Skrzywienie kręgosłupa – rodzaje, przyczyny, objawy, leczenie, profilaktyka

Zdrowy kręgosłup ma esowatą budowę oraz łagodne, naturalne krzywizny, które umożliwiają mu sprawne funkcjonowanie. Do fizjologicznych skrzywień kręgosłupa zalicza się lordozę szyjną i lędźwiową (kręgosłup wygięty do przodu) oraz kifozę piersiową i krzyżową (kręgosłup wygięty do tyłu).

Jeśli jednak naturalne krzywizny zostają w niektórych obszarach zbyt przesunięte, pogłębione lub spłycone, mówi się o patologicznym skrzywieniu kręgosłupa.

Główne rodzaje zaburzeń krzywizny kręgosłupa to:

• hiperkifoza lub spłycona kifoza,
• hiperlordoza lub spłycona/zniesiona lordoza,
• skolioza.

Wiele przypadków skrzywień kręgosłupa ma charakter idiopatyczny i nie jest możliwe określenie źródła problemu.

Skrzywienia kręgosłupa mogą być także w pewnym stopniu dziedziczne lub wynikać z wad wrodzonych. Mogą mieć też charakter neuropochodny, pojawiać się w przebiegu pewnych chorób, asymetrii kończyn lub urazów w obrębie kręgosłupa.

Progresji niektórych rodzajów skrzywień kręgosłupa, mogą sprzyjać także pewne czynniki, jak nieprawidłowa postawa ciała, otyłość, częsta praca w pozycji pochylonej, czy dźwiganie dużych ciężarów.

Objawy skrzywienia kręgosłupa zależą od rodzaju skrzywienia. W przypadku skoliozy jest to przede wszystkim nierówna wysokość ramion, nierówne ustawienia bioder, wystające łopatki, narastanie garbu z jednej strony pleców, czy asymetryczne wcięcia w talii.

Pogłębiona kifoza piersiowa objawia się natomiast przede wszystkim poprzez zaokrąglone plecy. W zaawansowanym stadium choroby pojawia się też garb.

Z kolei spłycona lub zniesiona kifoza objawia się poprzez płaskie plecy, czy wyprostowanie kręgosłupa w odcinku piersiowym.

Główne symptomy hiperlordozy to wygięcie kręgosłupa ku przodowi, wgłębienie w odcinku lędźwiowym i uwypuklenie pośladków.

Natomiast zniesienie lordozy szyjnej objawia się poprzez nieprawidłowe napięcie mięśni w okolicy szyi, czy silny ból karku.

W przypadku podejrzenia patologicznego skrzywienia kręgosłupa należy udać się do lekarza, najlepiej ortopedy. Lekarz na podstawie badania fizykalnego ocenia istniejące skrzywienie. Przeprowadza także z pacjentem szczegółowy wywiad. Zwykle wykonywane jest także badanie RTG kręgosłupa.

Czy skrzywienie kręgosłupa można skorygować? Plan leczenia zawsze ustala lekarz w zależności od rodzaju skrzywienia, jego stopnia, tempa progresji, ale i wieku oraz kondycji zdrowotnej pacjenta.

W przypadku łagodnych, wcześnie wykrytych skrzywień kręgosłupa stosuje się najczęściej leczenie zachowawcze w postaci indywidualnie dobranych ćwiczeń korekcyjnych. Kluczowe jest także kształtowanie nawyku prawidłowej postawy ciała.

Czasem oprócz ćwiczeń, konieczne okazuje się noszenie gorsetu ortopedycznego. W określonych przypadkach stosuje się także masaże lecznicze, fizjoterapię i terapię manualną.

Poważniejsze przypadki skrzywień kręgosłupa mogą wymagać operacji.

Czy istnieją metody łagodzenia bólu związanego ze skrzywieniem kręgosłupa?

W przypadku bólu, wynikającego ze skrzywienia kręgosłupa, lekarz może zdecydować o przepisaniu leków uśmierzających ból. Stosuje się przede wszystkim leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Ulgę mogą przynieść także żele i maści przeciwbólowe.

• masaż kręgosłupa
• urazy kręgosłupa
• złamania kręgosłupa
• joga na kręgosłup

Skrzywienia kręgosłupa prowadzą nie tylko do wizualnych zmian w ciele, ale mogą wpływać też na zdrowie i samopoczucie pacjenta. Często powodują dolegliwości bólowe, ale i szybsze zmęczenie oraz ograniczenia ruchomości.

Duże skrzywienia kręgosłupa, które nie są odpowiednio leczone, mogą natomiast prowadzić do zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, zaburzeń neurologicznych, wpływać na układ oddechowy i krążenia.

Profilaktyka skrzywień kręgosłupa sprowadza się przede wszystkim do aktywności fizycznej i ograniczania siedzącego trybu życia. Ważne jest także wypracowanie i utrzymywanie prawidłowej postawy ciała, podczas codziennych aktywności.

Istotne jest także dbanie o odpowiednią, urozmaiconą dietę, która dostarcza źródeł wapnia (jego brak osłabia kości) oraz witaminy D (najważniejsza witamina dla zdrowia układu kostnego).