Zespół Aspergera - przyczyny, objawy, autyzm

Zespół Aspergera (ang. Asperger's Syndrome, AS) to całościowe zaburzenie rozwojowe, które należy do spektrum autyzmu. Specjaliści określają zespół Aspergera jako łagodniejsze przypadki autyzmu wczesnodziecięcego. Osoby z zespołem Aspergera, podobnie jak osoby z autyzmem, mają tendencję do wycofywania się z kontaktów społecznych, ale cierpią bardziej, bo zależy im na przyjaźniach. W odróżnieniu od typowego autyzmu chorujący na syndrom Aspergera nie wykazują opóźnień w rozwoju mowy i rozwijają się prawidłowo pod względem poznawczym, co umożliwia logiczną komunikację i kontakt z ludźmi. Jakie są przyczyny zespołu Aspergera (ZA) i jak się objawia ta choroba?

Polecane wideo:

Zespół Aspergera - przyczyny

Po raz pierwszy zespół Aspergera opisał w 1944 roku doktor Hans Asperger, od którego nazwiska pochodzi nazwa choroby. Zwrócił on uwagę, że niektóre dzieci na wczesnym etapie rozwoju mają dobrze rozwiniętą mowę i zdolności poznawcze, ale wykazują zaburzenia w rozwoju motorycznym i społecznym. Na zespół Aspergera statystycznie częściej chorują chłopcy niż dziewczynki, podobnie jak w przypadku autyzmu wczesnodziecięcego. Do tej pory nie wiadomo, co leży u podstaw rozwoju syndromu Aspergera. Przyjmuje się, że za zaburzenia ze spektrum autyzmu odpowiadają nieprawidłowości neurologiczne i zaburzenia w rozwoju płodowym.

Wśród potencjalnych przyczyn zespołu Aspergera wymienia się:

  • czynniki genetyczne – uwarunkowane genami znajdującymi się na chromosomach 3, 4, 11 i genem EN2 na chromosomie 7,
  • wiek ojca powyżej 40. roku życia,
  • urazy okołoporodowe,
  • toksoplazmozę,
  • uszkodzenia OUN (ośrodkowego układu nerwowego),
  • dziecięce porażenie mózgowe,
  • poważne infekcje.

Warto pamiętać, że w odniesieniu do czynników genetycznych nie dziedziczy się samej choroby, co raczej podatność na rozwój zespołu Aspergera i innych zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Zespół Aspergera - objawy

Osoby z zespołem Aspergera mają dużo lepiej rozwinięte zdolności poznawcze oraz język niż osoby autystyczne. Ich potencjał intelektualny ułatwia terapię i radzenie sobie z codziennymi obowiązkami. Na zespół Aspergera składają się problemy z akceptacją zmian, ograniczona elastyczność myślenia, obsesyjne zainteresowania, ale nie ma zaburzeń rozwoju mowy. Osoby z zespołem Aspergera wykazują lepszą adaptację społeczną niż osoby autystyczne. Objawy chorobowe zespołu Aspergera są mniej nasilone niż w autyzmie wczesnodziecięcym. W życiu dorosłym osoby z zespołem Aspergera mogą uchodzić za odmieńców, dziwaków i ekscentryków. Do objawów zespołu Aspergera zalicza się:

  • zaburzenia relacji społecznych, niechęć do współpracy w grupie,
  • zaburzenia języka – mowa sztywna, pedantyczna, niezdolność rozumienia znaczeń przenośnych i ukrytych, dosłowne odczytywanie komunikatów, nietypowa prozodia i intonacja głosu,
  • wąskie i specyficzne, ograniczone do jednej dziedziny wiedzy, zainteresowania,
  • powtarzalne i rutynowe zachowania,
  • problemy z komunikacją niewerbalną – unikanie kontaktu wzrokowego, skąpa mimika i gestykulacja, dystans fizyczny, unikanie bliskości,
  • brak empatii, nieumiejętność odczytywania mowy ciała innych ludzi,
  • czasami, choć nie zawsze, niezdarność ruchową, dyspraksję i zaburzenia manualne.
Zaburzenia rozwoju mowy u dzieci - galeria

Wolniejszy rozwój mowy u dziecka to problem nie tylko dla niego, ale i dla rodziców. Maluchy, które nie są w stanie komunikować swoich potrzeb i emocji,...

