Zespół nerczycowy a łysienie

Zespół nerczycowy jest zespołem objawów chorobowych spowodowanym nadmierną utratą białka z moczem. Do objawów zespołu nerczycowego zaliczamy:

• utrata białka z moczem powyżej 3,5 g na dobę,
• pienienie się moczu,
• zmniejszenie diurezy,
• ciastowate obrzęki kończyn dolnych oraz opuchlizna wokół oczu,
• wzmożone pragnienie,
• niedożywienie oraz wyniszczenie,
• bladość powłok skórnych,
• wodobrzusze.

Do zespołu nerczycowego może doprowadzić każdy stan chorobowy przebiegający z białkomoczem. Do przyczyn tego schorzenia należą:

• glomerulopatie pierwotne, czyli kłębuszkowe zapalenia nerek: jest to najczęstsza przyczyna – około 70% przypadków,
• glomerulopatie wtórne będące - powstające w przebiegu innych chorób takich jak: amyloidoza, cukrzyca, układowe choroby tkanki łącznej, nowotwory, będące reakcją na leki i substancje nefrotoksyczne takie jak: NLPZ, złoto, penicylamina, heroina, ołów, rtęć, lit, reakcją z nadwrażliwości na jady owadów i węży, zakażeniem bakteryjnym, wirusowym oraz pasożytniczym, zaburzeniem przepływu krwi przez nerki,
• glomerulopatie wrodzone: wrodzony zespół nerczycowy, zespół Alporta.

Leczenie obejmuje:

• zwalczanie pierwotnej przyczyny zaburzeń,
• leczenie objawowe,
• leczenie powikłań,
• odpowiednią dietę z ograniczeniem sodu, cholesterolu i tłuszczów oraz suplementacją traconego białka.

• niedobory białkowe,
• opóźnienie wzrostu,
• osłabienie i bóle mięśni,
• zakrzepica,
• łamliwość paznokci i włosów,
• łysienie.

Jednym z powikłań zespołu nerczycowego jest łysienie. Występuje ono najczęściej na tle niedożywienia spowodowanego utratą białek z organizmu. Ponadto niektóre leki stosowane w leczeniu tej choroby mogą również spowodować utratę włosów. Łysienie jest wynikiem przejściowego lub trwałego wypadania włosów obejmującego całą owłosioną skórę głowy lub tylko jej fragmenty. Najbardziej na łysienie narażone są osoby obciążone wywiadem rodzinnym, stosujący nieprawidłową dietę, prowadzący stresowy tryb życia oraz kobiety w ciąży. Przyczyny łysienia są bardzo zróżnicowane. Do czynników powodujących utratę włosów należą:

• zaburzenia hormonalne oraz predyspozycje genetyczne w przypadku łysienia androgenowego,
• nieznana etiopatogeneza przy łysieniu plackowatym,
• mechaniczne, np. neurotyczne wyrywanie czy nadmierne upinanie włosów,
• choroby zakaźne takie jak dur czy kiła,
• zatrucie pierwiastkami (arsen, tal, rtęć),
• polekowe (leki cytostatyczne, immunosupresyjne, przeciwtarczycowe oraz przeciwkrzepliwe),
• choroby układowe,
• niedożywienie oraz brak suplementacji odpowiednich mikroelementów.

Wypadaniu włosów mogą towarzyszyć inne objawy charakterystyczne dla danych jednostek chorobowych:

• łysienie w grzybicach skóry owłosionej głowy występuje często stan zapalny, łuszczenie naskórka, swędzenie oraz zwiększona łamliwość włosów,
• łysienie plackowate osłabia włosy znajdujące się dookoła miejsca zmienionego oraz następuje ich ścieńczenie.

Leczenie łysienia zależne jest od przyczyny powstania choroby. W przypadku powikłania zespołu nerczycowego obserwuje się stopniowy powrót owłosienia po opanowaniu czynnika powodującego chorobę nerek oraz odpowiednią suplementację brakujących składników odżywczych. Gdy przyczyna utraty włosów tkwi w zakażeniu grzybiczym konieczna jest terapia trwająca około sześciu miesięcy. Rozwój łysienia androgenowego można powstrzymywać terapią hormonalną. Na rynku pojawiają się również preparaty, które w mniejszym bądź większym stopniu wspomagają odrost owłosienia. Łysienie plackowate jest chorobą nawrotową. Stosujemy leczenie fototerapią oraz kortykosteroidy. W razie całkowitej nieodwracalnej utraty włosów na przykład wskutek łysienia bliznowaciejącego zastosowanie mają peruki oraz o wiele droższe implanty włosów.

Jednym z najbardziej dotkliwych powikłań zespołu nerczycowego jest łysienie, dlatego już po rozpoznaniu pierwszych objawów tej choroby należy podjąć działanie, którego celem będzie zapobieganie utracie włosów.