Amniotomia

Przebicie pęcherza płodowego skutkuje pojawieniem się niefizjologicznych silnych skurczów, trudnych zarówno dla dziecka, jak i matki. Nagłe przyspieszenie porodu po przebiciu pęcherza płodowego nie pozwala odpowiednio zaadaptować się dziecku do warunków porodu. W trakcie naturalnego porodu pęcherz płodowy sam pęka. Najlepiej, jeżeli pęknięcie pęcherza następuje między pierwszym a drugim okresem porodu. Wody płodowe amortyzują wtedy ciśnienie napierające na główkę dziecka w trakcie silnych skurczów macicy. Płyn owodniowy natomiast stwarza pewien rodzaj poślizgu, ułatwiając przeciśnięcie się dziecka przez kanał rodny.

Decyzję na temat porodu indukowanego lekarz powinien podejmować wspólnie z pacjentką, po uzasadnieniu konieczności wykonania tego zabiegu i przedstawieniu wszystkich powikłań i skutków ubocznych z nim związanych. Koniecznym warunkiem do zastosowania indukcji porodu jest rozwarcie szyjki macicy oraz niskie usadowienie główki dziecka w kanale rodnym.

Amniotomię można wykonywać przy użyciu ostrego narzędzia. Zazwyczaj lekarz lub położna po wykonaniu badania wewnętrznego wprowadza do kanału rodnego ostre narządzie, ostrożnie przesuwając je wzdłuż swoich palców.

W celu wykonania amniotomii pacjentka najczęściej kłądzie się na łóżku. Pod pośladki kobiety wsuwa się basen. Samo przebicie pęcherza płodowego nie boli, ponieważ nie jest on unerwiony, jednakże w trakcie wprowadzenia narzędzia do pochwy można odczuwać ból. Po pewnym czasie pacjentka odczuwa wypływanie ciepłego płynu z dróg rodnych.

Po przebiciu pęcherza płodowego poród powinien odbyć się w ciągu 12 godzin, ponieważ wraz z upływem czasu wzrasta ryzyko infekcji. Jeśli po 24 godzinach od przebicia pęcherza płodowego akcja porodowa nie postępuje, wykonuje się natychmiastowo cesarskie cięcie.

• Wypadanie części drobnych płodu z macicy przed porodem (rączki, nóżki, pępowiny).
• Wzrasta ryzyko ukończenia porodu drogą cesarskiego cięcia.
• Zwiększa się ryzyko kolejnych interwencji medycznych (podanie kroplówki z oksytocyną), zwłaszcza jeśli przebito pęcherz płodowy za wcześnie.
• Wzrost ciśnienia działającego na główkę dziecka może przyczynić się do deformacji czaszki.
• Skurcze stają się silniejsze i bardziej bolesne, przez co zwiększa się potrzeba korzystania ze znieczulenia.
• Częściej występują zaburzenia pracy serca płodu.

• Położenie płodu inne niż główką w dół.
• Przodowanie części drobnych w kanale rodnym, takich jak nóżka lub rączka dziecka.

• Dysproporcja między miednicą matki a główką dziecka.
• Umiejscowienie główki dziecka nad miednicą matki.
• Nieprawidłowe usadowienie łożyska.
• Zakażenie pochwy u rodzącej.
• Wskazania do cięcia cesarskiego.
• Stan po cięciu cesarskim klasycznym.
• Zbyt duża ilość wód płodowych (wielowodzie).
• Przedwczesny poród.
• Aktywna opryszczka narządów płciowych.

W trakcie porodu pamiętaj o kilku zasadach:

• Dostosuj oddychanie do częstości i intensywności skurczów porodowych. Pamiętaj o długim, świadomym wydechu, który rozluźnia i pomaga radzić sobie z bólem.
• Możesz stymulować brodawki, żeby pobudzić wyrzut oksytocyny i stymulować akcję porodową.
• Nie denerwuj się, gdy po przybyciu do szpitala skurcze zmniejszą się lub nawet zanikną. To reakcja na stres związany ze zmianą otoczenia, tzw. efekt izby przyjęć. Gdy oswoisz się z nową sytuacją i rozluźnisz, skurcze znów powrócą.
• W przerwach między skurczami staraj się w pełni zrelaksować.
• Poproś osobę towarzyszącą, aby zadbała o to, by niepotrzebne bodźce nie rozpraszały twojej uwagi w związku z kontrolą oddechu i częstotliwości skurczów.

Każda kobieta w czasie porodu powinna być aktywna, tzn. zmieniać pozycje i ruszać się. Warto pamiętać również o spożyciu wody i pokarmu, aby mieć siłę na wytrzymanie bólów porodowych. Przy niedoborach energetycznych poród będzie trudniejszy, a skurcze porodowe przestaną być efektywne.