Cechą charakterystyczną dla zespołu Aspergera są zachowania obsesyjne. Osoby z zespołem Aspergera potrafią interesować się tylko jedną dziedziną wiedzy, np. matematyką, astronomią czy geografią. Równie dobrze w sposób obsesyjny zapamiętują rozkłady pociągów – wykazują umiejętność mechanicznego zapamiętywania. Zainteresowania osób z zespołem Aspergera mogą przybrać formę kolekcjonowania albo układania rzeczy w określonym porządku.

Osoby z zespołem Aspergera uwielbiają stałość otoczenia, nie lubią zmian. Prowadzą uporządkowane życie, według ustalonych schematów, są mało elastyczni. Osoby z zespołem Aspergera (ZA) mają trudności w prowadzeniu rozmowy opartej na wymianie poglądów, ponieważ przejawiają tendencję do powracania do tych tematów, które je interesują. Nie rozumieją żartów albo śmieją się w nieodpowiednim momencie.

Język osoby z zespołem Aspergera jest zbyt pedantyczny, pozbawiony idiomów i potocznej mowy. Mowa osoby z zespołem Aspergera może być przekoloryzowana albo zbyt intelektualna, jakby cytowali podręczniki. Mogą stosować kalki słowne, a w dzieciństwie wykazywać problemy z odróżnianiem zaimków osobowych (ja, ty, ona, oni, my). Osoby z zespołem Aspergera odczytują komunikaty dosłownie, mogą nie rozumieć znaczeń przenośnych, jak „pokarm dla duszy” czy „nabić kogoś w butelkę”. Obserwuje się u nich zaburzenia integracji sensorycznej – reagują nieadekwatnie do bodźców w otoczeniu.

Zespół Aspergera - autyzm

Zespół Aspergera występuje dużo częściej niż klasyczny autyzm – na każdy przypadek autyzmu przypada kilka przypadków zespołu Aspergera. Wpływ czynników genetycznych wydaje się dużo wyraźniejszy niż w przypadku klasycznego autyzmu. Świadczą o tym badania, które udowadniają, że rodzice dziecka z zespołem Aspergera, najczęściej ojciec, sami wykazują cechy autystyczne. U rodziny dzieci z syndromem Aspergera znacznie częściej stwierdza się takie cechy, jak intensywne i izolowane zainteresowania, zachowania kompulsywne i rutynowe oraz problemy w kontaktach społecznych. Inne badania wskazują spory odsetek jedno- i dwubiegunowych depresji wśród krewnych dzieci z zespołem Aspergera.

Wśród specjalistów i badaczy nadal trwa debata, czy zespół Aspergera jest typem autyzmu, czy odrębną jednostką chorobową. Potocznie zespołem Aspergera określa się wszystkie łagodne postacie zaburzeń autystycznych. Precyzja diagnostyczna jest o tyle istotna, że zespół Aspergera bardzo trudno zdiagnozować. Granice zespołu Aspergera są nieostre – bardzo łatwo pomylić go z autyzmem atypowym, autyzmem wysokofunkcjonującym, zaburzeniami semantyczno-pragmatycznymi czy upośledzeniem zdolności niewerbalnego uczenia się. Diagnoza różnicowa jest o tyle ważna, że zespół Aspergera może uprawdopodabniać rozwój innych zaburzeń, np. depresji. Chociaż syndrom Aspergera jest chorobą nieuleczalną, to jednak wczesna terapia umożliwia chorym całkiem sprawne funkcjonowanie w społeczeństwie.

Redakcja abcZdrowie.pl, 15 godzin temu

Bibliografia

  • Bryńska A., Jagielska G., Komender J., Autyzm i zespół Aspergera, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3812-5.
  • Firth U., Autyzm i zespół Aspergera, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3093-5.
  • Gałkowski T., Kossewska J., (red.), Autyzm wyzwaniem naszych czasów, Wyd. Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków 2004, ISBN 83-7271-062-7.
  • Luepker I., Reichenberg-Ullmann J., Ullmann R., Zespół Aspergera i autyzm – skuteczne leczenie bez psychotropów, Wydawnictwo Lekarskie Similimum, Nowy Sącz 2010, ISBN 978-83-928687-1-2.
  • Olechnowicz H., Wokół autyzmu. Fakty, skojarzenia, refleksje, WSiP, Warszawa 2004, ISBN 83-02-08923-0.
  • Pisula E., Autyzm u dzieci. Diagnostyka, klasyfikacja, etiologia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13063-6.
  • Randall P., Autyzm. Jak pomóc rodzinie?, GWP, Gdańsk 2002, ISBN 83-87957-54-2.

