IgM – charakterystyka, wskazania, opis badania, norma, interpretacja wyników

IgM to frakcje białek osocza krwi, które produkowane są przez komórki układu immunologicznego. IgM nie wykazuje zmienności izotopowej oraz nie występuje w formie monomerycznej. Pojedyncza cząsteczka IgM przypomina płatek śniegu, a połączenie wielu cząsteczek przypomina naukowcom kraba. IgM dobrze aktywuje białka występujące w osoczu. Do IgM można zaliczyć izoaglutyniny anty A i anty B. Wzrost IgM w organizmie bardzo często świadczy o zakażeniu boreliozą.

Badanie na obecność przeciwciał IgM wykonuje się w przypadku, kiedy pacjent zauważy u siebie:

• ból w stawach – najczęściej bolą stawy kolanowe i skokowe. U niektórych pacjentów bóle w stawach mogą być jedynym objawem wystąpienie boreliozy;
• rumień na skórze – rumień występuje zazwyczaj po kilku dniach od ukąszenia przez kleszcza. Na początku wygląda niegroźnie, jak niewielka czerwona plamka, jednak z biegiem czasu powiększa się, w środku tworząc jasną plamę. Po upływie kilku dni przybiera postać pierścienia, jego obwódka jest czerwona, a środek blady;
• niewielkiego guzka – guzki te noszą nazwę chłoniaka limfocytowego, występują często w okolicach małżowiny usznej, mosznie lub brodawce. Guzek nie boli, jednak jest koloru sinego lub czerwonego;
• zapalenie skóry – na nogach albo rękach pojawiają się czerwone zmiany skórne. Skóra bardzo często wydaje się niezwykle cienka i przybiera odcień fioletowy lub czerwony. Objaw ten obserwuje się kilka dni po ugryzieniu kleszcza;
• utratę wagi;
• zmęczenie, ogólne osłabienie organizmu;
• swędzenie skóry;
• przewlekły kaszel;
• wysoką gorączkę;
• bóle brzucha.

Nieprawidłowe stężenie IgM we krwi, nie tylko może oznaczać boreliozę, ale także nowotwory układu chłonnego lub infekcje wątroby.

Na badanie stężenia IgM pacjent powinien udać się na czczo. Ostatni posiłek powinien zjeść o godzinne 18 poprzedniego dnia. Badanie IgM wykonywane jest z krwi pacjenta. Specjalista pobiera próbkę krwi z żyły łokciowej i wysyła do dalszych badań.

Na wyniki stężenia IgM we krwi ma wpływ wiek pacjenta, metoda oznaczenia, a nawet płeć. Prawidłowe stężenie IgM powinno się jednak mieścić w granicach 0,4–2,8 g/l.

Podwyższone stężenie IgM we krwi najczęściej może świadczyć o:

• boreliozie;
• różyczce;
• ostrym stanie zapalnym wewnątrz organizmu;
• chorobach wątroby;
• obecności pasożytów;
• makroglobulinemii Waldenstroma.

Obniżony poziom IgM w surowicy krwi świadczyć może o:

• zespole utraty białek;
• splenektomii;
• nowotworze układu chłonnego.

• Cicha epidemia boreliozy w Polsce trwa - uwaga na kleszcze!
• Zapomnij o boreliozie. Kleszcze mogą wyrządzić nam większą krzywdę
• Rumień wędrujący – wygląd, borelioza

Z każdym wynikiem badania pacjent musi udać się do lekarza prowadzącego. Nie można samodzielnie interpretować wyników. Każdy pacjent jest inny, a nie każde podwyższenie lub obniżenie stężenia IgM we krwi może oznaczać choroby.