Poronienie

Poronieniem nazywa się ukończenie ciąży przed 22. tygodniem. Jest ono skutkiem wydalenia obumarłego jaja płodowego. Najczęstszym rodzajem poronienia jest poronienie samoistne, choć występuje także poronienie sztuczne. Ciąża może zostać przerwana wtedy, gdy stanowi zagrożenie dla zdrowia kobiety lub badania prenatalne wykażą upośledzenie płodu oraz kiedy kobieta zaszła w ciążę w wyniku gwałtu. Aborcja dokonana z innych powodów jest w Polsce nielegalna.

Przyczyny poronienia

Strata maleńkiego dziecka bardzo często prowadzi do depresji. Trzeba wtedy skorzystać z rady psychologa. Kobiety po takim przeżyciu chcą zazwyczaj jak najszybciej zajść w kolejną ciążę, by zapełnić pustkę. Nie jest to jednak wskazane. Dobrze jest poczekać trzy-sześć miesięcy, aby błona śluzowa macicy mogła się zregenerować, by wróciły również funkcje jajników. Przyczyny poronienia mogą być bardzo różne:

• wada genetyczna dziecka – z tego powodu ginie ponad połowa poczętych dzieci;
• leki, środki chemiczne, alkohol, narkotyki;
• nieprawidłowe zagnieżdżenie się jaja płodowego w macicy – kobiety często nie wiedzą, że ich macica jest wadliwie zbudowana;
• mięśniaki i polipy macicy;
• zrosty wewnątrz macicy;
• niewydolność szyjki macicy – za wcześnie się rozwiera i skraca, przyczyną są zwykle wcześniej przeprowadzone zabiegi na szyjce macicy, jak chociażby konizacja. Warto również pamiętać, że każdy poród może uszkodzić szyjkę. Dlatego ryzyko zwiększa się z każdym następnym dzieckiem;
• niewydolność ciałka żółtego – zwłaszcza w pierwszych tygodniach, znaczenie ciałka żółtego spada w siódmym tygodniu, kiedy główną rolę w podtrzymywaniu życia dziecka zaczyna pełnić łożysko;
• nieprawidłowości tarczycy – jeśli hormony tarczycy nie pracują prawidłowo, może dojść do poronienia;
• choroby przewlekłe i zakaźne – ważne, by stan kobiety z cukrzycą, chorobą wątroby, nerek i chorobami zakaźnymi, np. grypą, odrą, różyczką, toksoplazmozą, był ustabilizowany, zanim zajdzie ona w ciążę;
• uraz psychiczny;
• wady genetyczne, których nosicielem jest ojciec – u ojca dana wada może się nie ujawniać, jest jednak przekazywana następnemu pokoleniu;
• wiek ojca – jeśli ma powyżej 55 lat, dziecko może mieć wadę; warto w takim przypadku zrobić badania genetyczne.

Poronienie może nastąpić, gdy macica kobiety nie dostosowuje się do rozwoju jaja płodowego i ogranicza mu przestrzeń.

Wady macicy mogą wynikać z jej niedorozwoju, z pojawiających się w niej zrostów lub mięśniaków. Na poronienie wpływa brak mechanicznej ochrony dolnego bieguna jaja płodowego, upośledzenie ciałka żółtego, choroby zakaźne matki, tj. chlamydioza, toksoplazmoza, zakażenie HSV, różyczka, listerioza.

 

Przyczyny poronienia samoistnego zależne od matki to też czynniki psychiczne, silne urazy i wstrząsy, czynniki zależne od układu odpornościowego, cukrzyca, używki, z których przyszła mama nie zrezygnowała (narkotyki, papierosy, alkohol). Do poronienia samoistnego może dojść w przypadku upośledzenia rozwoju jaja płodowego. Do owych anomalii zaliczymy zaburzenia w ilości chromosomów, a także w ich budowie. Zdarza się, że jajo płodowe jest puste. Czasami zalążki zarodka zanikają bądź też rozwijają się nieprawidłowo. Przyczyny poronienia sztucznego to aborcja lub zakończenie ciąży w celu ratowania życia matki.

Objawy poronienia

Do typowych objawów poronienia zalicza się: krwawienie, skurcze i odpływanie płynu owodniowego. Krwawienie jest zazwyczaj pierwszym objawem znamionującym poronienie. Inne objawy poronienia zdarzające się rzadko, to:

• podwyższona temperatura,
• stan zapalny błony śluzowej,
• stan zapalny przydatków,
• zapalenie otrzewnej,
• ropne upławy,
• dreszcze,
• obniżenie ciśnienia tętniczego krwi,
• zaburzenia świadomości,
• niepokój,
• sztywnienie karku,
• bóle brzucha.

Poronienie może przebiegać jednoczasowo lub dwuczasowo. Poronienie jednoczasowe występuje w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży i jest poronieniem zupełnym. To znaczy, że całe jajo płodowe wypływa z macicy. Do poronienia dwuczasowego dochodzi między 13. a 22. tygodniem ciąży. Kobieta najpierw odczuwa skurcze. Następnie dochodzi do pęknięcia pęcherzyka owodniowego i wydalenia płodu z łożyskiem. Jest to poronienie niezupełne.

Zapobieganie i leczenie poronienia

Zazwyczaj po pierwszym poronieniu lekarz przeprowadza badanie USG i zleca badanie krwi na stężenie hormonów. Większość lekarzy na tym poprzestaje, zalecając zażywanie kwasu foliowego przed następnym poczęciem. Kobietom bardziej przydaje się pomoc psychologa. Bardziej szczegółowe badania przeprowadza się dopiero po trzecim poronieniu. Pacjentka może sama przeprowadzić takie badania, ale niestety, na własny koszt. Warto wykonać np. badanie stężenia progesteronu i prolaktyny, badanie czynności tarczycy (TSH), badania w kierunku zakażeń różyczką, toksoplazmozą, bakterią Chlamydia, ewentualnie badania immunologiczne na obecność przeciwciał antyfosfolipidowych.

Wady w budowie macicy można wykryć poprzez prześwietlenie RTG, wprowadzając kontrast domaciczny. Jeżeli natomiast zauważymy niewielkie krwawienie, lekarz zazwyczaj zaleca pozostanie w łóżku dla podtrzymania ciąży. Gdy krwawienie ustępuje, a badanie USG wskazuje, że płód wygląda prawidłowo, ciąża może rozwijać się dalej, aż do terminu porodu. Pozostanie w łóżku tydzień lub dłużej pomaga w utrzymaniu ciąży. Dopóki zagrożenie nie minie, należy powstrzymać się od współżycia płciowego oraz wzmożonej aktywności fizycznej. Jeśli jednak poronienie już się zaczęło, zazwyczaj nie udaje się go zatrzymać. Gdy jest ono niekompletne, pozostałe tkanki płodu muszą być usunięte z macicy. Zazwyczaj wykonuje się wtedy tzw. wyłyżeczkowanie jamy macicy.