Neurologia

Komentarze (28)
~Karla
~Karla 6 dni temu

@~drivee: wiele mam podobieństwa do Ciebie. Doszłam do tego po 40-stce oglądając swoje życie wstecz i robią jakby podsumowanie. Najgorsze jest to, że nie mam przyjaciół, bo mnie to stresuje, ale też przez to cierpię, ale już znacznie mniej. Telefonowanie też mnie stresuje. Jednak wielu zachowań się wyuczyłam. Mam szczęście pomógł mi w tym mój mąż, bo też tak ma, ale jako facet nie przejmuje się za bardzo. Nasz syn jest taki jak my. Wystarczamy sobie sami we trójkę. Życzę jednak znalezienie drugiej połówki. Ściskam K.

Odpowiedz
~Matka Janka
~Matka Janka 2 tygodnie temu

Jestem matką 17 letniego narkomania. Po raz czwarty podchodzi do terapii. Wiem że nic z tego nie wyjdzie bo jest coś jeszcze. Czytając to co piszesz widzę wiele podobnych zachowanie. Dało mi to wiele do myślenia. Pozdrawiam @~drivee:

Odpowiedz
~drivee
~drivee 3 tygodnie temu

Ja mam lekki zespół Aspergera, ale doszedłem do tego dopiero w wieku 32 lat. Można być szczęśliwym z tą przypadłością (to nie jest choroba, którą próbują wmówić barany bez ZA), choć mi to się zdarzało tylko czasami. Życie jest walką, da się osiągnąć względną satysfakcję, ale trzeba ciągle walczyć ze sobą. Byłem totalnie nietowarzyski kiedyś, śmiałem się jak inni odpowiadali przy tablicy bo sobie myślałem "jak można tego nie wiedzieć", no i mnie nie lubili. Ale co sie dziwić, jak byli bezmózgami. Nie miewałem zachowań typu ADHD, byłem raczej przymulonym dzieckiem i wiecznie obrażonym oraz nadwrażliwym. NIGDY nic sam rodzicom nie powiedziałem, zawsze odpowiadałem na pytania. Największym stresem i koszmarem było zadzwonienie do (nawet miłego) kolegi z klasy, żeby podyktował mi lekcje. Mam wrażenie, że nie przeżywałem nic bardziej stresującego w życiu. Zawsze czułem się dobrze w samotności, układając rzeczy na biurku czy wychodząc na pole i zbierając chwasty, które potem sprawdzałem w encyklopedii. Wypisywałem na szafie nazwy planet w kolejności do Słońca, z własnej inicjatywy nauczyłem się alfabetu greckiego i fonetycznego ICAO mając 10 lat, a także znałem wszystkie kurwa morza świata i prawie wszystkie stolice. Lekkie tiki nerwowe, CAŁKOWITY brak koordynacji ruchowej w grach zespołowych ( w indywidualnych dyscyplinach już lepiej). Zdarzało mi się miewać halucynacje obrazowo-dźwiękowe, przedmioty mnie przytłaczały ilością swoich atomów, a ze ściany słyszałem wyimaginowany ryk gigantycznego strumienia wody, czego panicznie się bałem. Tylko ze nie mówiłem nic nigdy nikomu, wszystko tłumiłem w sobie. Nienawidziłem świata, szkoły, tych wszystkich kurwa imbecyli. Zresztą rodzice wymagali ode mnie tylko nauki i nie przejmowali się brakiem rozwoju społecznego. Potem zacząłem mieć trochę kolegów w średniej szkole po zmianie środowiska, ale zaczęły się narkotyki i szaleństwa bo wyprowadziłem się z domu. Najlepsze jest to, że mnie NIC nie uzależnia i nie uzależniało. Miałem oczywiście normalnych kolegów, a nie jakichś ćpunów, nie myślcie sobie. Na studia poszedłem, ale to samo, też się nie uczyłem. Potem się ogarnąłem jakby nigdy nic i zacząłem porządkować sprawy jak księgowy. Po kilku latach szlajania się w gównianych korpo i na zmywakach dostałem szansę na dobry zarobek w interesach pewnych i się w tym świetnie sprawdziłem, bo wymagało to ode mnie dokładności, skrupulatności