Otępienie starcze

Otępienie starcze to rodzaj zaburzenia funkcji poznawczych, a przede wszystkim pamięci. Nie jest to „objaw starości”, a zaburzenie, które można i trzeba hamować. Może być wywołane przez chorobę Alzheimera, ale także inne choroby neurodegeneracyjne. Najczęściej dotyka osób po 65. roku życia. Choroba bywa trudna w diagnozie, ponieważ jest albo mylona z innymi chorobami tego rodzaju, albo też lekceważy się jej objawy.



Otępienie starcze a choroba Alzheimera


Otępienie starcze jest w 50-70 proc. przypadków wywoływane przez chorobę Alzheimera. Otępienie to główny objaw tej choroby neurodegeneracyjnej. Inne objawy choroby Alzheimera to:


• nagłe zmiany nastroju,
• zaburzenia osobowości,

• zaburzenia zachowania.
 


Otępienie starcze może być wywołane przez chorobę Alzheimera.

Otępienie: depresja

Według badań, aż 15% starszych ludzi powyżej 65. roku życia cierpi na... »

Objawy otępienia z ciałami Lewy’ego to:


• zaburzenia funkcji poznawczych i pamięci,

• zaburzenia ruchowe,

• nadwrażliwość na leki neuroleptyczne.



Zespół Picka, czyli otępienie czołowo-skroniowe, wywołuje – oprócz otępienia – także zaburzenia zachowania:


• w sferze seksualnej, 

• związane ze zbieractwem,

• w sferze religijnej.



Także choroba Parkinsona w zaawansowanym stadium może wywołać otępienie starcze.
 
Choroba Alzheimera ma siedem stopni rozwoju. Pierwszy stopień jest zazwyczaj niezauważany, w drugim osoba chora zaczyna mieć problemy z przypominaniem sobie np. imion czy nazwisk znajomych.

Otępienie starcze to przede wszystkim takie objawy, jak:

• problemy z pamięcią krótkotrwałą, przy równoczesnym pamiętaniu dawnych zdarzeń,

• zapominanie imion i nazwisk, nazw przedmiotów,

• problemy z komunikacją, afazja,
• uzależnienie od pomocy innych osób przy codziennych czynnościach, apraksja.


Leczenie otępienia starczego


Otępienie starcze częściej występuje wśród kobiet niż mężczyzn. Bardziej narażone na zachorowanie są osoby ze średnim i podstawowym wykształceniem. Ponadto schorzenie atakuje zazwyczaj osoby osamotnione, stroniące od kontaktów z innymi ludźmi. Otępieniu starczemu nierzadko współtowarzyszy depresja. Pacjent, który zaobserwuje u siebie problemy z pamięcią, powinien zgłosić się do neurologa bądź geriatry. Niekiedy niezbędna jest także konsultacja psychiatryczna. Diagnoza otępienia starczego opiera się głównie na dokładnym wywiadzie i wykluczeniu zaburzeń dających podobne symptomy.

Aby diagnoza była pewna, wykonuje się następujące badania:


• tomografię komputerową, która wyklucza guzy i tętniaki mózgu,

• badanie w kierunku zaburzeń tarczycowych,

• badanie krwi w kierunku anemii,

• badanie w kierunku niewydolności wątroby,

• jądrowy rezonans magnetyczny,

• pozytonową tomografię emisyjną – badanie pozwala na dokładne rozpoznanie choroby, niestety jest wykonywane tylko w niektórych ośrodkach,

• badania genetyczne.



Rozwoju otępienia nie da się cofnąć – można je jedynie spowolnić. Leczenie otępienia starczego to przede wszystkim farmakoterapia. Używa się głównie inhibitorów cholinesterazy. Witaminy i leki bez recepty wspomagające pracę mózgu nie mają jednoznacznie udowodnionego działania leczniczego w otępieniu starczym. Terapia osób dotkniętych otępieniem starczym polega również na stymulowaniu pracy mózgu – w tym celu wykorzystuje się ćwiczenia intelektualne.