Miniflebektomia

Wybór tej metody leczenia żył jest szczególnie właściwy w przypadku żylaków powstałych na skutek niewydolności odgałęzień żyły odpiszczelowej umiejscowionych w obrębie uda, okolicy krocza i pachwin, w przypadku żylaków siatkowatych okolicy podkolanowej i zewnętrznych częściach uda i podudzia oraz żylaków okolicy kostek i powierzchni grzbietowej stóp.

Ogromną zaletą miniflebektomii jest możliwość wykonywania jej ambulatoryjnie. Przed przystąpieniem do zabiegu operator oznacza flamastrem żylaki, w tym celu prosi pacjenta, aby przebywał w pozycji stojącej, a także leżącej, gdyż wtedy łatwiej oznaczyć zmienioną żyłę. W określeniu przebiegu żylaka bardzo pomocny jest USG doppler. Miniflebektomię wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, z zachowaniem pełnej świadomości. Chirurg „nastrzykuje” okolicę usuwanego żylaka środkiem znieczulającym. Najczęściej jest to roztwór adrenaliny z lidokainą. Następnie lekarz przeprowadza zabieg, który w zależności od ilości żylaków trwa około 1 godziny. Mikronacięcia (1 - 2mm) nie wymagają szycia skóry, co pozwala na uzyskanie dobrego efektu estetycznego i powrót do codziennej aktywności w ciągu kilku dni po zabiegu. Zwykle żylaki pozwalają się usunąć z łatwością. Wyjątkiem są te, w których doszło do wcześniejszego zapalenia lub podejmowano próbę likwidowania ich metodą skleroterapii. Po zabiegu chirurg zakłada opatrunek i nakłada na nogę opaskę elastyczną o stopniowanym ucisku, przeważnie na okres ok. 3 tyg.

Bezpośrednio po zabiegu pacjent powinien chodzić, wrócić do codziennych zajęć. Obowiązuje zakaz prowadzenia auta. Związane jest to z możliwością uszkodzenia nerwów i wystąpienia zaburzeń czucia. Kąpiel możliwa jest od 4 doby po zabiegu. Zwolnienie z pracy zwykle nie jest konieczne. U osób starszych blizny pooperacyjne praktycznie są niewidoczne, u osób młodszych zwykle znikają po kilku tygodniach.

• możliwość wykonywania ambulatoryjnie, w trybie chirurgii jednego dnia
• znieczulenie wyłącznie miejscowe oznacza brak konieczność stosowania sedacji anestezjologicznej, co zapewnia pacjentowi bezpieczeństwo i komfort zabiegu
• zabieg oszczędza główne pnie żylne, które z powodzeniem mogą być wykorzystane w przyszłości w operacjach rekonstrukcji naczyń np. w przypadku wykonywania zespoleń omijających na sercu (bypass). Jest szczególnie istotne u osób mających rozsianą miażdżycę naczyń tętniczych oraz liczne obciążenia sercowo-naczyniowe.
• możliwość połączenia miniflebektomii z metodami laserowymi i skleroterpii. Często stosuję się tę metodę w drugim etapie (po klasycznej operacji Babcocka - strippingu żyły odpiszczelowej) usuwając pozostałe tzw. „resztkowe” lub nawrotowe żylaki.
• możliwość dołączenia miniflebektomii po strippingu żyły odpiszczelowej w czasie jednej operacji, co pozwala uniknąć dodatkowego stresu.

Przed przystąpieniem do zabiegu miniflebektomii niezwykle ważne jest określenie wydolności ujścia żyły odpiszczelowej (w pachwinie) do układu żył głębokich oraz wydolności żył przeszywających. Jego niewydolność tzn. przeciek krwi z układu głębokiego do żyły odpiszczelowej powoduje zaleganie krwi w kończynie i w niedługim czasie doprowadzi do ponownego wystąpienia żylaków. Metodą tą nie można operować żylnego połączenia odpiszczelowo-udowego. W takich sytuacjach należy w pierwszym etapie wykonać usunięcie żyły odpiszczelowej (stripping). W czasie tej samej operacji lub w późniejszym etapie należy wykonać miniflebektomię. Pooperacyjne powikłania miniflebektomii są rzadkie, raczej związane z brakiem doświadczenia operatora niż z samym zabiegiem.

Metoda Mullera jest nie tylko szybka i bezpieczna, lecz także skuteczna. W badaniach naukowych porównujących wskaźnik nawrotów żylaków po 2 latach przy zastosowaniu tej metody oraz skleroterapii uzyskano następujące wyniki – 2, 1% nawrotów po miniflebektomii oraz 37, 5% po skleroterapii.