i dbałości o bezpieczeństwo i szczegóły. Ustawiłem się trochę. Teraz ponownie zacząłem zarabiać gdzie indziej, też mam wszystko poukładane i mogę powiedzieć, że coś się udało. Używajmy pozytywnych cech swojej przypadłości, umiejętności planowania i drobiazgowości!!! Najważniejsze - nie można się całkiem zamknąć w sobie, tylko wyjść do ludzi, nawet jak to wymaga dużego wysiłku psychicznego, tak jak u mnie!!! Jak chcę to mogę kurwa być ekstrawertykiem na zawołanie, ale zużywam wtedy ogromne pokłady energii i mnie to męczy. Duuuuuuuuuuuuuuuuużo gorzej z miłością, bo tutaj schematy, które tak lubimy, ODPADAJĄ bez reszty. Zdarzały się w moim życiu cuda, np. naprawdę atrakcyjne dziewczyny (za darmo), ale co z tego, jak nigdy nie potrafiłem utrzymać żadnej dłuższej relacji. Zostały mi tylko prostytutki i to też z musu, tylko żeby nie zapomnieć seksu, pomimo że jestem młody, nie wyglądam najgorzej. Ale co z tego jak w młodości zamiast prawidłowo rozwijać się z rówieśnikami seksualnie, to ja do tego dojrzałem dopiero po studiach. A do tego czasu była tylko pornografia. Do tego nie mam przyjaciół, bo nie pielęgnuję przyjaźni, wręcz olałem wszystkie, chyba ich nigdy nie potrzebowałem bo ludzie są w większości żenujący i wzbudzają u mnie politowanie. Ale teraz ogarnąłem się psychicznie i fizycznie odnośnie kobiet i myślę, że jestem gotowy na związek, tylko że dalej nie potrafię nikogo znaleźć. Odrzucenia boję się tak, że boje się zacząć znajomość, chociaż wiem, że nie jest ze mną tak źle, bo była fajna osoba, która mnie kochała (tylko że ja ją porzuciłem, czego dzisiaj żałuję). U kobiet patrzę tylko na wygląd niestety, bo reszta mnie nie interesuje. Nie lubię siebie za to. Duma mi nie pozwala zrobić z siebie durnia, żeby kogoś poznać jakimś konwenansem, żeby dać komuś kredyt zaufania i coś od siebie najpierw, nie ma szans. Stres większy niż przy aresztowaniu, autentycznie. Nie boję się śmierci, mam teraz dość radykalne ale racjonalne i logiczne poglądy. Kocham astrofizykę i wciągałem o niej książki. Czuję wszystko, ale nic nikomu nie pokazuję, nic nie wyrażam, chyba że się napiję i komuś zaufanemu coś wyjawię. Analizuję wszystko. Lekkie problemy ze snem. Jestem teraz skupiony fanatycznie na zdrowym odżywianiu i półtorej godziny czytam etykiety w supermarketach. Zdarza mi się nawet zapłakać przy jakimś filmie, ale w życiu bym tego nikomu nie powiedział, w sumie dalej uważam, że to manipulowalne społeczeństwo (nie pojedynczy ludzie) ze swoimi snapczatami i kijkami do selfie nadają się do piachu. Chyba illuminati mają rację co do depopulacji. Dzieci innych ludzi mnie lubią i mam do nich podejście. Jestem tak do granic możliwości niezależny i samowystarczalny, że poleganie na kimś byłoby dla mnie nie do wytrzymania i wolę chodzić głodny, niż coś od kogoś zjeść. Moja była dziewczyna, którą porzuciłem po 3 miesiącach znajomości (ale dość uczuciowej) powiedziała mi szczerze, że będę do końca życia sam. Ja niestety jej wierzę. Bo wiem, że mnie kochała. Niestety wracam od kwietnia do nielegalnych interesów za granicę, bo "lepiej płakać w Mercedesie, niż w starym Oplu". Następną wiadomość napiszę zapewne z zachodnioeuropejskiego więzienia, jest tam internet i rutyna, którą przecież tak lubię. Ale , o dziwo, jako "aspie", równie kocham adrenalinę. Pozdrawiam.

