Brak miesiączki

spis treści
rozwiń

Chociaż spóźniający się okres wiele kobiet interpretuje jako oznakę ciąży, istnieje szereg innych przyczyn braku miesiączki. Źródłem problemu mogą być np. zaburzone funkcjonowanie układu hormonalnego czy niewłaściwie rozwinięte narządy płciowe.

1. Najczęstsze przyczyny braku miesiączki

Aby właściwie zrozumieć istotę zaburzenia, jest konieczne dokonanie pewnego rozróżnienia. Otóż w sytuacji, kiedy brak okresu jest stanem naturalnym, który obserwować możemy u kobiet spodziewających się dziecka czy młodych dziewczynek mamy do czynienia z fizjologicznym brakiem miesiączki, który nie powinien budzić niepokoju. W sytuacji, kiedy krwawienie nie występuje na skutek oddziaływania czynników chorobotwórczych mówimy natomiast o patologicznym braku miesiączki. Ten rodzaj podlega dalszym podziałom na pierwotny brak miesiączki (w przypadku, kiedy krwawienie nie pojawi się do 18. roku życia) oraz wtórny, dotyczący osób, u których miesiączka z niewyjaśnionych przyczyn przestała występować.

Zobacz film: "Polacy żyją aż 7 lat krócej niż Szwedzi"

Bardzo często powód braku krwawienia jest dość prozaiczny. Cykl menstruacyjny może ulec rozchwianiu na skutek oddziaływania wielu czynników zewnętrznych. W wielu przypadkach jest to odpowiedź organizmu na długotrwałą ekspozycję na stres – napięcie nerwowe sprzyja wytwarzaniu kortyzolu i adrenaliny, które mają negatywny wpływ na przebieg owulacji. Kobietom nie sprzyja także daleka podróż wiążąca się ze zmianami stref czasowych, a nawet przeziębienie czy intensywny wysiłek fizyczny, który osłabia funkcjonowanie naszego układu rozrodczego. Wśród przyczyn braku miesiączki wymienić należy także nagłą utratę masy ciała oraz odstawienie pigułek antykoncepcyjnych – organizm potrzebuje wówczas trochę czasu, aby poradzić sobie z zachodzącymi niespodziewanie zmianami.

Sytuacje, kiedy powinnaś pilnie skonsultować się z ginekologiem
Sytuacje, kiedy powinnaś pilnie skonsultować się z ginekologiem [10 zdjęć]

Każda kobieta powinna przynajmniej raz w roku odwiedzać gabinet ginekologiczny. W trakcie wizyty kontrolnej...

zobacz galerię

2. Brak miesiączki a dysfunkcje organizmu

Za patologiczny brak okresu najczęściej są odpowiedzialne nieprawidłowości związane z rozwojem narządów płciowych. Chodzi przede wszystkim o brak pochwy lub macicy oraz o niewłaściwe wykształcenie przegrody pochwy. Winna może być również zarośnięta szyjka macicy. Zdarza się także, że za kłopoty tego typu są odpowiedzialne zaburzenia chromosomalne, np. zespół Turnera – choroba, na którą zapadają wyłącznie kobiety, spowodowana występowaniem tylko jednego chromosomu X w komórkach organizmu.

W sytuacji, kiedy brak miesiączki klasyfikujemy jako pierwotny, przyczyn często można doszukać się również w zwiększonym stężeniu prolaktyny – stan ten jest określany mianem hiperprolaktynemii. Prolaktyna jest hormonem, który spełnia w organizmie kobiety bardzo ważną rolę. To właśnie on odpowiedzialny jest za produkcję mleka w gruczołach piersiowych. Zwiększenie jego stężenia może być wywołane czynnikami natury fizjologicznej – snem czy ciążą, jednak zdarza się, że ma to związek ze zmianami chorobowymi – niewydolnością tarczycy, marskością wątroby, nowotworem lub dysfunkcją podwzgórza i przysadki mózgowej. Hiperprolaktynemię skutkującą zatrzymaniem miesiączkowania mogą wywołać także przyjmowane leki przeciwdepresyjne oraz neroleptyki.

W przypadku wtórnego braku miesiączki do przyczyn zalicza się przede wszystkim zaburzone funkcjonowanie przysadki mózgowej, wywołane np. rozrastającym się w jej okolicach guzem, który może doprowadzić do uszkodzenia struktur odpowiadających za istotne dla właściwej pracy jajników hormony.

Brak krwawienia może stanowić również rezultat zrośnięcia jamy macicy będącego efektem zabiegu łyżeczkowania, a także objaw zespołu policystycznych jajników.

3. Leczenie braku miesiączki

Aby wdrożyć odpowiednią dla danej pacjentki metodę leczenia, lekarz musi wziąć pod uwagę wszystkie z wymienionych powyżej czynników, dlatego też postanowienie właściwej diagnozy nie zawsze jest proste i często wymaga czasu. Wstępnej weryfikacji specjalista dokonuje w oparciu o wywiad i badanie ginekologiczne, zwykle z działem ultrasonografu, co pozwala mu ocenić stan narządów płciowych, a dzięki temu wyeliminować przynajmniej część możliwych schorzeń. W takiej sytuacji najczęściej jest zalecane również wykonanie badań hormonalnych.

W wielu przypadkach metodą dającą oczekiwane efekty jest zastosowanie terapii hormonalnej – najczęściej pacjentce są podawane estrogeny bądź progestageny. Jeżeli leczenie farmakologiczne nie jest możliwe, to zaleca się wykonanie zabiegu chirurgicznego dostosowanego do wymogów danego schorzenia. Istotne jest jednak, by kobieta obserwująca u siebie zaburzenia tego rodzaju jak najszybciej zgłosiła się do lekarza – im wcześniej określi on źródło problemu, tym większe szanse na jego zażegnanie.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!