W Polsce uznawany za najzdrowszą rybę. Wiele państw już wprowadziło regulacje

Badania porównujące zawartość trwałych zanieczyszczeń organicznych w mięsie łososia hodowlanego i dzikiego wykazały znaczące różnice. W analizie opublikowanej w czasopiśmie "Chemosphere" stwierdzono, że stężenia polichlorowanych bifenyli (PCB), polibromowanych difenyloeterów (PBDE) i pestycydów były istotnie wyższe w łososiu hodowlanym niż w łososiu dzikim z Pacyfiku. W badaniu tym wartość PCB w tkance hodowlanego łososia przekraczała zwykle poziomy notowane u ryb z naturalnego środowiska, co może wpływać na zdrowie osób spożywających takie ryby.

Wyniki testów rynkowych opublikowane przez Environmental Working Group (EWG) sugerują, że średnie stężenia dioksynopodobnych PCB w próbkach łososia hodowlanego były nawet 5-16 razy wyższe niż w próbkach łososia dzikiego, co przekracza normy bezpieczeństwa określane przez niektóre agencje zdrowia publicznego.

Badania porównawcze w czasopiśmie "Foods" analizowały zawartość kwasów tłuszczowych, metali ciężkich i innych związków w łososiu hodowlanym i dzikim. Wynika z nich, że łosoś hodowlany ma zwykle wyższą zawartość tłuszczów ogółem, w tym kwasów omega-3, ponieważ jego dieta jest kontrolowana i wzbogacana. Jednocześnie skład tłuszczów (m.in. stosunek omega-6 do omega-3) różni się od tego w mięsie łososia dzikiego. Badanie podkreśla, że oba typy ryb są wartościowym źródłem omega-3, ale różnice w proporcjach tłuszczów mogą mieć znaczenie dla zdrowia metabolicznego konsumentów.

W hodowli łososia stosuje się środki przeciwdrobnoustrojowe, w tym antybiotyki i środki przeciwpasożytnicze, aby ograniczyć choroby w gęstych populacjach ryb. Analizy opublikowane w "Environmental Advances" wskazują, że stosowanie tych substancji w akwakulturze może prowadzić do rozprzestrzeniania genów oporności na antybiotyki w środowisku wodnym, co jest problemem uznawanym za globalne zagrożenie zdrowia publicznego, ponieważ mikroorganizmy oporne mogą przedostawać się dalej w ekosystem i potencjalnie trafiać do ludzi.

Ponadto prace naukowe wykazały, że osady i wody wokół farm łososia mają zmieniony mikrobiom sedymentów i wyższe poziomy antybiotyków niż obszary wolne od działalności hodowlanej, co wskazuje, że wpływ akwakultury na środowisko może być dalekosiężny i wpływać na bioróżnorodność wód przybrzeżnych.

Niektóre kraje i regiony wprowadziły ograniczenia dotyczące hodowli łososia, przede wszystkim ze względów środowiskowych:

• Alaska (USA) od 1989 roku ma zakaz hodowli łososia w otwartych systemach wodnych, co oznacza, że produkcja łososia hodowlanego w naturalnych akwenach tej części kraju jest zabroniona,
• Prowincja Tierra del Fuego (Argentyna) wprowadziła zakaz hodowli łososia Atlantyckiego w otwartych klatkach morskich, między innymi z powodu ryzyka degradacji środowiska i wymykania się ryb do środowiska naturalnego,
• Australia i Nowa Zelandia wprowadziły całkowity zakaz produkcji, sprzedaży oraz spożywania łososia atlantyckiego. Decyzję uzasadniono obawami, że może on stanowić zagrożenie zarówno dla zdrowia ludzi, jak i dla środowiska naturalnego.

W większości krajów hodowla i sprzedaż łososia hodowlanego są dozwolone, ale często podlegają surowym regulacjom sanitarnym, środowiskowym i bioasekuracyjnym mającym ograniczać ryzyka związane z zanieczyszczeniami i przenikaniem hodowlanych ryb do środowiska dzikiego.

Łosoś, zarówno dziki, jak i hodowlany, pozostaje wartościowym elementem diety, ale wybór między nimi warto podejmować świadomie. Dla konsumentów oznacza to m.in. rozważenie potencjalnych zanieczyszczeń i profilu tłuszczów przy regularnym spożyciu.

Źródła: Chemosphere, EWG, Foods, Environmental Advances