Odpowiedz
~ja21456
~ja21456 około miesiąca temu

@~Jolcia: oj jolcia mój brat nie był szczepiony MMR bo ma 57 lat, ja również i mój syn 12 letni tak a jakoś wszyscy go mamy. Pora pogrzebać e pani w pamięci jakimi dziećmi byliście wy wasi rodzice i dziadkowie,,,,,nic w przyrodzie nie ginie, a nie zwalać na szczepienia. Pora wejść Ted.com wpisać autism są polskie napisy!

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Zespół Aspergera - przyczyny, objawy, autyzm
najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Ból serca

Michał1028 • ostatni post 12 godzin temu

1

Pomocni lekarze

Artykuły Zespół Aspergera - przyczyny, objawy, autyzm
Autyzm

Czym jest zespół Aspergera?

dzieci z autyzmem jest upośledzona umysłowo, a zespół Aspergera diagnozuje się zwykle u dzieci, które znajdują się co najmniej w normie intelektualnej (...) , nawet jeśli funkcjonują bardzo dobrze, a...

Rodzaje autyzmu

Autyzm atypowy

Autyzm atypowy

i ich nasileniu: autyzm dziecięcy, autyzm atypowy, zespół Aspergera, upośledzenie zdolności niewerbalnego uczenia się (NLD - Nonverbal (...) atypowy, może postawić tylko...

Zaburzenia rozwoju

Całościowe zaburzenia rozwojowe

wczesnodziecięcy i inne zaburzenia ze spektrum autyzmu, np. zespół Aspergera. Jak objawia się każda z tych chorób? Spis treści (...) , czyli autyzm wczesnodziecięcy,...

Objawy autyzmu

Czy to autyzm?

Czy to autyzm?

jej dokładnych przyczyn ani przewidzieć, jakie jest ryzyko rozwoju tego upośledzenia u dziecka. **Pierwsze objawy autyzmu** pojawiają się u dzieci (...) -napoje-energetyzujace-i-cole) (alkoholowym zespołem...

Objawy autyzmu

Cechy autyzmu

., Autyzm dziecięcy - zagadnienia diagnozy i terapii, Impuls, Kraków 2005, ISBN 83-7308-570-X, Firth U., Autyzm i zespół Aspergera, Wydawnictwo (...) Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN...

Przyczyny autyzmu

Autyzm - przyczyny

doświadczenia, które działają na jego psychikę. Objawy autyzmu mogą więc ujawnić się w takich momentach u najmłodszych, posiadających słaby układ (...) Jest taka grupa dzieci, która jest bardziej podatna na rozwój autyzmu....

Zespół nerczycowy - przyczyny, objawy, rozpoznanie, leczenie, powikłania

Zespół nefrotyczny - zdjęcia

Zespół nefrotyczny - zdjęcia

Dysfunkcja kłębuszków nerkowych u chorego na zespół nerczycowy.

Objawy autyzmu

Autyzm u trzylatka

Autyzm wczesnodziecięcy został wyodrębniony w 1943 roku przez Leo Kannera jako zespół objawowy, charakteryzujący się trzema kardynalnymi cechami (...) ? Przyczyny autyzmu Badacze...

Autyzm

Rodzaje autyzmu

Rodzaje autyzmu

autyzmu wczesnodziecięcego. Autyzm atypowy może rozwinąć się około 3 roku życia, a nawet później. Zespół Aspergera - inaczej syndrom Aspergera (ang (...) . Asperger's...

Zespół niespokojnych nóg - przyczyny, objawy i rozpoznanie, leczenie

Czym jest zespół niespokojnych nóg? Poznaj pierwsze objawy

Na zespół niespokojnych nóg cierpi nawet co dziesiąta osoba. Jego objawy początkowe to głównie: ból, mrowienie i utrata czucia. Chorzy mają problem (...) często w nocy, ponieważ ich nogi wymuszają poruszanie się. To...