremowej masy podobnej do puree lub po zastygnięciu krojone na plastry, które można grillować, smażyć albo zapiekać.

Dzięki łagodnemu smakowi polenta świetnie komponuje się zarówno z wyrazistymi dodatkami wytrawnymi, jak grzyby, sery, zioła lub warzywa a także z delikatniejszymi wersjami na słodko, np. z owocami, miodem lub orzechami. Dobrze przyjmuje przyprawy i dodatki, więc można ją z łatwością dopasować do różnych gustów i okazji. To przykład kuchni, w której prostota idzie w parze z funkcjonalnością.

Polenta ma jedną dużą przewagę nad ryżem: jej konsystencję można dowolnie modyfikować. Na ciepło staje się kremową bazą do gulaszy, sosów lub warzyw, a po wystudzeniu zastyga i daje się kroić, smażyć, grillować lub zapiekać. Sprawdza się tam, gdzie ryż byłby zbyt sypki albo zbyt neutralny.

Ma też bardziej sycące działanie i dzięki zawartości błonnika z pełnoziarnistej wersji kaszki kukurydzianej może wspierać trawienie. To także ciekawa bezglutenowa alternatywa, która nadaje potrawom oryginalny wygląd i konsystencję.

Polenta, przygotowywana z mąki lub kaszki kukurydzianej, dostarcza głównie węglowodany, a w wersji z pełnego ziarna także błonnik, witaminy z grupy B, magnez i cynk. Jest lekkostrawna, naturalnie bezglutenowa i ma niski poziom tłuszczu.

W zależności od stopnia rozdrobnienia i sposobu przygotowania polenta może mieć niższy indeks glikemiczny niż białe pieczywo czy ryż, co pomaga w stabilizowaniu poziomu cukru we krwi. W połączeniu z warzywami i białkiem (np. serem, rybą, strączkami) jeszcze wolniej podnosi glikemię.

Polenta nie musi być mdłą papką, wszystko zależy od dodatków i sposobu podania. Można ją serwować na ciepło z warzywami, sosem pomidorowym, pesto lub jajkiem sadzonym. Po ostudzeniu zastyga, więc świetnie sprawdza się w formie pasków z piekarnika, grillowanych plastrów albo zapiekanek. W wersji na słodko, np. z owocami, orzechami i odrobiną miodu lub masła orzechowego zaskakuje deserowym smakiem. Kluczem jest dobre doprawienie i połączenie z wyrazistymi składnikami.

Polenta to dobry wybór dla osób na diecie bezglutenowej. Nie zawiera glutenu, więc może zastąpić pieczywo, makaron lub kasze zawierające pszenicę.

Sprawdzi się też u tych, którzy potrzebują lekkostrawne posiłki, np. przy problemach żołądkowych. Dzięki temu, że jest dość neutralna w smaku, łatwo ją dopasować do potrzeb dzieci i seniorów. W wersji z dodatkiem warzyw i białka może być też ciekawym urozmaiceniem zdrowej diety odchudzającej.

Źródła

1. NaukaJedzenia.pl