Medycyna tybetańska

Terapie naturalne wykorzystują leki pochodzenia naturalnego, na przykład mieszanki ziołowe. Medycyna tybetańska czerpie swój początek w religiach wschodu. Postrzega człowieka jako jedną całość. Jeśli jeden narząd zacznie działać niepoprawnie, chore jest całe ciało. I to właśnie całe ciało należy leczyć. W myśl medycyny tybetańskiej ta sama choroba u różnych osób wywołuje różne symptomy. Terapie naturalne zakładają, że leczenie dobiera się indywidualnie do pacjenta. Zanim rozpocznie się leczenie, bierze się pod uwagę sumę objawów miejscowych, czyli ból, wysypkę, opuchlizny, reakcję organizmu na chorobę oraz stan psychiczny pacjenta. Medycyna tybetańska różni się od konwencjonalnej postrzeganiem człowieka. Lekarze akademiccy traktują człowieka wycinkowo i leczą przede wszystkim skutki choroby.

Lekarz bacznie obserwuje pacjenta. Zwraca uwagę na postawę ciała, kolor skóry, sposób mówienia, gestykulacje, chód. Robi mu wywiad lekarski, wypytuje się o objawy choroby, o przyczyny jej wystąpienia, jak długo trwają dolegliwości. Ale też dopytuje o styl życia, upodobania żywieniowe, pracę. Stara się ustalić które z trzech elementów – żółć, flegma, powietrze - zachwiało równowagę.

Według filozofii Wschodu, człowiek składa się z trzech sił witalnych: powietrza (chii), żółci (szar) i flegmy (badgan). Te siły wzajemnie na siebie oddziałują. Należy żyć tak by pozostawały one w stanie równowagi. Wówczas organizm jest zdrowy i bardziej odporny na choroby.

Osoby, u których występuje przewaga żółci:

• średni wzrost,
• proporcjonalna budowa ciała,
• zachowania energiczne,
• lekko zaczerwieniona twarz.

Osoby z przewagą flegmy:

• mocna budowa ciała,
• powolność w ruchach,
• zazwyczaj mają nadwagę.

Osoby, u których dominuje powietrze:

• drobna budowa,
• ciemna karnacja,
• nadmierne pobudzenie.

W medycynie tybetańskiej niezwykle ważne jest badanie pulsu na tętnicy promiennej w okolicy nadgarstka. Puls sprawdza się w trzech miejscach. Każde z tych miejsc odpowiada konkretnemu narządowi wewnętrznemu: sercu, wątrobie, płucom, nerkom, pęcherzowi, pęcherzykowi żółciowemu, trzustce. Choroba któregoś z tych narządów musi mieć swoje odzwierciedlenie w zmianie tętna. Żeby potwierdzić swoje przypuszczenia lekarz wysyła pacjenta na badania diagnostyczne – krwi, moczu, USG, RTG, tomografię komputerową. Dopiero wówczas lekarz dobiera odpowiednie leczenie.

Polega na przywróceniu równowagi między siłami witalnymi: powietrzem, żółcią i flegmą. W tym celu można zmienić dietę lub styl życia. Wówczas wszystko może wrócić do normy. Terapie naturalne w razie chorób przewlekłych zakładają wykorzystanie preparatów ziołowych, masaży, akupunktury, baniek.