Amiodaron - wskazania, przeciwwskazania, dawkowanie, skutki uboczne

Amiodaron to lek przeciwarytmiczny, zaliczany do III klasy środków antyarytmicznych według Williamsa. Preparat jest przeznaczony dla pacjentów, u których występują zaburzenia w funkcjonowaniu serca, takie jak częstoskurcze lub migotanie komór. Amiodaron jest dostępny wyłącznie na receptę, a jego podawanie zwykle rozpoczyna się w trakcie wizyty w szpitalu pod ścisłą kontrolą kardiologa.

Amiodaron hamuje aktywność kanałów potasowych w komórkach serca, blokuje receptory alfa- i beta-adrenergiczne. Umiarkowanie ogranicza również aktywność kanałów sodowych i prawdopodobnie wapniowych.

Dzięki temu lek wydłuża czas repolaryzacji błony komórkowej, okres refrakcji i czas trwania potencjału czynnościowego we włóknach mięśnia sercowego. Dodatkowo rozkurcza mięśnie gładkie naczyń wieńcowych i obwodowych.

• zaburzenia rytmu serca,
• migotanie przedsionków,
• częstoskurcz nadkomorowy,
• częstoskurcz węzłowy,
• napadowe tachyarytmie nadkomorowe,
• zespół Wolffa-Parkinsona-White’a,
• sytuacja, gdy leki przeciwarytmiczne nie dają pożądanego efektu.

• uczulenie na jakikolwiek składnik leku,
• choroby tarczycy,
• niewydolność wątroby,
• dysfunkacja węzła zatokowego,
• istotne wydłużenie odcinka QT,
• bradykardia zatokowa,
• blok zatokowo-przedsionkowy,
• ciąża,
• okres karmienia piersią,
• przyjmowanie leków przeciwkrzepliwych,
• przyjmowanie leków przeciwarytmicznych,
• przyjmowanie leków przeciwpsychotycznych,
• przyjmowanie leków przeciwhistaminowych.

Zwykle Amiodaron jest podawany po raz pierwszy w trakcie pobytu w szpitalu, kontynuowanie leczenia wymaga regularnej kontroli kardiologa. Standardowe dawkowanie to 200 mg leku 3 razy na dobę przez tydzień.

Następnie stosuje się dawki podtrzymujące - 100 mg codziennie lub 200 mg co drugi dzień. Zdarza się jednak, że specjalista indywidualnie dobiera ilość zażywanego leku i należy bezwzględnie stosować się do jego zaleceń.

• zaburzenia wzroku,
• fotofobia,
• nudności,
• wymioty,
• zaburzenia stężenia enzymów wątrobowych,
• bradykardia,
• niedoczynność tarczycy.

Amiodaron posiada ponad stukrotnie wyższą dawkę jodu od dziennego zapotrzebowania na ten pierwiastek, co przyczynia się do zaburzeń pracy tarczycy. Z tego względu należy regularnie kontrolować wartość TSH.

Leczenie może wywołać nadwrażliwość na promieniowanie słoneczne, które utrzymuje się nawet przez kilka miesięcy po zaprzestaniu przyjmowania leku. Pacjenci powinni również często wykonywać badania okulistyczne oraz kontrolować poziom enzymów wątrobowych.

Amiodaran u 0,1-0,17 % chorych powoduje śródmiąższowe zapalenie płuc, które charakteryzuje kaszel, narastająca duszność, złe samopoczucia i gorączka.