Opasanie żołądka

Otyłość to wciąż rosnący problem. Można o niej mówić, gdy BMI (body mass index) wynosi ponad 30. Coraz bardziej popularne stają się operacyjne metody leczenia otyłości, a wśród nich opasanie żołądka. Metoda chirurgiczna ułatwia osiągnięcie prawidłowej masy ciała, jednak podstawą terapii nadwagi i otyłości powinna być zbilansowana dieta i umiarkowany wysiłek fizyczny.

Opasanie żołądka metodą laparoskopową (ang. laparoscopic adjustable gastric banding, LAGB) to zabieg chirurgiczny, który polega na założeniu silikonowej opaski na górny odcinek żołądka. Opaska może być ściągana przez wypełnienie jej solą. Podłączona jest do portu, który znajduje się pod skórą w okolicy brzucha. Port ten jest używany do wprowadzania lub usuwania z niej soli. LAGB zmniejsza wielkość żołądka i ilość pokarmów, która może do niego trafić. Zwalnia również pasaż pożywienia w jelitach, przez to mózg otrzymuje informację, że żołądek jest pełny.

Opasanie żołądka przeznaczone jest dla osób, których BMI jest większe niż 40 lub mają ponad 45 kg nadwagi. Możliwe jest też wykonanie zabiegu, jeśli nadwaga sięga 35-40 i istnieją medyczne problemy z nią związane, np. wysokie ciśnienie krwi lub cukrzyca.

Lekarze przed zabiegiem chcą poznać historię walki z nadwagą w przeszłości za pomocą metod konwencjonalnych. Operację przeprowadza się tylko u osób dorosłych. Pacjenci musza zdawać sobie sprawę, na czym zabieg będzie polegał i jakie zmiany będzie trzeba wprowadzić w stylu życia, by osiągnąć cel. Wiele ośrodków przeprowadza także testy psychologiczne. Jeśli pacjenci są niestabilni emocjonalnie, nie rozumieją charakteru zabiegu, nadużywają alkoholu lub narkotyków nie są poddawani operacji. Jeśli pacjent ma owrzodzenia lub cierpi na choroby, które mogłyby podnieść ryzyko operacji to może nie zostać dopuszczony do operacji.

Jeśli pacjenci mają BMI powyżej 50, proszeni są najpierw o zrzucenie wagi do tego poziomu, ponieważ u tak otyłych pacjentów ryzyko przewyższa potencjalne pozytywne jej efekty. Przygotowania do operacji zależą od jej rodzaju. Wiele ośrodków przed zabiegiem chce mieć pewność, że pacjent jest zaangażowany i świadomy, jakie zmiany są konieczne już przed operacją – chociażby jedzenie 5-6 małych posiłków, zrezygnowanie z wysokokalorycznej żywności.

Operacja przeprowadzana jest w pełnym znieczuleniu i trwa 1-2 godziny. Wykonuje się 3-5 nacięć. Przez jedno z nich lekarz wprowadza przewód z kamerą i dzięki temu obserwuje zabieg na monitorze. Inne nacięcia pozwalają na wprowadzenie narzędzi chirurgicznych i umieszczenie opaski na żołądek. Port umieszcza się pod skórą brzucha.
 

Czas powrotu do zdrowia jest zindywidualizowany. Większość osób po tygodniu może wrócić do pracy. Po 6 tygodniach można zwykle podejmować normalną aktywność fizyczną. Po ok. 6-8 tygodniach po raz pierwszy napełnia się opaskę. Jest to proces bezbolesny. Może to zwiększyć utratę masy ciała i pomóc z efektami ubocznymi – nudnościami i wymiotami. Zaraz po samym zabiegi pacjent odczuwa ból i dyskomfort. Po 6-8 tygodniach można wrócić do codziennych czynności. Początkowo utrata masy może być szybka, później wolniejsza. Po 18 miesiącach zwykle znacząco się zmniejsza. Średnio w ciągu pierwszego roku traci się 40% masy wyjściowej, a w drugim roku jeszcze 10-20%.

Skutki uboczne operacji to nudności, wymioty, niestrawność, odwodnienie, owrzodzenie. Rzadko obserwuje się niedobory witaminowe. Często występują zaś zaparcia. Ryzyko związane z operacją jest niskie. Umiera 1 osoba na 2000. Może dojść także do infekcji, krwawienia, bólów brzucha.