Leptospirozy - przyczyny, objawy, leczenie

Do zarażenia tymi bakteriami dochodzi poprzez kontakt z moczem zakażonych zwierząt, które są ich nosicielami (szczury, myszy, krowy, świnie, dzikie zwierzęta). Bakterie mogą przeniknąć do ludzkiego organizmu z zakażonej wody bądź gleby. Wnikają one do ciała człowieka przez uszkodzoną skórę, błony śluzowe oraz spojówkę. W miejscach tych nie pojawiają się żadne infekcje bakteryjne. Leptospiry dostają się do krwi i różnych narządów, takich jak nerki i płuca, a także atakują ośrodkowy układ nerwowy. Najszybciej namnażają się w wątrobie, skąd znów przenikają do krwi i wywołują objawy choroby. Zanim wystąpią objawy, od zakażenia mogą upłynąć nawet 4 tygodnie.

Z uwagi na częsty kontakt z wodą i glebą, do osób, które są szczególnie narażone na zakażenie zalicza się rolników, weterynarzy, górników, hydraulików, a także osoby czyszczące kanały. Do grupy ryzyka należą także sportowcy (np. wioślarze, kajakarze) oraz osoby kąpiące się w dzikich zbiornikach wodnych. Niekiedy bakterie przenikają do organizmu poprzez nieuszkodzoną skórę stóp, dlatego też narażone na zachorowanie mogą być osoby chodzące boso po terenach podmokłych.

 Choroba może przyjąć dwie postaci:

• chorobę Weila, którą roznoszą szczury,
• gorączkę błotną - jej nosicielami są myszy polne i domowe.

Aby uniknąć zakażenia krętkami Leptospira interrogans, nie wolno kąpać się w akwenach, do których dostęp mogą mieć zakażone zwierzęta. Ponadto osoby z grupy ryzyka przy wykonywaniu swej pracy powinny przestrzegać środków ostrożności, stosować odzież ochronną oraz obuwie, które zapobiegną przedostaniu się bakterii do organizmu.

Objawy leptospirozy pojawiają się stosunkowo późno od momentu zakażenia. Dopiero po około dwóch, a niekiedy nawet czterech tygodniach chory zaczyna odczuwać dolegliwości – następuje nagły skok temperatury ciała, połączony z drgawkami, bólami głowy, wymiotami oraz biegunką. Niektórzy pacjenci obserwują na ciele wysypkę. Po tygodniu zmagań z wymienionymi dolegliwościami stan zdrowia zakażonego może czasowo się poprawić, jednak po kilku dniach u chorych ponownie pojawia się gorączka, która może zapowiadać zbliżającą się żółtaczkę.

Leptospiroza połączona z żółtaczką nosi nazwę choroby Weila. Stanowi najpoważniejszą postać leptospirozy, może doprowadzić nawet do śmierci. W żółtaczkowej fazie choroby bakterie zagnieżdżają się w tkankach i narządach ciała ludzkiego. Mogą zatem pojawić się stany zapalne w nerkach, płucach, wątrobie, sercu, oczach, mięśniach szkieletowych czy też oponach mózgowo-rdzeniowych. Choroba może także przebiegać bez objawów żółtaczkowych. Ta postaćleptospirozy jest łatwiejsza w leczeniu i mniej groźna dla życia chorego.

U osób zakażonych leptospirozą obserwuje się zmiany w płynach ustrojowych – podwyższoną liczbę białych i czerwonych krwinek oraz białko w moczu. Leczenie choroby, w zależności od jej postaci, może trwać od kilku dni do około trzech tygodni. Nieleczona leptospiroza rozwija się przez kilka miesięcy. Skuteczna terapia leptospirozy wymaga jak najszybszej diagnozy. Dlatego też osoby z grupy ryzyka powinny zgłaszać się do lekarza, gdy tylko pojawią się podejrzane objawy. W rozpoznaniu choroby ważna jest diagnoza różnicująca – objawy leptospirozy z pierwszego etapu przypominają bowiem grypę czy przeziębienie. Ostateczne rozpoznanie następuje po analizie wyników badania serologicznego.

Źródła

1. Cianciara J., Juszczyk J., Choroby zakaźne i pasożytnicze, Czelej, Lublin 2007, ISBN 978-83-60608-34-0
2. Gładysz A., Juszczyk J., Diagnostyka różnicowa chorób zakaźnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1998, ISBN 83-200-2208-8
3. Dziubek Z. Choroby zakaźne i pasożytnicze, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2748-9
4. Salyers A.A., Whitt D.D. Mikrobiologia - różnorodność, chorobotwórczość i środowisko, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2010, ISBN 978-83-01-14057-1